Confusion Row
In 2006 bracht Sufjan Stevens een kerst-cd-box uit. Maarliefst vijf cd's vol met klassiekers als Hark, the Herald Angels Sing en Silent Night. En dat alles in de prachtige Sufjan-stijl. De combinatie van dichtgesmeerde muziek en ingetogen stemmen bleek zich uitstekend te lenen voor zo'n kitscherig project.
Maar nu is er iets gebeurd dat mijn ruggengraat doet wiebelen. Bob Dylan heeft een kerst-cd uitgebracht. Hij kiest daarbij voor de klassieke uitvoeringen met clavecimbel, strijkers en koortjes. Lekker europees, zeg maar. Gelukkig is het kenmerkende wawah gitaartje er ook. En Bob Dylan zingt natuurlijk gewoon als Bob Dylan. Let op: dat klinkt niet als Tom Waits, die ook graag praatzingt en dweilt. Tom Waits kan namelijk wel iets met een melodie.
Ik weet wel dat Bob Dylan altijd verwart- met een elektrische gitaar, met gospel, met een dagboek, met een reclame voor Victoria's Secret. Maar hoe apart is het als je Bob Dylan ineens hoort zingen: Who's got a big red cherry nose / Santa's got a big red cherry nose / Who laughs this way HO HO HO / Santa laughs this way HO HO HO.
Wat moeten we hier nu mee, Bob? Wil ik echt jouw afschuwelijke uitspraak van het Latijn horen in O Come All Ye Faithful (Adeste Fideles)? Welke diepe betekenis draag je over als je over een Winter Wonderland zingt?
Was het een weddenschap? Is dit een statement a la Jimmy Hendrix en The Star Spangled Banner? Of hebben we gewoon te maken met een sentimele oude man die terugverlangt naar kerst in de jaren 50? Zou Bob weer zoals vroeger samen met zijn ouders liedjes willen meezingen met de plaat?
Ik ben niet de einge die worstelt met dit album. Wederom verdeelt Bob zijn achterban. Op Amazon.com hebben 36 van de 109 mensen het album Christmas in the Heart slechts 1 ster gegeven. Maar: 41 Mensen hebben 5 sterren gegeven. Missie geslaagd, zou Bob zeggen. § ¶
I heart Groningen
Ik hou van Groningen, helemaal nu de zon zo schijnt. En niet alleen omdat ik dan zonder jas naar buiten mag, maar ook omdat het noorderzon-gevoel al begint te komen. Noorderzon, bevrijdingsfestival, 30 april: het plezier ligt op straat.
Zo was ik afgelopen vrijdag op Viva La Focus in Images, een dutch mobile film festival. Waarom dat dan in het Engels moet weet ik ook niet, maar leuk was het wel. Daar pakte ik nog een klein stukje mee van de netwerkborrel en was ik bij de uitreiking van de prijs voor het beste filmpje, met optredens van Us en Kas-M & Wenki. De maker van de winnende film kreeg als compliment te horen dat hij een nieuw niveau op de schaal van horror had bereikt met zijn film 'De Horror', in de hoofdrol een blauw geslagen vingernagel met stukjes papier als ogen. Zomaar een avond in Groningen.
Mijn zaterdagavond bracht ik door in de Noorderkerk, waar Kim Jansen zijn debuutalbum presenteerde. Zijn voorprogramma was indrukwekkend: Awkward I, Lpg, Audiotransparent en zelfs Lucky Fonz III. Het was een gemoedelijke avond met prachtige muziek. De sfeer was onzettend goed, je zou denken dat de Groningse muziekscene hevig aan het bloeien is. Zoveel getalenteerde groepen op een hoop, dat maakt een mens blij.
Jansen had een flinke band meegenomen met blazers, strijkers en een koor, waardoor zijn muziek heel goed tot zijn recht kwam. Bij het laatste nummer van zijn set zongen alle bands mee - we are always near. Het leek even of ze afstevenden op de we-are-the-world-ijsberg, maar toen werd het ineens prachtig. Zo doen we dat hier. § ¶
Are we human?
Van mijn zesde tot mijn tiende levensjaar zat ik op klassiek ballet. Ik voelde me helemaal thuis in mijn roze pakje met mijn roze schoentjes. We sprongen met name vrolijk rond en keken naar onszelf in de immense spiegels aan de wand. Nu ken ik dansen vooral uit foute disco's, succesvolle oud en nieuw feestjes en tijdens de afwas. Maar onlangs zag ik twee theatervoorstellingen met een enkele danser: Medea door het NNT en Zita Swoon met Dancing with the Sound Hobbyist.
