De kapperkwelling
Vandaag naar de kapper geweest. Als de punten van mijn haar te droog worden, moet het. Of ik nu wil of niet. Ik wil nooit. Ik vind het vreselijk. Het ruikt er naar natte haren, je bent verplicht een gesprek aan te gaan met degene die je haar doet. Aan het eind weet ik alles van de huisinrichting, de danslessen van het kleine zusje, de opleiding en de dromen van een vreemde: mijn kapper.
Verder worden er allemaal rare dingen met mijn hoofd gedaan, met als immer terugkerend hoogtepunt - ergens op driekwart van de knipbeurt – het moment waarop je haar over je voorhoofd naar voren wordt gekamd (waarom??), zodat je, wanneer je door de kiertjes van je haren heenkijkt, in plaats van jezelf, cousin Itt in de spiegel ziet. Als de kapper klaar is met knippen, en ik constateer dat het wéér te kort geknipt is (maar dat niet kan zeggen, omdat ik de kapper niet wil kwetsen), gaat de kapper mijn haar föhnen. Het overgebleven haar wordt met gespreide vingers woest alle kanten op gewaaierd, en terwijl ik mezelf langzaam (en toch ook weer afschrikwekkend snel) zie veranderen in een kruising tussen Tina Turner en Barbabob, vraagt de kapper mij met een trotse, zelfgenoegzame blik, of ik wel wist dat mijn haar zo veel volume kon hebben. Ik zucht, en antwoord – omdat ik de kapper niet wil kwetsen – dat ik stupefait ben, en prijs zijn vakmanschap. Hij knikt tevreden en trekt nog een extra plukje haar omhoog.
Hij pakt de handspiegel erbij, en vraagt me de woestenij aan de achterkant van mijn hoofd te bekijken. Wat mankeert kappers, écht? Ze kunnen toch zelf ook wel zien dat dit verschrikkelijk is? Wordt wakker!! De 80-er jaren zijn zoooooo over! Waarom proberen jullie me dan steeds toch op Krystle Carrington te laten lijken? Eh doch, laffe haas (maar uitstekend toneelspeler) die ik ben, roep ik met een kirretje uit dat ik het prachtig vind. Onderwijl mijn tranen wegdrukkend, terwijl ik naar mijn lange manen op de grond kijk, die nu elk moment weggeveegd zullen worden. Aan het eind van deze kwelling, reken ik af en fiets snel naar huis. Hopend dat het mee zal vallen, als ik al dat “volume” eruit heb gekamd. Helaas moet ik na het wassen en kammen constateren dat het niet meevalt. Ik zie eruit als een huisvrouw… Mijn enige hoop is nu nog dat het over een paar dagen weer een beetje zit. Ik haat naar de kapper gaan. Echt.