Nazit
Een kater hoor je op 1 januari te hebben. Ik heb m een dagje
vervroegd. Na de live show van gisteravond overleefd te hebben ben ik
in gala-outfit cafe Merleyn ingedoken, alwaar een enthousiaste pianist
en aanverwante zangeres -jawel- Pe en Rinusliedjes aan het zingen
waren. Grappig als je ze even daarvoor tot Groningers van het Jaar hebt
gekroond. Na drie speciaalbier op een nuchtere maag (want ik kreeg voor
uitzending niks door mijn keel) zong ik de sterren van de hemel. Dacht
ik zelf. Vervolgens deed ik nog meer dingen die een mens doet
als ie aangeschoten is- inclusief het bellen van mijn exvriendje, het
intens gelukkig zijn met de vrienden om mij heen en het zoenen van de
pianist (dat laatste hebben die vrienden gelukkig niet meegekregen).
Wat een geweldig uiteinde! Daar kan geen jaarwisseling tegenop. Dat
2006 net zo leuk mag worden als 2005, dat iedereen gezond en gelukkig
mag blijven, dat ik leer hoe je een tuin onderhoudt en dat ik niet aan
de bedelstaf raak wanneer ik 3 dagen ga werken. Alvast een heel gelukkig nieuwjaar!
p.s. Mocht je de uitzending hebben gemist en was dat niet expres, dan is de verkiezing van de Groninger van het Jaar hier terug
te zien. Met op ongeveer 34 minuten Joost Marsman en het lied dat we
afgelopen jaar schreven ter markering van de verhuizing.
De Muts van het Jaar
Kippenvel op mijn armen, een rommelende maag en een snijdende pijn tussen mijn schouderbladen. Kortom: ZENUWEN.
Vanavond is de verkiezing van de Groninger van het Jaar. Om twintig voor zeven LIVE vanuit de Mediacentrale. LIVE dus. En ik presenteer. Dat betekent dat het niet over kan als ik over een kabel struikel. Dat duizenden Groningers er getuige van zijn als ik een vraag vergeet. Dat ik keihard op mijn bek kan gaan en dan niet tegen de camerman kan zeggen: mag ie even uit? Ik heb nog nooit eerder iets live gedaan. Ik geloof dat ik moet overgeven.
Wat heb ik toch een prachtig vak gekozen.
p.s. Wie denkt u dat er gaat winnen?
§ ¶Vuurwerk
Niet tijdens mijn verjaardag. Niet met familiefeestjes. Niet met Kerst. Zelfs niet op Valentijnsdag.
Er is slechts EEN moment in het jaar waarop ik baal dat ik geen vriendje heb. En dat is klokslag twaalven met oud en nieuw. Het vuurwerk knalt, de stelletjes om mij heen lebberen elkaar liefdevol af en ik giet nog maar eens een slok lauwe champagne in mijn keelgat. Iemand nog een toastje zalm?
Misschien een gat in de markt: een jaarwisselingskoppelwebsite! Vind een leuke single voor 1 middernachtelijke zoen. No strings attached. En als ie leuk is mag ie blijven.
§ ¶The Meatrix
Op tweede Kerstdag at ik boerenkool met vegaworst.
Ik vind het altijd moeilijk om een pasklaar antwoord te geven op de vraag waarom ik geen vlees eet. Breng je het te zwart-wit dan voelen vleeseters zich standaard aangevallen ('nou ik eet heel weinig vlees hoor en wie ben jij om mij te veroordelen je draagt toch ook leren schoenen etc.) maar mijn principes verloochenen gaat me ook te ver. Meestal leg ik uit dat ik gestopt ben met vlees eten voor mezelf: omdat IK me niet langer schuldig wil voelen. Wanneer ik bijvoorbeeld op de snelweg word ingehaald door een met varkentjes volgepropte vrachtwagen of een documentaire zie over kippenfokkers en kistkalveren. In tegenstelling tot anderen kan ik die gruwelijke beelden niet vergeten of los zien van hetgeen ik naar binnen werk.
Biologisch vlees eten zou een prima alternatief zijn, maar helemaal geen vlees eten is duidelijker. Effectiever. Voor mij EN mijn omgeving. Want de goulashschotel bij je schoonmoeder afwimpelen met de woorden 'sorry ik eet alleen scharrelvarken' is nou eenmaal niet zo geloofwaardig.
Gelukkig is er sinds kort een online filmpje waarnaar ik kan verwijzen. Voor wie nog altijd gelooft in het sprookje van kippetjes in een hok, varkens in de modder en koeien in de wei: neem de rode pil en aanschouw The Meatrix!
