Klein in Japan
Maandag 1 oktober leverde ik mijn scriptie in. Ik heb er een mooi grijsblauw voorkantje voor gemaakt. Mijn tweede lezer vond hem er prachtig uitzien. Ik vraag me af, ook al was ik heus tevreden over hoe het ding er uiteindelijk uitziet, of het zo uitzonderlijk is om een ietsiepietsie aandacht aan de presentatie van een scriptie te schenken. Ik ben immers een jaar bezig geweest om de inhoud een beetje goed te formuleren. Maar ook vraag ik me af of het uiteindelijk wel verstandig is om aandacht te besteden aan een voorkantje, misschien rijst het vermoeden bij de beoordelaars nu dat ik de aandacht af wil leiden van de inhoud. Als je een echte onderzoeker bent hecht je natuurlijk geen waarde aan uiterlijkheden. Dan maak je iets wat je kunt lezen en dat was het dan.
Hoewel, al de Amerikaanse boeken die ik las waren veel leesbaarder en speelser dan de Nederlandse. Als je een beetje mee wilt tellen als academicus tegenwoordig moet je witty titels bedenken en een lekkere letter kunnen schrijven. Net als dat je als muzikant met geweldige mediastunts en ondernemersplannen moet komen. Natuurlijk, als je slim bent vraag je iemand anders om dat voor je te doen. Maar ik wantrouw dat geschreeuw om aandacht altijd. De activiteit bedenken en uitvoeren is op zichzelf staand leuk, maar het moet uiteindelijk toch ergens naar verwijzen. Ik kan geen mediastunt bedenken die ik kan waarmaken. Heel naïef waarschijnlijk, en elk weldenkend mens zal me er wellicht om uitlachen. Maar ik kan niet staan schreeuwen dat mensen ons moeten leren kennen. Dat moet namelijk ook helemaal niet.
Veel leuker is het als mensen toevallig bij je optreden zijn en dan heel enthousiast worden en leuke dingen zeggen over je muziek. Eén iemand per optreden is genoeg. Zo ook vrijdag 21 september, toen we speelden we op de eerste lopend vuur offline avond in Simplon. Het zijn overigens vreemd genoeg metal fans die ons waarderen. Hoe dan ook, het was een heel goede avond, een goede sfeer en fijn publiek. Ook speelden de onzettend succesvolle The Black Atlantic, wiens frontman Geert heel vriendelijk was en ons zijn gitaar uitleende omdat de onze stom deed. Geert speelde ook een tweetal nummer solo, en in zn eentje vond ik hem misschien wel nog beter als samen. Vox Von Braun speelde als laatste groots klinkende Velvet Undergroundachtige muziek, maar voor mijn trutte-oortjes iets te hard en ik kon de zang nauwelijks horen. En ik ben zo iemand die graag naar de teksten luistert van liedjes, wat overigens uitzonderlijk weinig mensen doen, kwam ik achter. Ik vond het een gelukte avond en ik hoop dan ook dat er nog heel veel offline avonden zullen volgen.
Nadat we hadden gespeeld ging ik wat drinken in het café’tje van simplon. Daar zag ik tot mijn schrik een geprint a5 boekje liggen, waar op stond 20 Things You MUST Know About Music Online. Als ik weer eens een krantenartikel tegenkom over muziek en Internet kijk ik tegenwoordig het liefst de andere kant op. Is mijn scriptie dan nooit klaar? Met frisse tegenzin bladerde ik het toch maar door, terwijl ik me met zweethandjes afvroeg: Wat nu als ik iets tegen zou komen wat mijn onderzoek tegenspreekt? Of wat nou als mijn onderzoek eigenlijk al helemaal is gedaan door meneer Andrew Dubber? Gelukkig kwam hij met heel vergelijkbare resultaten. Er is niet niet echt heel erg iets veranderd, maar er verandert wel een beetje iets. Ik heb in ieder geval niet helemaal mis. Nu nog een voldoende.