Bijzondere Bijrol
Elke omgeving heeft zijn eigen vorm van politieke correctheid, en in de theaterwereld dient iedereen de volgende waarheden in acht te nemen: Ten eerste, het gaat niet om de acteur als individu, jij bent een radertje in een groter geheel, iedereen is even belangrijk, van de kamermeid tot de hoofdrolspeelster. Net als alle soorten politieke correctheid, maskeert deze mantra sentimenten die precies op het tegenovergestelde duiden. Enter tweede politieke correctheid: we acteren niet om onszelf, maar om het publiek een bijzondere avond te geven. Acteurs zonder Grenzen verbeteren de wereld door mensen te bewegen. Als je nog even doorvraagt, dan komt al snel de derde grote waarheid bovendrijven: ik acteer, omdat ik mensen zo fascinerend vind.
Dit keer speelde ik een bijrol in Ibsen's Hedda Gabler. Het waren twee interessante scenes, maar van de anderhalf uur van het stuk stond ik een kwartier op het toneel. Ik dacht dat het goed zou zijn, omdat ik geen tijd had om elke dag te repeteren, en toch zou kunnen acteren. Ik geloofde nog een beetje in de eerste grote waarheid, dat de grootte van de rol niet uitmaakt. Dat doet het wel. Terwijl ik in de kleedkamer wacht, jeukt alles, opgezweept door de energie in de kleedkamer en de geluiden van het podium die door een intercom de kleedkamer in schallen. Ik wil ook, meer van de rol die ik speel, desnoods alle andere rollen, ik eet crackers en probeer te lezen om mijn frustratie te verbijten, ik probeerde de acteurs te observeren. Eentje staat al tien minuten lang doodstil, kijkend naar zijn eigen spiegeldbeeld, zoals elke avond. Hij heeft een koptelefoon op, waarin hij naar een opname van zijn eigen stem luistert. Na afloop van het stuk, let ik er niet eens op of het publiek er voldaan uitziet, of de balsem voor de ziel die we hen de afgelopen anderhalf uur hebben toegediend gewerkt heeft, als ze niet naar me toe komen met 'oh wat was je goed' dan interesseren ze me niet.
Ik heb altijd om het hardst geroepen dat ik niet het cliche van een acteur wilde worden: iemand die ijdel is, en altijd bekeken wil worden, iemand die luchtkusjes geeft en graag in het openbaar huilt. Tien minuten naar mijn spiegelbeeld heb ik niet gestaard, huilen deed ik niet, en zoenen kwamen tegen huid aan, maar. Ondanks dat alles. Ik zou zo graag in de drie mantra's willen geloven, maar ik heb nooit iemand zich eraan zien houden. Volgende keer speel ik graag de hoofdrol als het kan, en dan zal ik aardig, bescheiden en gul zijn, dat beloof ik.