Are we human?
Van mijn zesde tot mijn tiende levensjaar zat ik op klassiek ballet. Ik voelde me helemaal thuis in mijn roze pakje met mijn roze schoentjes. We sprongen met name vrolijk rond en keken naar onszelf in de immense spiegels aan de wand. Nu ken ik dansen vooral uit foute disco's, succesvolle oud en nieuw feestjes en tijdens de afwas. Maar onlangs zag ik twee theatervoorstellingen met een enkele danser: Medea door het NNT en Zita Swoon met Dancing with the Sound Hobbyist.
Zita Swoon maakt muziek waar je meestal zelf van gaat dansen. Maar met de huidige theatertour word je op een stoel gezet en doen anderen dat voor je. Tijdens de voorstelling werd ik heen en weer geslingerd tussen 'wat is dit mooi' en 'begrijp ik dit eigenlijk wel' - ik wil namelijk zo veel mogelijk begrijpen. Het was een mooi en gedurfd experiment. Toch dans ik de volgende keer Zita Swoon liever zelf ook weer mee.
Medea was een moderne vertelling over moordende moeders. Ik was met name onder de indruk van flamenco danser Jesús Fernández die als Medea's in stukken gesneden broertje Apsyrtus dreigend en wanhopig over het podium danste en castagnetteklikte. Als ik eerlijk ben: hij stal de show. Toen hij aan het einde van het stuk ook nog een prachtig lied inzette was ik verkocht. De rest van het stuk ben ik al haast vergeten.
Nu vraag ik me af: wat betekent dit allemaal? Are we human or are we dancer? En waarom vind ik dat nummer van The Killers zo onweerstaanbaar? Is het tijd om mijn roze schoenen weer uit de kast halen?