Het bohemienne B.
(Berlijn).
Dus vertrek ik met twee koffers naar Berlijn.
Op zijn minst verwacht ik
er :
geweldige doolfhofachtige
huizen, kunstenaars met roestige stemmen, Cabaret-clubs in kelders
vol travestieten en een open podium vanaf twee uur ‘s nachts, op
elke straathoek een ruimte waar kunstenaars bij elkaar zitten als
sardientjes in een blikje en daar allerlei plannen maken over een
nieuwe wereldrevolutie, terwijl ze hun blote handen in emmers verf
dopen en op pistachenootjes kauwen.
Zoiets.
Ik heb ook al een lijst gemaakt van dingen die ik wil doen :
° Een kamer vinden in een oud huis met interessante mensen.
° Zingen in een nachtclub (met of zonder travestieten)
° Heel veel boeken lezen
° Heel interessant wijn drinken en dunne mentholsigaretten roken onderwijl pratend met interessante mensen.
° Een roman schrijven
° Een toneelstuk schrijven
Als mensen zichzelf beschouwen als engiszins kunstzinnig, zullen ze vaak op zoek gaan naar de artistieke utopie. Over het algemeen is dat een plek waar een zweem van nostalgie hangt, veel oude gebouwen en veel revoluties.
Veel mensen zullen je vervolgens vertellen dat deze plek niet bestaat, behalve in geidealiseerde films.
Ik heb echter bedacht dat deze artistieke utopie zich in Berlijn bevindt.
Overal in de stad hangen affiches, die
waarschijnlijk op een computer uit 1976 zijn gemaakt en vervolgens
gekopieerd op een oud kopieerapparaat en met behanglijm door de stad
zijn verspreid. Bijvoorbeeld een afbeelding van
een man die een boor in zijn oor stopt, met als bijschrift: „For
great art, you may even need to commit suicide”.
Maar goed.
Ik zit dus met twee koffers die ik niet open durf te maken tot ik een kamer heb gevonden (want ze zitten zo vol dat de inhoud waarschijnlijk over de hele kamer explodeert). Dus is het tijd om op huizenjacht te gaan, het liefst in Kreuzberg, Prenzlauerberg of Friedrichshain want, zo vertelt een vriend, dat zijn de plekken waar het nu allemaal gebeurt.
De huizen zijn ware labyrinthen, achter de deur van een huisnummer zitten een paar gebouwen verstopt: quergebaude, vorderhaus, hinterhaus etc. En vervolgens moet je in die chaos dus zoeken naar de mensen waar je mee kann gaan wonen. Dat is altijd een verrassing. Zo stap ik een gammel gebouw binnen, wat van binnen opeens overvloedig is versierd met jugendstilornamenten. De jongen die opendoet lijkt keurig en een beetje stijfjes, net zoals zijn in pastel geklede huisgenote.
Al snel begint hij echter aan zijn handpalm te likken. Hij houdt er het hele gesprek niet mee op, maar haalt wel een glas water voor me.
Tijdens het hospiteren op verschillende adressen voer ik ongeveer 49806098 Het Gesprek dat het niet meer is zoals het Was in Berlijn vanwege de toenemende Globalisering, Egoisme, Onverschilligheid over Kunst en dat het Anders was in de Jaren Tachtig.
Het werkt.
Ik mag gaan wonen in een prachtige oude zolderkamer midden in Kreuzberg, een beetje zoals de Pijp in Amsterdam, met nog 6 andere kunstzinnige mensen. Het huis is een doolhof van gangetjes en trapjes, op het dak zit een tuin en beneden is een werkplaats waar iedereen gebruik van mag maken.
Dus ga ik mijn koffers uitpakken.
Vanavond zoeken naar een nachtclub.