Stand van zaken vanmorgen om 7.30 uur
Wallen tot op mijn knieen wegens 8 dagen onafgebroken werken (za. van 9 tot middernacht en zo. idem) en ik moet er nog 5 tot aan mijn eerste en enige vrije dag deze maand.
Twee hevig verontwaardigde katten opgesloten in de badkamer.
Een cementwagen voor de deur, dusdanig groot dat ik me afvraag of ze de hele tuin ook meteen gaan volstorten.
Twee goedgemutste Groningse werklui en 1 meisje met ochtendhumeur. Met krassen op haar handen van voornoemde verontwaardigde katten.
Maar het goede nieuws: IK HEB EEN KEUKENVLOER! Nouja, een ondervloer dan. Maar er is weer een stijgende lijn te ontdekken. Croissantje, iemand?
§ ¶Wat u altijd al had willen weten van Jacques Wallage
We moesten dus Jacques Wallage interviewen. Om inspiratie op te doen stuurde ik een mailtje rond: Wie weet er nog een leuke brutale vraag voor Jacques Wallage? De reacties varieerden van 'Wie is de grootste lul in de gemeenteraad' tot 'Moest u echt Den Haag uit vanwege al uw maitresses?'
Op het bureau van Jacques Wallage stond een foto van een hond. Een
bruine Duitse staander in een zilverkleurig lijstje. Daarnaast, in een
plastic doosje, een schaalmodel van een Saab96. Ik vroeg me af of
de burgemeester zijn bureau-accessoires stiekem aanpaste aan zijn
visite.
Het interview verliep vlot maar enigszins plichtmatig. Ik staarde naar
beneden naar mijn nieuwe blauwgroene schoenen. De lijst met gemailde
vragen stak uit mijn tas. Toen kreeg ik een idee. Ik plukte de lijst
uit mijn tas en zei in alle eerlijkheid: 'We hebben een mailtje
rondgestuurd met de vraag Wat hebt u Jacques Wallage nou altijd willen vragen? En ik heb hier het resultaat. Wilt u het horen?'
Het antwoord op de vraag over de maitresses was trouwens nee. Voor het
antwoord op overige genante vragen dient u de komende dagen af te
stemmen op TV Noord.
Janine scoort een onvoldoende
Voor een rubriek in de vijf weken durende Verkiezingskaravaan van Noord (25 afleveringen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen) togen collega Kirsten en ik gisteren naar het Augustinuscollege. Mijn oude middelbare school, alwaar we een les Maatschappijleer zouden volgen. Van een leraar Maatschappijleer genaamd Jan Willem.
Type morsige veertiger met halflang haar en 'Wees Wijs met de Waddenzee'-sweater aan. Dacht ik.
We waren te laat . Uiteraard. Na netjes een briefje te hebben gehaald bij de concierge (tegenwoordig krijg je een computeruitdraai, jawel, en na drie keer meldt het systeem dat je moet nablijven) banjerden we de les binnen. Voor het bord stond een grijnzende blonde jongeman met capuchontrui en spijkerbroek. Ik kan me niet herinneren dat dergelijke exemplaren ook lesgaven toen IK op die school zat. Dat was wegens een hoger aanwezigheidspercentage ongetwijfeld bevorderlijk geweest voor mijn eindcijfer.
Eenmaal in de schoobanken wachtte ik een aandachtluw moment af en fluisterde tegen de twee HAVO-4 meisjes achter me: 'Hoe OUD is hij !?' Lieftallige collega Kirsten stak prompt haar hand op. 'Mijnheer', schalde ze door het klaslokaal. 'Janine wil graag weten hoe oud u bent'. De klas loeide. Ik kroop onder mijn bank. En de leraar in kwestie kwam de daaropvolgende drie zinnen niet meer uit zijn woorden.
Hij was trouwens 27.
§ ¶Gruizig
Thuiskomen en een waterput en de overblijfselen van een bedstee in je keuken vinden.
Het overkwam me gisteravond laat. Twee mannetjes waren de hele dag bezig geweest met het verwijderen van de oude plavuizen en de betonvloer eronder. Bij het wegbreken van een stuk houten vloer grapten we al dat we een schat hoopten te vinden. Maar een waterput van twee meter diep en een vrijwel onmogelijk weg te betonboren bedstee is toch wel andere koek.
Afgezien daarvan ligt alles in huis (ondanks zorgvuldig afplakken en bedekken) onder een grijswit laagje gruis. Symbolisch voor mijn huidige verkouden en vermoeide gemoedstoestand. Ik had u graag de foto's laten zien van de historisch verantwoorde ravage. Als ik wist WAAR onder die laag gruis het snoertje van mijn fototoestel ligt.
De komende zes weken werk ik zes dagen per week, wegens het aannemen van een forse freelance klus. Het blijft voorlopig dus even wat rustig aan het Janine weblogfront. Sorry daarvoor.
§ ¶Werken met wild en gevogelte
Soms is in andermans cv spitten zo vermakelijk...
§ ¶Janine gaat vreemd
eh.. Ja. Sorry. Ik zal proberen onze relatie er niet onder te laten lijden, echt. Maar soms moet je je horizon gewoon verbreden...
§ ¶Mensen die ik ken die succesvol zijn in alles wat ze doen
Je schrijft een liedje. Je hoopt dat iemand het misschien wil draaien op de radio en wie weet dat er ooit een singletje van gemaakt wordt. Vervolgens kan je de radio niet aanzetten zonder jouw plaat te horen en bieden acht platenmaatschappijen tegen elkaar op om het nummer te mogen uitbrengen. Dat overkwam Arjen Lubach en ondergetekende een paar jaar geleden, toen we samen in een aangeschoten bui het nummer 'Jelle' schreven. Zoiets overkomt je maar een keer in je leven. Of nooit.
Je schrijft je eerste roman. Je hoopt dat iemand het wil lezen en wie weet dat er ooit een uitgever is die het wil uitbrengen. Vervolgens vechten drie grote uitgeverijen om jouw manuscript, bieden ze tegen elkaar op om het te mogen uitbrengen en teken je een contract bij Meulenhoff die zegt ook je tweede boek -ongezien- te zullen uitbrengen. Er komt een persbericht uit met de tekst:
Het is een van die zeldzaam goede debuten waar je als uitgever van droomt. We prijzen ons echt gelukkig dat Lubach voor Meulenhoff heeft gekozen. Lubach heeft een prachtige roman geschreven over de grote thema’s in de literatuur: liefde en verlies. Zijn toon en stijl zijn heel oorspronkelijk, maar doen denken aan die van Arnon Grunberg en van Gerard Reve, vol humor en tegelijk doortrokken van een diepe melancholie en eenzaamheid. We zijn erg blij met de aanwinst van deze nieuwe talentvolle auteur.
Ik ben jaloers en trots tegelijk. Vanmorgen gaf meneer een interview op radio Noord, morgen verschijnt er een artikel in het Dagblad van het Noorden. De Metro en een aantal andere bladen volgen nog. En dan blijkt een verleden als parodie-artiest zowel een voordeel als een nadeel. Want had Arjen niet ooit een hit gehad, dan had hij nu waarschijnlijk niet zoveel (regionale) media-aandacht gekregen.
Aan de andere kant zit je als serieus schrijver van je eerste literaire roman niet te wachten op een kop als: 'Literair droomdebuut voor Slimme Schemer'.
(Het debuut van Arjen, Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend, ligt deze zomer in de boekhandels. Kopen, het is prachtig.)