Nauseating Nostalgia
We staan voor de poort vol graffiti. "Weet jij de code nog?" vraagt hij. We proberen allerlei combinaties. Het werkt niet. We roepen over een muurtje heen, en een vrouw met een zonnebril in haar haar komt ons opendoen. Door een tuin vol spelende kinderen, die toen ik de code nog wist niet eens konden lopen. "HIj staat er nog," zeg ik. Mijn fiets, gekocht voor 35 euro op een rommelmarkt, een oude fiets uit de jaren vijftig, met bizarre pedalen. Het atelier is nog steeds niet afgesloten, hoewel de eigenaar er niet is. We lopen naar binnen, door bakken vol boormachines en vinden een fietspomp, terwijl de vrouw met de zonnebril in haar haar mompelend in de ingang van het atelier staat dat "het hier geen winkel is." De banden blijken niet eens lek te zijn. "Hey, had jij geen rood haar vroeger?" vraagt ze. "Ja," zeg ik. Ik voel me altijd bezwaard om ervanuit te gaan dat mensen na lange tijd nog weten wie ik ben. Bang om arrogant over te komen, werkt de afstandelijkheid die je dan in acht neemt minstens even hautain. Maar een oplossing voor dat dilemma heb ik nog niet gevonden. We lopen naar buiten, door de poort van het huis waar ik drie maanden lang woonde in Berlijn, bijna twee jaar geleden. Met zijn drieeen lopen we door de poort, mijn oude fiets, mijn oude liefde en ikzelf. Ik kam mijn blonde haren en smeer lippenstift op, en fiets langs de straten die ik zo vaak heb doorgefietst, maar die steeds mooier worden. De stukjes niemandsland die je een paar jaar terug in Berlijn zag worden langzamerhand opgevuld, en vervolgens naadloos aan de rest van de stad vastgesmolten, als een muur vol gaten die eerst wordt volgestuct en dan met een bloemetjesbehang wordt beplakt. In plaats van in het wilde weg door de stad te lopen, ga ik nu naar de archieven, plan ik een promotieonderzoek in een land waar ik niet wil wonen en vraag me af wanneer het plan was ontstaan dat ik de komende jaren ga volgen. Een plan waar landen en huizen en vrienden en onderwerpen waar je van wakker ligt allemaal door bepaald worden. Ik fiets door de donkere straten een route die ik twee jaar geleden eindeloos vaak heb gefietst, en verdwaal.
+ 4 - 5 | § ¶The Roots 2
Mijn moeder: "Die uitgroei is leuk. Je lijkt op Madonna."
Mijn zusje: "Ik vind die uitgroei juist heel mooi. Je lijkt een beetje op Madonna."
Mijn liefste vriendin: "Ik vind die uitgroei stoer en brutaal. Beetje Madonna-achtig."
Censuur der B-film
Ik wil niet opscheppen, maar mijn leven is net een B-film. De meest onwaarschijnlijk toevallige situaties komen op de meest voor de hand liggende manier voor zoals ze alleen maar in afgezaagde B-films voorkomen, maar nooit in het echte leven. Volgens sommigen is dat niet toevallig, maar is dat mijn eigen schuld.
"Weet je," zei het liefje van een vriendin tegen mij, "jij wilt je leven te cinematografisch inrichten." De avond daarop zou ik naar een Bal, ook daar zat een hele B-film geschiedenis aan vast, aan die jurk en waar die vandaan kwam en met wie ik naar het bal ging, en met wie niet. Het bal was op een landgoed midden in de weilanden. Het liefje vervolgde: "zelfs als je morgen in je baljurk in een weiland, tot aan je enkels in de modder, over een hekje staat te kotsen in de volle maan, denk je tussen het snakken naar lucht door, gelukzalig hoe filmisch dit is." Die avond dronk ik appelsap om te bewijzen dat het B-film gehalte helemaal niet iets was wat ik zelf in de hand werkte, en ik kon er daarom ook niets aan doen dat ik bij het uitstappen uit de bus bleef haken aan de bovenste tree en precies viel in de armen van de vaderlijke, knappe buschauffeur, in plaats van op mijn gebroken ledematen. Uiteraard is dat laatste incident iets van een B-film uit de jaren vijftig. Mijn B-film is modern, en nog veel slechter. Maar aangezien dit een publiek weblog is en iedereen alles over me weet en ik te narcistisch ben om het anoniem te maken, kan ik dat allemaal niet vertellen. Dit weblog, lieve lezers, is een bolwerk van de zelfcensuur. Alle echt relevante gebeurtenissen, al mijn echte gedachten worden eruit gefilterd en de kliekjes komen hier. Alle escapades, alle schandalen en escalaties zijn eruit weggefilterd.
En gister, en ik wil het zo ontzettend graag vertellen, is me zoiets schokkends overkomen, dat mijn ogen uit mijn oogkassen sprongen en rolden over het toetsenbord.
The Roots
Ik ging naar de kapper met een foto van Carice van Houten in Zwartboek. Ik wil het blond in die kleur, zei ik tegen de kapper. Of Gwen Stefani-blond. De chemicalien vraten mijn hoofdhuid eraf, terwijl de klanten zeiden: "zonde hoor" en: "ik houd niet van blondjes". Nu heb ik Oostblok-uitgroei. Mijn haar is blond, zeer blond. Nu weet ik niet of de roots