Zita Swoon maakt muziek waar je meestal zelf van gaat dansen. Maar met de huidige theatertour word je op een stoel gezet en doen anderen dat voor je. Tijdens de voorstelling werd ik heen en weer geslingerd tussen 'wat is dit mooi' en 'begrijp ik dit eigenlijk wel' - ik wil namelijk zo veel mogelijk begrijpen. Het was een mooi en gedurfd experiment. Toch dans ik de volgende keer Zita Swoon liever zelf ook weer mee.
Medea was een moderne vertelling over moordende moeders. Ik was met name onder de indruk van flamenco danser Jesús Fernández die als Medea's in stukken gesneden broertje Apsyrtus dreigend en wanhopig over het podium danste en castagnetteklikte. Als ik eerlijk ben: hij stal de show. Toen hij aan het einde van het stuk ook nog een prachtig lied inzette was ik verkocht. De rest van het stuk ben ik al haast vergeten.
Nu vraag ik me af: wat betekent dit allemaal? Are we human or are we dancer? En waarom vind ik dat nummer van The Killers zo onweerstaanbaar? Is het tijd om mijn roze schoenen weer uit de kast halen? § ¶
Niet voor op internet
Creatieve netwerken zijn overal. Ook zomaar. Zo bestaat er in Augustinusga, een klein plaatsje in Friesland, een soort nieuwe garde. De leden lopen niet met hun lidmaatschap te koop, en ik was er nooit achter gekomen als mijn vader er niet bijgevraagd was.
Het concept is simpel en geheimzinnig. De leden geven elkaar om de beurt een thema. Ieder lid maakt iets aan de hand van dat thema. Soms is het werk beeldend, soms poëzie of proza, Fries en Nederlands. De werken worden anoniem naar alle leden gestuurd. De leden intergreren vervolgens alle bijdragen in een nieuw werk. De nieuwe werken worden - wederom anoniem - rondgestuurd. Niet voor op internet, maar gewoon voor henzelf.
Ik vind het een fantastisch idee. Daarom kan ik het niet laten er toch iets van te publiceren. Hier een anoniem fragment van een gedicht van één van de deelnemers met thema kerst, Jezus, geloof. Vertaling door mijn vader.
§ ¶mei iepen eagen, de noas somtiden yn 'e tsier fan de doar
rin ik moai myn eigen smelle slingerpaedsje
pak de klink en stap yn 'e tsier fan 'e tiid
omwille fan myn eigen frijheid
mei wille fan haedletters
rymjend
út, troch en ta
fan
en mei
mysels
mysels
en mysels
met open ogen, de neus zo nu en dan om de hoek van de deur
volg ik mooi mij eigen smalle slingerpaadje
pak de klink en stap door de opening van de tijd
omwille van mijn eigen vrijheid
ter ere van de hoofdletters
rijmend
uit, door en tot
van
in
en met
mijzelf
mijzelf
en mijzelf
Gat in de muur!
Ik zap in mijn leven wat af, want ik wil niets missen. Maar na de eerste twee seizoenen Idols vond ik de zaterdagavond geen tv-avond meer. Sinds ik iets leuks op de BBC vond is dat helemaal veranderd. Als ik tot welstand kom wil ik nu niet alleen een kamer in mijn huis met een airhockey-spel (nu verkrijgbaar bij de Hema!), maar ook een Hole in the Wall zaal.
Het concept van het programma is dat er een piepschuim muur op je afkomt met een gat erin. Als jij de vorm van het gat kunt maken met je lichaam dan gaat de muur langs je heen en scoor je punten. En anders val je in het water. Hilarisch!
Gebaseerd op een Japanse versie natuurlijk, maar in combinatie met de Britse humor nog veel beter. Dus kijken: zaterdagavond BBC 1 van 18:35 tot 19:05. § ¶
Iets moois als je kunt
Do something pretty while you can
Don't be a fool
Reading the Gospel to yourself is fine
Do something pretty while you can
Don't be afraid
Skating a pirouette on ice is cool
Belle and Sebastian – We rule the school
Wat weet ik van theater? Nagenoeg niets, terwijl ik het echt een fantastische vorm vind. Telkens als ik naar een voorstelling ben geweest vraag ik me af waarom ik dat niet elke week doe. En dat doe ik vervolgens niet. Ik heb iemand nodig die me meevraagt of het stuk moet geschreven zijn door een schrijver die ik bewonder. Zo ben ik bijvoorbeeld naar twee stukken van Esther Gerritsen geweest: De dag en de nacht en de dag na de dood en de jeugdvoorstelling Lijk. Dat was omdat ik haar romans en verhalenbundel allang geweldig vond. Naast die voorstellingen heb ik er nog wel meer gezien, maar laten we zeggen: lang niet zoveel als ik had willen zien.
