Ze liet een glas vallen
Meisjes betasten zichzelf en jongens krabben zich tot bloedens toe. Op de toneelschool in Brussel, waar een vriendin studeert, zijn de eerstejaars presentaties van monologen. Ik kijk om me heen, de toeschouwers zijn geamuseerd, er zijn geen taboes meer op het toneel, lijkt het wel.
Maar een week later kom ik het grote taboe tegen. Ik zit in een klein kantoortje om de voice-over op te nemen voor een audio-tour in een museum in Cambridge. Er komt nog iemand van het museum om de opname-apparatuur te bedienen, maar ze is laat. Ik verwacht de standaard poederachtige mevrouw van zekere leeftijd, maar dan vliegt de deur open en ik zie twee dingen. Ten eerste is ze zo dynamisch en jong en fris, ten tweede draagt ze een sjaaltje om haar hoofd. Ik kijk nog eens, en zie dat ze achter de Amy Winehouse-achtige oogmake-up geen wimpers heeft. Geen religieus sjaaltje. We gaan naar boven en ik begin de tekst te lezen. Het zijn twee verhalen. Het meisje houdt de microfoon dichtbij mijn mond, terwijl ik voorlees. Ze kent de tekst die ik voorlees niet. Ik lees over Aglauros, die jaloers was op haar zusje, omdat een Griekse God verliefd werd op haar.
Op de Brusselse toneelacademie stapt een ander meisje het toneel op. Ze steekt een sigaret op. Om veiligheidsredenen mag roken eigenlijk niet op het toneel, tenzij het noodzakelijk is voor het stuk. Bijna alle studenten steken een sigaret op tijdens hun monoloog, een deel van het publiek inhaleert verlangend de rook.
In het opnamekamertje in Cambridge ben ik aangekomen op het punt dat Aglauros verdoemd wordt door de Godin van de Afgunst, die in haar het zaad van de jaloezie plant. “Haar vlees was verteerd, en ziekelijk,” lees ik voor. De hand van het meisje met daarin de microfoon is nog steeds roerloos. Haar met potlood getekende wenkbrauwen steken nauwelijks af op haar fantastisch egale huid.
De eerstejaars studente uit Brussel begint haar monoloog. Ze speelt leuk, spannend. Dan pakt ze een glas water op. Glas is nog gevaarlijker op het toneel dan sigaretten, een van de huisreg els is dat het glas of nep is, of dat het ingepakt moet worden in huishoudfolie, zodat er geen scherfje op de grond komt.
“Zoals een kwaadaardig gezwel..” lees ik verder voor, en pauzeer, een microseconde. De hand met de microfoon beweegt nog altijd niet. Ik kijk niet op, de lucht in de kamer lijkt wel van gelatine. “..alles aantast, wat al besmet is, maar ook wat nog blozend en gezond..”
De belgische actrice neemt een onzichtbare slok uit het glas, kijkt het publiek aan, en smijt dan het glas op de grond. De scherven spatten alle kanten op.
“..zo werd Aglauros verteerd, en voelde hoe een kilte in haar oprees en haar ledematen langzaamaan versteende,” sluit ik af, en een mengeling van schaamte en angst bekruipt me.
Terwijl ze het toneel afloopt knispert het glas onder haar rode schoenen. Het is stil in de zaal, dan pakt iemand een bezem. De docente verhult haar woede met weinig succes. “Als iemand nog van plan was met blote voeten te spelen, dan kun je dat nu vergeten,” zegt ze.
Ik kijk op en zie het rode sjaaltje, de gouden trouwring en het gebrek aan rimpels, de groene jurk om het iets te slanke postuur. “Mooi,” zegt ze.