Heilige Graal van Succes

Ik moet van mezelf kijken naar reality shows als Tempation Island en Making the Band. Ik begrijp door zulke shows het leven een stuk beter. Over hoe mensen dingen voor elkaar krijgen. Ik ben nogal naief, namelijk. Als iemand heel erg zelfverzekerd of succesvol doet, neem ik dat zonder twijfel aan, al is het voor de rest van de wereld duidelijk dat diegene een getroubleerd zieltje is, dat met Stockholm-syndroom technieken (hard zijn, dan is de kleinste glimlach al duizenden dankbetuigingen waard) binnen een dag uit je hand eet. Des te meer reality-tv, des te minder wordt mijn naiviteit als het de attitude van anderen betreft. Nu alleen nog hard werken, en de weg naar succes is bestrooid met glimlachjes, zeggen de reality-tv shows. Een kerkelijk idee. Neem Making the Band, waarin Puff Daddy de allerbeste zangeressen/danseressen van Amerika in een groep wil krijgen. Als je eindeloos hard werkt, dan word je met succes beloond. Het resultaat van de Making the Band groep bestaat uit 5 gemiddelde zangeressen met veel extensions. Hetzelfde gebeurt tijdens je studie: Als uit een bijna lege tube tandpasta, moeten zelfs de laatste restjes uit je zelf worden gehaald, en dan, dan gloort het succes, de carriere en de waardering. Het is als de Heilige Graal die je moet vinden tijdens je studie, je werk. Op de toneelopleidingen die ik deed, werd het er de hele tijd herhaald, de ware geest van het acteren moet overwonnen worden. Je bent acteur, de rest van je leven doet er niet toe. Acteren is iets heiligs. In Puff Daddy's band zitten is iets heiligs. In de Opera zingen is iets heiligs. Maar ik besefte iets: de mensen die aan de top zitten, zitten er vaak door kruiwagens of het juiste moment. En de vaardigheden? Die leer je, in de praktijk, als je eenmaal mee mag doen. Er lopen honderdduizenden experts rond in Nederland. Die de finesses weten van laat 17e eeuwse schilderkunst, van het belcanto-vibrato of quantummechanica. Allemaal zochten ze die heilige graal van het harde werken en het krijgen van de geest. En als het dan niet lukt? Zoals bij het overgrote gedeelte van de acteurs? Dan gaan ze iets anders doen. De overgave is verplaatst. Dat vind ik naief. Want de mensen die aan de top komen, en het daar uithouden? Die zijn vooral slim: ze weten dat er geen heilige graal bestaat, behalve in de ogen van de critici, die hen later beoordelen. De critici die schrijven: "Een zeldzaam talent."