No. 2
Een paar dagen geleden toonde ik hier de eerste uiting van de nieuwe Royalty-campagne. Een sfeervol Rembrandt-tafereeltje dat inmiddels ook de Adformatie haalde. De tweede plaat uit de serie is inmiddels ook in advertentievorm verschenen, dus hier is ie:
Plaat 3 en 4 volgen in de loop der tijd. Daarin onder andere een halfnaakte ex-bobsleeer, een stilleven van oesters, bloedsinaasappelen en een hoop oud tin, onvervalste sensuele hollandsche schonen, een houten vloer van Loeks 2e hands bouwmaterialen, een roodharige Propeller-violist, nog een hond en een glimmende zalm van een onsje of vier schoon aan de haak. Reden genoeg om dit blog in de gaten te houden dacht ik zo.
joost + 2 - 7 | § ¶Volkssport nummer 1
‘... ik bedoel, er zit tien jaar ervaring tegenover me op zo’n
moment. Dáár kun je toch over schrijven?’ Deze simpele woorden,
een terecht verwijt over mijn lage blogfrequentie, zetten me aan het
denken. Ik zie mezelf niet als schrijver. Tenminste niet als
prozaschrijver. Liedteksten, af en toe een column, maar echte
literatuur? Nee, voorlopig acht ik mezelf daar te licht voor. Niet dat
ik er geen pogingen toe onderneem, integendeel! De map ‘verhalen’ in
mijn iMac is één groot massagraf van hersenspinsels, eerste
hoofdstukken, groots opgezette plotlijnen,
stream-of-consiousness-flarden en hoogdravende autobioschetsen. Soms,
als de tekstuele necrofiel in mij bovenkomt (vaak wanneer ik op zoek
ben naar een thema voor een liedje) graaf ik mijzelf een weg door deze
duistere uithoek van mijn computer, om meestal totaal gedesillusioneerd
weer boven te komen, want ten eerste: ik begrijp zelf de helft van die
teksten niet, of niet meer. Ten tweede: ik ben er na zo’n zoektocht
door mijn psyche meteen weer van overtuigd dat ik nooit een goed
schrijver zal worden (te weinig echte depressies, té gelukkige jeugd
etcetera). Ten derde: als ik zélf mijn pogingen tot literatuur al
afwisselend onbegrijpelijk, pathetisch, kleingeestig, megalomaan of
simpelweg totaal oninteressant vind, wat zou een argeloze, mij
onbekende lezer er dan wel niet van vinden?
Er schijnen ongeveer een miljoen Nederlanders te zijn die graag
schrijver willen worden of denken het al te zijn. Mensen die dromen van
een literaire carrière, die een ambitieus manuscript op de plank hebben
liggen. Dat zijn er evenveel als er in Nederland lid zijn van
voetbalverenigingen. En dan heb ik het nog niet eens over de laatste
trend: schrijven op een weblog. Dat zullen er toch ook gauw een paar
duizend zijn. Waarmee we redelijkerwijs kunnen stellen dat schrijven
tegenwoordig volkssport nummer één is.
Leuk, natuurlijk. Moet kunnen, we leven in een vrij land en als je je
er goed bij voelt, vooral doorgaan. Hoe meer boeken, hoe meer vreugd.
Alles wordt tenslotte meer. Er komen meer cd’s uit dan ooit, we rennen
van hype naar hype, we consumeren het liefst alles light en fast, en
dan heb ik het niet alleen over eten. De Top 40 bijvoorbeeld (die ik de
laatste tijd uit professioneel oogpunt weer iets beter volg) is
natuurlijk de muzikale evenknie van de McDonalds. Even lekker, maar
vijf minuten later heb je weer honger. Dus zoeken we verder, naar de
laatste trend, schaffen we de nieuwste gadgets aan, met dank aan Becam
en Dirk S.
En als het nou ‘beperkt’ bleef tot materiële zaken, dan was er
misschien nog enige hoop op rust, op tenminste één domein waar de
oppervlakkigheid geen hoogtij viert en waar het aanbod nog een beetje
te overzien is. Maar helaas, schrijven is volkssport nummer één
geworden.
Het is mooi weer.
Genoeg achter het scherm gezeten vandaag.
Ik ga maar eens lekker tegen een bal aan trappen.
Later!
Volkssport nummer één
pierre + 4 - 1 | § ¶Weer verbinding!
Waar de meeste bloggers meestal een matige smoes hebben voor het feit dat ze een tijd niks van zich hebben laten horen, heb ik wel een aardige: ik had ruim een maand geen internet. Resultaat? Flink wat opgekropte woede en onmacht, een torenhoge telefoonrekening van de vele belletjes naar de Helpdesk en een ambtelijke en omslachtige restitutieprocedure voor de boeg om mn abonnementsgeld terug te krijgen. Was getekend: @home. Na een storing hadden ze wat omzettingen gedaan en waren vergeten mijn wijknummer om te zetten. En om dat recht te zetten moesten vier (!) afdelingen daarmee aan de slag... Wat een hel om bij een dergelijk monsterbedrijf te moeten werken en dan willen ze (Essent) ook nog fuseren om nog groter te worden. Hij is fijn.
Maar goed, de afgelopen weken wel lekker bezig geweest bij Open. De laatste tijd met name met de nieuwe campagne voor Royalty vodka van Hooghoudt. Vanuit het thema "from Holland with love" zochten we in het Rembrandtjaar 2006 de associatie met de Hollandsche Meesters uit de 17e eeuw. De fotografie met ons aller Harold gedaan in zijn voormalige gymzaal van de school aan de Kraneweg. Hij legde er een houten vloer, bouwde en stucte hele wanden, timmerde een middeleeuws bed in elkaar en stylist Rinze struinde stad en ommeland af naar props en kleding. De eerste plaat uit een serie van vijf vind je hieronder.
De komende dagen wordt het knap druk aangezien ook Open geteisterd wordt door de griep. Twee afhakers en evenzovele freelance invallers. Nog twee weken alle zeilen bijzetten en dan weer lekker, net als vorig jaar, anderhalve week in de tropenzon op de Canarische Weilanden. Ik heb er zin an.