Het R-woord
"Ricö!"
Dit werd mij laatst per sms toegestuurd. Ik wist wie de
afzender was. Mijn zus en ik hebben vorig jaar 4 dagen in Berlijn
doorgebracht. Op weg naar de Großstadt kwamen we, terwijl de
afstand tussen ons en de Nederlandse grens steeds groter werd, meer en
meer trucks tegen met het woord "Ricö" op de zijkant.
Rikeu.
Na
een lange file en diverse wegwerkzaamheden verwerd "Ricö" tot een woord
dat ons op de been hield. Elke keer dat één van ons een truck met die
naam zag werd het R-woord in de mond genomen.
"Ricö!"
Toen ik
afgelopen zomer met vrienden wederom Berlijn ging bezoeken, had ik
tijdens de autorit mijn camera in de aanslag. Ik zou het R-woord gaan
vastleggen. Dat viel nog niet mee, tijdens het fahr'n fahr'n fahr'n auf der Autobahn moest
ik mijn camera goed vasthouden terwijl ik in weer en wind door het open
raam van de achterbank vrachtauto's trachtte te fotograferen.
Mijn zus en ik hebben zitten raden naar de purpose van Rikeu. Wat was het? Ik hoopte op een populaire doch traditionele Zwitserse kaas, of crackers.
Na terugkeer uit Duitsland afgelopen augustus ging ik het R-woord googlen, dat moest er toch eens van komen. Wat blijkt; het is een transportbedrijf. Dat is mijns inziens beduidend minder exotisch dan de naam doet vermoeden.
Ricö.
Op typografische basis is de belettering niet je van het. De spatiëring kan beter en hoofdletters die kleine letters afwisselen? Ik ben geen grafisch ontwerper, maar het lijkt mij een no-no.
Als je het vanuit de emotie bekijkt wordt het een heel ander verhaal. De ö is een letterversie van Mickey Mouse, de opéénvolging van grote en kleine letters maken deze lettercombinatie tot een grapje. Naarmate je dit woord vaker ziet word je er vrolijker van.
De werknemers van de transportbedrijf zijn vast blij personeel. Dat is geen loze bewering, want je ziet echt veel Ricö vrachtwagens op de weg. Dat bedrijf doet het goed, zo te zien.
Toch blijf ik dagdromen over een wereld waarin Ricö een zachte, ietwat zweterige kaas is. Ik dartel door het Zwitserse landschap, zoals Julie Andrews dat in het buurland Oostenrijk deed. Ik passeer vredig kauwende koeien, en iemand met een juk waaraan twee emmers gevuld met melk bungelen. Traumhaft.
