Guerilla
Als mensen een boek of een stukje of een foto of een gedicht of een schilderij goed vinden, roepen ze heel vaak: "Heel HERKENBAAR."
Nu is het tijd voor de strijd tegen de herkenbaarheid.
Als je de straat op loopt zijn er vaak al te veel dingen die je kunt herkennen (zoals: de Albert Heijn) (zoals: de meewarige blik van een voorbijganger) (zoals: de bushalte).
Laten we de knellende banden van de herkenbaarheid afwerpen, en nog een laatste uitvlucht bieden naar turbulente gedachten. Daarom, beste lezer, vraag ik u om zodra iemand zegt: "wat mooi, erg herkenbaar!" op de grond te gaan liggen en onverstaanbaar de mompelen met uw tenen.
Heilige Graal van Succes
Ik moet van mezelf kijken naar reality shows als Tempation Island en Making the Band. Ik begrijp door zulke shows het leven een stuk beter. Over hoe mensen dingen voor elkaar krijgen. Ik ben nogal naief, namelijk. Als iemand heel erg zelfverzekerd of succesvol doet, neem ik dat zonder twijfel aan, al is het voor de rest van de wereld duidelijk dat diegene een getroubleerd zieltje is, dat met Stockholm-syndroom technieken (hard zijn, dan is de kleinste glimlach al duizenden dankbetuigingen waard) binnen een dag uit je hand eet. Des te meer reality-tv, des te minder wordt mijn naiviteit als het de attitude van anderen betreft. Nu alleen nog hard werken, en de weg naar succes is bestrooid met glimlachjes, zeggen de reality-tv shows. Een kerkelijk idee. Neem Making the Band, waarin Puff Daddy de allerbeste zangeressen/danseressen van Amerika in een groep wil krijgen. Als je eindeloos hard werkt, dan word je met succes beloond. Het resultaat van de Making the Band groep bestaat uit 5 gemiddelde zangeressen met veel extensions. Hetzelfde gebeurt tijdens je studie: Als uit een bijna lege tube tandpasta, moeten zelfs de laatste restjes uit je zelf worden gehaald, en dan, dan gloort het succes, de carriere en de waardering. Het is als de Heilige Graal die je moet vinden tijdens je studie, je werk. Op de toneelopleidingen die ik deed, werd het er de hele tijd herhaald, de ware geest van het acteren moet overwonnen worden. Je bent acteur, de rest van je leven doet er niet toe. Acteren is iets heiligs. In Puff Daddy's band zitten is iets heiligs. In de Opera zingen is iets heiligs. Maar ik besefte iets: de mensen die aan de top zitten, zitten er vaak door kruiwagens of het juiste moment. En de vaardigheden? Die leer je, in de praktijk, als je eenmaal mee mag doen. Er lopen honderdduizenden experts rond in Nederland. Die de finesses weten van laat 17e eeuwse schilderkunst, van het belcanto-vibrato of quantummechanica. Allemaal zochten ze die heilige graal van het harde werken en het krijgen van de geest. En als het dan niet lukt? Zoals bij het overgrote gedeelte van de acteurs? Dan gaan ze iets anders doen. De overgave is verplaatst. Dat vind ik naief. Want de mensen die aan de top komen, en het daar uithouden? Die zijn vooral slim: ze weten dat er geen heilige graal bestaat, behalve in de ogen van de critici, die hen later beoordelen. De critici die schrijven: "Een zeldzaam talent."
+ 2 - 0 | § ¶De Enge Vrouwen
Waar ik dus echt bang voor ben zijn mevrouwen van middelbare leeftijd, die met kortgeknipt haar een niet al te hoge functie bekleden.Vaak hoor je al van verre het raspende stemgeluid, en zie je de kordate gebaren. Ze werken bijvoorbeeld in kledingzaken en warenhuizen. "Ja, hallo!" zegt de zo'n mevrouw tegen een klant die zijn foto-ophaal-bonnetjes niet kan vinden, "dat heb je maar weer mooi voor elkaar, he?", de stem verspreidt zich door de ruimte, en ik verstijf. "Hoeveel kosten die foto's dan bij elkaar," vraag ik kruiperig maar arrogant aan de mevrouw met roestvlekken op haar stembanden. "Dat..." zegt ze dreigend, "mag je dan lekker zelf uitrekenen.Thuis." Zulke vrouwen stralen een gezag uit. Niet zozeer een gezag over hun werk, eerder
een soort natuurlijk recht om over jouw persoonlijkheid te kunnen
oordelen. Ik denk soms dat Petrus eruitziet als een kortgekapte mevrouw van
middelbare leeftijd. Binnen de hierarchie van de hemel met God en Engelen heeft hij als portier ook
niet bepaald een hoge functie, maar ook hij heeft een feilloos oordeel
over wie het paradijs verdient. Volgens zulke dames verdien ik niets. Ze zijn de doorbitches van de kassa, het kledingrek en de broodjes gezond, en er kan niet aan ze worden getornd. Vandaag moest ik werken op Schiphol. Samen met twee Petra's (met clipboard in plaats van sleutels). We moesten vliegtuigpassagiers doorsturen naar bussen. Van deze gecompliceerde taak kweten deze vrouwen zich met vastberadenheid en souplesse. Regels waren regels, en elke paar minuten kwamen ze me vertellen dat ik een stapje naar achter moest doen, of dat ik mijn clipboard anders vast moest houden. Pas op het einde van de dag kwam ik erachter dat zij helemaal geen hogere functie hadden. Natuurlijk gezag. Zo sterk zelfs, dat ze, ook weer als Petrus, wonderen konden bewerkstelligen. Een tachtigjarige man met een zeemanspet moet na een vlucht van 24 uur een bonnetje vinden voor hij met de bus mee mag. Hij doorzoekt zijn bagage met dansende Parkinson-handen. Hij vindt niets. De mevrouw met het kleurige sjaaltje over haar blouse helpt hem met zoeken. ´Kan ik even gaan zitten, ik ben kapot,´ zegt de man. `Nee,´ zegt ze, ´dat kan hier niet.´ (Een paar meter verderop staan bankjes). Ze kijkt naar de hevig trillende handen van de man, die ritsen opentrekken. ´Hey, en nou even rustig aan he,´ zegt ze. En voor een seconde lijkt het alsof de trillingen stoppen, maar erna gaat het gewoon weer door. De mevrouw heeft geen heilig gezag, besef ik, en een seconde voel ik me onoverwinnelijk. Ik kijk haar aan, en zeg; `Die man moet nu zonder dat bonnetje met die bus mee, want hij is kapot´. Mijn stem is hard en raspend, haar ogen zijn zo groot als van een konijntje. ´OK´, zegt ze.
Het voelt heerlijk, ik probeer het gevoel vast te houden. Als ze wegloopt stel ik me voor hoe ze als baby rondliep in een luier. Het helpt niet.