Regels
nee ik houd er niet van om over geld na te denken of over geld te praten. zo decadent links ben ik.
Nu moet ik echter zoeken naar geld. 40.000 pond eigenlijk. Omdat ik hier anders weg moet in plaats van nog drie jaar door te studeren.
Dus ik zoek naar fondsen voor kunstgeschiedenisstudenten. Er zijn er slechts weinig en de competitie is enorm. En terwijl ik zoek, bekruipt me een waar ongenoegen. Hier zit ik me uit te sloven om geld bij elkaar te sprokkelen om over kunstenaars te mogen schrijven. Terwijl ik zoek kom ik namelijk allemaal fondsen tegen voor kunstenaars, installaties, toneelstukken. En ik? Ik vraag geld om in een ivoren toren te mogen zitten nog drie jaar langer, met als enige excursie een jaarlijks verblijf in een archief. Kunstgeschiedenisstudenten. En ik had nog wel zo'n hekel aan kunstgeschiedenis, dat beschrijven van plaatjes die andere mensen hebbe gedaan omdat woorden te kort schoten. Mijn hoofd vol misplaatste nostalgie denkt weer terug aan de jaren twintig in Parijs, toen het noodzakelijk was om bohemien te leven. En nu, nu kun je pas bohemien zijn als je de juiste formulieren hebt ingevuld, de enveloppen met referenties nauwkeurig verzegeld hebt en de motivatie van 'originaliteit' hebt voorzien. 'jij gaat nog een gruwelijke hekel krijgen aan het woord 'origineel' ' zegt een vriend. Hij begint gelijk te krijgen. Als originaliteit en creativiteit nu gedefinieerd worden door 6 bulletpoints in een pdf-document en alleen bereikbaar zijn via een doolhof van bureaucratie, wat voor een beangstigende hoeveelheid kunstenaars blijft dan achter in de eindeloze kronkels voor ze hun doel hebben bereikt? Mijn misplaatste nostalgie vindt namelijk dat vroeger mensen misschien weinig geld hadden maar dat er wel meer mogelijk was. Alles is nu zo eindeloos gedefinieerd:
dit is een galerie, dit is een huis, hier mag je dansen, dit is een bos waar je de natuur moet betasten, dit is een winkel, dit is een samenscholing en daarvoor heb je een vergunning nodig en alleen op deze gevel mag je iets kunstzinnigs plakken.
Kunst is toch deels subversie (niet alleen, vind ik). Maar om nu kunst te mogen maken, moet je toestemming hebben van ambtenaren. Die moeten begrijpen waarom je dat wilt maken. Natuurlijk zijn er niches, ergens kleine mogelijkheden, maar het overgrote deel van kunstenaars moet door dat doolhof heen. Ik word soms een beetje moe van mijn eigen opportunisme, als ik de zoveelste 'ik ben heel sociaalvaardig en betrokken en ik studeer hard' opschepmotivatie heb geschreven om meer geld los te krijgen. En ik vraag me af; betekent dat, dat de mensen die succes hebben in de kunst, daar eigenlijk, als in een paradox, het minste recht op hebben? En ben ik, als ik die zak met 40,000 pond kan vinden, een van hen?
+ 7 - 1 | § ¶O Ironie
Ik heb te vaak last van zelfspot. Zo veel last zelfs, dat de zelfspot voor domheid wordt aangezien, waarna mensen je gaan toelichtten dat je onwillekeurig iets heel erg stoms over jezelf heb gezegd. "Als je jezelf zo belachelijk maakt, ben je kwetsbaarder, en bejegenen mensen je niet langer meer met respect," legde een acteur me uit. Een vegetarier zei echter: "Jij gebruikt zelfspot zodat je me voor bent als je iets belachelijks doet. Dan kan ik je er namelijk onmogelijk meer op wijzen. Ik vind dat frustrerend." De vegetarier keek hoe ik een broodje kip bestelde en voegde eraan toe: "Jij maakt jezelf belachelijk omdat je iets verbergt." Zelfspot is een gevaarlijk iets. Zelfspot is niet de overtreffende trap van zelfrelativering-zelfvertrouwen. Zelfspot betekent dat je pronkt met je slechte eigenschappen. Zo dacht ik hierover na. Ik dacht: straks is mijn zelfspot een kruiperig "gekke ikkie", laat ik geen grapjes meer over mezelf maken. Maar ik kon het niet laten, nogsteeds kan ik ter plekke verliefd worden op mensen die zichzelf belachelijk maken. Die zijn leuk en prikkelend, en het heeft ook haast iets gevaarlijks. Dus ik was tot een nieuwe conclusie gekomen: mensen die geen gevoel hebben voor wat spot is en wat serieus is, die zullen zelfspot ook niet begrijpen en dat zijn vreselijke mensen. Lang leve de ironie. Ik verbleef een paar maanden in die overtuiging, tot een absoluut niet dom, en ook zeker niet humorloos of onsubtiel persoon me kort aankeek na een zelfspot opmerking van mij, en tegen me zei: "irony is fucked, man."
+ 5 - 3 | § ¶Slechte Voornemens
Ik begrijp weinig van tradities. Feestdagen en grenzen van landen en vlaggen en nationale hapjes en polonaises maken me zenuwachtig. En van nieuwjaar, daarvan word ik depressief. Overgangen die gemarkeerd worden, gruwelijk. Alsof je een nieuwe ruimte betreedt. Waarom kan het niet vloeiend doorgaan? Januari is een maand vol tl-licht, na het kaarslicht van december. Vuurwerk vind ik sinds ik klein was niet mooi meer, en ik voel me des te meer een oud besje omdat ik de straat niet op durf, vanwege jongetjes die rotjes naar je hoofd gooien. Maar dit jaar moest het anders. Ik zou 1 januari inluiden met hoofdpijn die als vuurwerk in mijn hoofd uiteen zou spatten tot ik sterretjes zag. Dus, op 31 december togen we naar een feest waar mensen rotjes in de huiskamer uiteen lieten spatten, en ik gleed herhaaldelijk uit op de met bier overdekte vloer, omdat ik op 10 centimeter hoge zuurstokroze schoenen probeerde te riverdancen op Britney Spears of was het James Brown, champagne dronk uit de fles, of was het vruchtenwijn van de Aldi, en tot slot een half glas kraanwater. Wat een feest. Flarden herinneringen, maar de verlossende hoofdpijn blijft uit. Ik werd vanmorgen, of was het vijf uur 's middags, wakker met een hoofd dat zo pijnlijk helder was als een tl-lamp. Mijn haar rook niet naar sigaretten, en alleen een expert had kunnen ontdekken dat de hielen van mijn kousen slechts lichtelijk waren afgesleten van het rennen over straat zonder schoenen.