Tot kiekes dan maar!
Ivanov on Tour
Oke, dat bloggen schiet niet echt op de laatste tijd. Lag het bij Janine niet aan een gebrek aan inspiratie en zin, bij mij wel een beetje. Het begon leuk, de klad kwam erin net als Joost. Ook zijn komst hielp niet echt en nu sta ik dus op het punt afscheid te nemen, lieve lezertjes. Dus komt er een plekje vrij, wie wil??? De laatste creatie van Open wil ik jullie echter niet onthouden. Het begon als een geintje, maar liep wat uit de klauw na vermeldingen in De Telegraaf, het AD en andere landelijke bladen. Toen de presentator van Editie NL er op RTL 4 nog eens in ging lopen, was het hek helemaal van de dam. Waar heb ik het over? Het Ivanov-shirt, genoemd naar de scheids bij Nederland-Portugal. Zijn kaartenregen leverde een wereldrecord op en dat vraagt om een herinneringsshirt! Te bestellen op www.seasonshirts.nl en te dragen wanneer je er zin in hebt. O ja, de onderstaande foto's zijn van Harold, die het laatste jaar nog minder geblogd heeft dan ik. Baas boven baas...
Op de trekker naar Madrid deel II
Janine heeft er al over geschreven, was natuurlijk weer sneller, maar hier nog wat sfeerplaatjes:
Ron Jans heeft net een spoedcursus trekkerrijden achter de rug en schuift m in z'n 1
Bij het optrekken lazerden er bijna een paar spelers van de kar...
Onze jongens vonden het nu nog leuk, in de studio wat minder want zingen, tsja
Joost kijkt toe hoe Ron de trekker behendig over de camera heen stuurt
pierre + 7 - 8 | § ¶Campagne Huiselijk Geweld - GGD Drenthe
Klein Paradiso aan de Ring
Donderdagavond garagerocken in Vera? Zondagavond naar The Veils in Vera? Nee, ik koos voor de zaterdagavond. De opening van de concertzaal van het Viaduct. De line-up was helemaal in orde, met LPG
Whipster van Peter van der Heide
en Lawn
De zaal was indrukwekkend: heel hoog met een ruime ballustrade rondom. Geen wonder dat het nu al is omgedoopt tot Klein Paradiso. Vanaf de ballustrade zie je niet alleen de bands, maar door de ronde ramen ook het verkeer op de oprit van de Ringweg. Het bier kwam uit kratten van de Makro, de sfeer was supergezellig. Het was niet echt Nieuwe Garde; de gemiddelde leeftijd van de bezoekers was echt wel 35+. Na de optredens ontspon zich een gezellige swingavond die deed denken aan de hoogtijdagen van Simplon-met-zitkuil. Al met al een zeer geslaagde opening en Groningen heeft er een podium van formaat bij!
pierre + 8 - 8 | § ¶No. 2
Een paar dagen geleden toonde ik hier de eerste uiting van de nieuwe Royalty-campagne. Een sfeervol Rembrandt-tafereeltje dat inmiddels ook de Adformatie haalde. De tweede plaat uit de serie is inmiddels ook in advertentievorm verschenen, dus hier is ie:
Plaat 3 en 4 volgen in de loop der tijd. Daarin onder andere een halfnaakte ex-bobsleeer, een stilleven van oesters, bloedsinaasappelen en een hoop oud tin, onvervalste sensuele hollandsche schonen, een houten vloer van Loeks 2e hands bouwmaterialen, een roodharige Propeller-violist, nog een hond en een glimmende zalm van een onsje of vier schoon aan de haak. Reden genoeg om dit blog in de gaten te houden dacht ik zo.
joost + 6 - 11 | § ¶Volkssport nummer 1
‘... ik bedoel, er zit tien jaar ervaring tegenover me op zo’n
moment. Dáár kun je toch over schrijven?’ Deze simpele woorden,
een terecht verwijt over mijn lage blogfrequentie, zetten me aan het
denken. Ik zie mezelf niet als schrijver. Tenminste niet als
prozaschrijver. Liedteksten, af en toe een column, maar echte
literatuur? Nee, voorlopig acht ik mezelf daar te licht voor. Niet dat
ik er geen pogingen toe onderneem, integendeel! De map ‘verhalen’ in
mijn iMac is één groot massagraf van hersenspinsels, eerste
hoofdstukken, groots opgezette plotlijnen,
stream-of-consiousness-flarden en hoogdravende autobioschetsen. Soms,
als de tekstuele necrofiel in mij bovenkomt (vaak wanneer ik op zoek
ben naar een thema voor een liedje) graaf ik mijzelf een weg door deze
duistere uithoek van mijn computer, om meestal totaal gedesillusioneerd
weer boven te komen, want ten eerste: ik begrijp zelf de helft van die
teksten niet, of niet meer. Ten tweede: ik ben er na zo’n zoektocht
door mijn psyche meteen weer van overtuigd dat ik nooit een goed
schrijver zal worden (te weinig echte depressies, té gelukkige jeugd
etcetera). Ten derde: als ik zélf mijn pogingen tot literatuur al
afwisselend onbegrijpelijk, pathetisch, kleingeestig, megalomaan of
simpelweg totaal oninteressant vind, wat zou een argeloze, mij
onbekende lezer er dan wel niet van vinden?
Er schijnen ongeveer een miljoen Nederlanders te zijn die graag
schrijver willen worden of denken het al te zijn. Mensen die dromen van
een literaire carrière, die een ambitieus manuscript op de plank hebben
liggen. Dat zijn er evenveel als er in Nederland lid zijn van
voetbalverenigingen. En dan heb ik het nog niet eens over de laatste
trend: schrijven op een weblog. Dat zullen er toch ook gauw een paar
duizend zijn. Waarmee we redelijkerwijs kunnen stellen dat schrijven
tegenwoordig volkssport nummer één is.
Leuk, natuurlijk. Moet kunnen, we leven in een vrij land en als je je
er goed bij voelt, vooral doorgaan. Hoe meer boeken, hoe meer vreugd.
Alles wordt tenslotte meer. Er komen meer cd’s uit dan ooit, we rennen
van hype naar hype, we consumeren het liefst alles light en fast, en
dan heb ik het niet alleen over eten. De Top 40 bijvoorbeeld (die ik de
laatste tijd uit professioneel oogpunt weer iets beter volg) is
natuurlijk de muzikale evenknie van de McDonalds. Even lekker, maar
vijf minuten later heb je weer honger. Dus zoeken we verder, naar de
laatste trend, schaffen we de nieuwste gadgets aan, met dank aan Becam
en Dirk S.
En als het nou ‘beperkt’ bleef tot materiële zaken, dan was er
misschien nog enige hoop op rust, op tenminste één domein waar de
oppervlakkigheid geen hoogtij viert en waar het aanbod nog een beetje
te overzien is. Maar helaas, schrijven is volkssport nummer één
geworden.
Het is mooi weer.
Genoeg achter het scherm gezeten vandaag.
Ik ga maar eens lekker tegen een bal aan trappen.
Later!