Revenge of the losers!
Hoe kan het toch dat wij wel aan wedstrijdjes mee mogen doen, maar niet winnen? Het recentelijk ontvangen juryrapport van de grote prijs van Nederland maakte een heleboel een stuk duidelijker. Niemand is natuurlijk trots op een jurykritiek die mede heeft geleid tot een afwijzing. Ik denk aan de contaminatische opmerking ‘te veel vlees en vis’ van de groverpopjury uit 2002. Maar wij losers zijn te lang stil geweest. Daarom zal ik nu een boekje open doen over het taboe dat op afwijzing rust.
Drie juryleden die ik vanaf als jurylid a, jurylid b en jurylid c zal aanduiden, hadden zich over onze demo gebogen aan de hand van een negental criteria, te weten: algemene indruk, originaliteit, compositie, instrumentbeheersing, melodie, tekst, zang, potentie en samenspel. Jurylid c was uiteindelijk niet echt gecharmeerd van onze muziek. Jurylid a en jurylid b waren ons duidelijk beter gezind en zeiden dingen over onze muziek die leuk zijn om te horen, zoals bij het criterium algemene indruk: ‘Goed geluid, mooi in balans. Stem past goed bij instumentarium. Rijk arrangement met minimale middelen.’ (a) en ‘In eerste instantie dacht ik zangeres met ak, gitaar, daarna werd het meer een prima zangeres met een bijna bandgeluid door alleen een extra gitarist’ (b) Dat is eigenlijk precies wat wij pogen te doen, en dat komt soms nog over ook. Zelfs jurylid c vond het ‘best goed eigenlijk.’ Ook over instrumentbeheersing en samenspel waren ze alledrie positief, waar ik natuurlijk ontzettend blij mee ben, aangezien ik mezelf een toch wat gehandicapte gitarist vind.
Over de andere criteria hebben a, b en c minder overeenstemming bereikt. B vond het wel origineel en a juist niet origineel genoeg, c vond dat onze originaliteit het liedje in de weg zat. Bij compositie miste a een herkenbaar refrein, maar b vond het verrassend, spannend en dromerig, en c vond dat de liedjes niet indaalden. Bij melodie miste a het inkoppen van een herkenbaar refrein, terwijl b zei dat het niet te catchy is maar juist avontuurlijk, c vond de melodie niet alledaags. A werd niet mee genomen door de tekst, b zei dat de teksten de aandacht juist trekken, c vond de tekst verder gaan dan standaard. Het criterium potentie vond ik het meest verwarrend. A vond dat we nog verder moesten ontwikkelen en iets speciaals misten, b vond dat we een mooi support programma zouden zijn en c vond ons te complex om potentie te hebben.
Al met al een lekker genuanceerd en gevarieerd juryrapport. Jammer genoeg hebben andere juryleden ons live beoordeeld, en was hun commentaar een stuk korter door de bocht. De identiteit van jurylid a is ons niet bekend, aangezien die werd aangeduid als onderdeel van een bepaald team. Jurylid c zit duidelijk in een heel ander muzikaal spectrum, en jurylid b hadden we al veel eerder onze demo moeten sturen. Dus hoe objectief de criteria ook zijn, het uiteindelijke oordeel blijft subjectief. Eigenlijk zouden bands eerst de jury moeten kiezen, en vervolgens de jury de bands. Dat zal ze leren!