Play mobiel!
Ik behoor tot het type mens dat z’n grammofoonplaten nog grijs draait, dat zapt zonder afstandsbediening, dat deodorant rolt zonder dat er hordes mooie vrouwen te voorschijn komen, dat z’n weblog bijhoudt vanaf een Commodore 64, dat nog briefkaarten met het antwoord op de kruiswoordpuzzel naar Libelle stuurt, dat Playmobil aan jarige neefjes en nichtjes geeft, dat nog wel eens belt vanaf een vaste lijn, dat slechts de beschikking heeft over Nederland 1, 2 en 3 en zodoende dus wars is van enige partijdigheid in de ijsdansoorlog, dat belt om te vragen of mailtjes zijn aangekomen, dat in trams gaat staan voor oudere mensen, dat gek is op Wilhelmina pepermuntjes, etc. etc. etc.
Mijn lichaam vulde zich dan ook met een gevoel van trots toen ik op mijn mobiele telefoon opeens mijn weblog te voorschijn toverde. Waarschijnlijk hebben hele volksstammen dit gevoel al in de jaren ’90 ervaren, maar voor mij was dit het hoogtepunt van een tot dusver rustige dag……
