Confusion Row
In 2006 bracht Sufjan Stevens een kerst-cd-box uit. Maarliefst vijf cd's vol met klassiekers als Hark, the Herald Angels Sing en Silent Night. En dat alles in de prachtige Sufjan-stijl. De combinatie van dichtgesmeerde muziek en ingetogen stemmen bleek zich uitstekend te lenen voor zo'n kitscherig project.
Maar nu is er iets gebeurd dat mijn ruggengraat doet wiebelen. Bob Dylan heeft een kerst-cd uitgebracht. Hij kiest daarbij voor de klassieke uitvoeringen met clavecimbel, strijkers en koortjes. Lekker europees, zeg maar. Gelukkig is het kenmerkende wawah gitaartje er ook. En Bob Dylan zingt natuurlijk gewoon als Bob Dylan. Let op: dat klinkt niet als Tom Waits, die ook graag praatzingt en dweilt. Tom Waits kan namelijk wel iets met een melodie.
Ik weet wel dat Bob Dylan altijd verwart- met een elektrische gitaar, met gospel, met een dagboek, met een reclame voor Victoria's Secret. Maar hoe apart is het als je Bob Dylan ineens hoort zingen: Who's got a big red cherry nose / Santa's got a big red cherry nose / Who laughs this way HO HO HO / Santa laughs this way HO HO HO.
Wat moeten we hier nu mee, Bob? Wil ik echt jouw afschuwelijke uitspraak van het Latijn horen in O Come All Ye Faithful (Adeste Fideles)? Welke diepe betekenis draag je over als je over een Winter Wonderland zingt?
Was het een weddenschap? Is dit een statement a la Jimmy Hendrix en The Star Spangled Banner? Of hebben we gewoon te maken met een sentimele oude man die terugverlangt naar kerst in de jaren 50? Zou Bob weer zoals vroeger samen met zijn ouders liedjes willen meezingen met de plaat?
Ik ben niet de einge die worstelt met dit album. Wederom verdeelt Bob zijn achterban. Op Amazon.com hebben 36 van de 109 mensen het album Christmas in the Heart slechts 1 ster gegeven. Maar: 41 Mensen hebben 5 sterren gegeven. Missie geslaagd, zou Bob zeggen.