Esther Gerritsen heeft zich nu toegelegd op het schrijven van romans. Daar ben ik ook heel erg blij mee. Ik kan zelfs niet wachten tot ik met Sinterklaas haar nieuwe boek krijg (ja toch, Sinterklaas?). Maar ondertussen heb ik me nog steeds niet goed verdiept in theater en voelt mevrouw Gerritsen zich ook niet meer geroepen om mij bij de theaterwereld te betrekken.
Daarom leende ik laatst bij de bibliotheek een toneeltekst. Van Esther Gerritsen. Hij heet Monoloog van een Paard. En dat is het ook. Ik kwam er heel snel achter dat ik het hardop moest lezen. Dus daar zat ik in mijn eentje aan de keukentafel hardop te zeggen dat ik een paard ben. Het was een beetje apart om te doen, maar het werkte ontzettend goed. De tekst kwam tot leven toen ik het uitsprak. Omdat ik het verhaal niet kende was ik tegelijk acteur en toeschouwer. Het was een heel bijzondere en confronterende ervaring.
Op dit soort momenten (flashback: als ik met een badmuts op en een nachthemd aan blokfluit speel - en dat kan ik niet - en een liedje zing over speeksel dat lijmt en poep dat mest voor belangrijke mensen in pak) dus op dit soort momenten als ik me afvraag wat ik eigenlijk voor raars aan het doen ben, denk ik vaak aan bovenstaande tekst van Belle and Sebastian. Doe iets moois als je kunt en val niet in slaap. § ¶
Heather Nova is best leuk!
Heather Nova was leuk toen ik 10 jaar geleden voor het eerst in een bandje de tweede stem mocht zingen. Daarna stapte ik al gauw over naar de naargeestiger Tori Amos en de stoerdere Bettie Serveert en werd ik muzikaal eigen baas. Met het Heather Nova had ik niet zo veel meer op. Ze deed zo lethargisch op de voorkanten van haar cd’s en haar singles die ik op de radio hoorde werden wel erg herkenbaar.
Mijn broer vroeg me vorige week of ik Heather Nova wilde gaan zien. Hij had kaarten maar kon niet. Zo’n kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Dus stond ik zaterdag in de Oosterpoort. Ze begon solo met een akoestisch liedje, daarna volgde Heart en Shoulder. Die kende ik! Het hele optreden was doorspekt met liedjes van mijn versie van het album Oyster (de helft van de nummers staat er op). Zo speelde ze Heal, Island, Walk ths World, Maybe an Angel. Ook speelde ze haar andere hits zoals London Rain. Bij de laatst keer refrein ‘nothing heals me like you do’ wees ze naar het publiek. En dat vond ik, vreemd genoeg, niet eens heel erg.
Hoewel haar band goed was - vooral in het begin erg strak – vond ik Heather Nova het beste tot haar recht komen in haar eentje met gitaar. Samen met band hadden de nummers een erg vergelijkbare opbouw: een ingehouden en ingetogen begin, dan een hoog refreintje, en nog hogere brug, en tijdens het laatste refrein improvisatie in de allerhoogste regionen van de stem. En van mij hoef je niet elk nummer zo hoog mogelijk te zingen, alleen omdat je dat nu eenmaal kunt.
Bij de akoestische nummers was ze het meest krachtig en summier, zonder al te veel hoge uithalen in de finale. Tot twee keer toe kwam ze terug voor een toegift en ze sloot solo af met Every Soldier is a Mother’s Son. Het optreden was niet alleen een feest van herkenning, maar ik heb er vertrouwen in dat goed komt met Heather. Haar nieuwe album heeft ze namelijk thuis alleen opgenomen en de nummers speelt ze live in haar eentje met de akoestische gitaar. En dan is ze ineens geen kwezel meer, maar een krachtige artiest. Laat je dus niet afleiden door de opnieuw kwezelige voorkant van de cd. Heather Nova is best leuk!
No thee today
Al meer dan anderhalf jaar woon ik op deze plek. En sinds ik hier woon worden seizoen na seizoen nieuwe portiekwoningen en flats rondom mijn huis gebouwd. Gevolg: meer dan de helft van de keren dat ik door mijn eigen straat fiets, ben ik gedwongen af te stappen of óm te fietsen. Toen de zon nog scheen en de Duitse bouwvakkers een jolige Duitse radiozender aan hadden staan was dat nog gezellig. Als ik echt mijn best deed waande ik me in Duitsland, waar de zon altijd schijnt en iedereen met schlagers meebrult.
Nu is het buiten koud en regent het. Er knallen geen schlagers meer door de boxen. Toen vanmorgen onderweg naar de supermarkt weer een bouwkraanwagen mijn weg links en rechts barricadeerde, keerde ik weerom naar mijn warme droge huis. Dan maar een kopje koffie.