§ ¶Christmas at the Cottage
(OK... De bovenste foto is van een week terug. Maar toen voelde het ook
al heel Kerstig. En ik voel me steeds meer thuis. In meerdere
opzichten. Fijne dagen toegewenst!)
Schoondochter gezocht
Praise the Lord! Jarenlang was ik op zoek naar een vlotte vrijgezelle liefst thuiswonende man van bovende vijfentwintig. En mijn gebeden zijn verhoord! Door niemand minder dan Natasja Froger.
Waar kan ik me aanmelden?
§ ¶Plagiaat- the sequel
Vroeger was SMOEL een leuk en onderhoudend weblog. Een van de eersten van Nederland ook nog! Gestart door jonge enthousiastelingen van mijn oude School voor Journalistiek. Tegenwoordig wordt de URL misbruikt door inspiratieloze leeghoofden die het principe van bloggen niet helemaal lijken te begrijpen. En wat doe je dan? Gewoon tekstjes jatten... (zie hier het origineel)
Wie helpt me even mee om deze nitwits op hun smoeltje te rammen?
--------------------
Update: Het postje inclusief de boze commentaren van lezers is inmiddels geruisloos verdwenen van Smoel. Gewoon gewist. Zonder enige excuses... Dat is wel bijzonder sneu.
UPDATE TWEE, reactie van Oud Smoeler Ramon:
Ik heb geheel Smoel.nl offline gehaald en van de server verwijderd.
Dat krijg je als de nieuwe generatie de webhosting niet kan betalen. Succes!
Geen Kunst/Kerst
Probeer maar eens een uitgaansprogramma te produceren in het weekend voor Kerst. Tenzij ik zin heb om honderdvijftig Kerstconcerten af te lopen in evenzoveel kerkjes zal ik iets anders moeten bedenken. Liefst iets anti-Kerstachtigs. Of desnoods ZO Kerstig dat het weer leuk is. Het moet zaterdag worden opgenomen en donderdag 23 december uitgezonden. Iemand suggesties?
HELP!
We hebben een beller
Werkt alleen bij niet al te exotische namen, maar hilarisch is het wel: je naam als ringtone! Moet je echt even uitproberen.
§ ¶Iets om naar uit te kijken
In 2006 bestaat het leukste tijdschrift van Nederland Van Speijk 10 jaar. Dat gaat gevierd worden met Van Speijk 22-met-cd. Bij de Van Speijk zit een luisterschijfje: Van Speijk a Plenty, met de leukste en meest bizarre muziek die je ooit gehoord hebt. Vakkundig uitgezocht en van commentaar voorzien door DJ Andy Knopfen. Bovendien wordt het hele tijdschrift begin volgend jaar ook nog eens online gezet!
De oldskool papieren Van Speijk 22 ligt in januari 2006 in de winkel. Mis m niet! (via)
Pijnlijk
Een half jaartje geleden schreef ik hier over het mysterie van mijn hamsterwang. Een altijd aanwezig kleine zwelling aan de rechterkant van mijn gezicht. Waardoor mensen me af en toe medelijdend aankijken en vragen of ik wellicht last heb van kiespijn. (Laatst las ik ergens dat hoe symmetrischer je gezicht hoe aantrekkelijker je wordt bevonden... Just call me Quasimodo)
Nu ik herstellende ben van een fikse ontsteking aan de LINKERkant van mijn gezicht komt het blijvende hamsterwangprobleem weer keihard naar boven. De volgende dialoog kan ik inmiddels dromen:
'He! Weer beter?' 'Ja, gelukkig wel'. 'Je ziet het nog wel een beetje he? (wijzend op rechterwang)'
'Eh- nou eh, het was dus mijn linkerwang. Zo ziet mijn gezicht er altijd uit'.
§ ¶Plagiaat
Vroeger was SMOEL een leuk en onderhoudend weblog. Een van de eersten van Nederland ook nog! Gestart door jonge enthousiastelingen van mijn oude School voor Journalistiek. Tegenwoordig wordt de URL misbruikt door inspiratieloze leeghoofden die het principe van bloggen niet helemaal lijken te begrijpen. En wat doe je dan? Gewoon tekstjes jatten... (zie hier het origineel)
Wie helpt me even mee om deze nitwits op hun smoeltje te rammen?
--------------------
Update: Het postje inclusief de boze commentaren van lezers is inmiddels geruisloos verdwenen van Smoel. Gewoon gewist. Zonder enige excuses... Dat is wel bijzonder sneu.
UPDATE TWEE, reactie van Oud Smoeler Ramon: Ik heb geheel Smoel.nl offline gehaald en van de server verwijderd.
Dat krijg je als de nieuwe generatie de webhosting niet kan betalen. Succes!
Opdat u ook eens kunt lachen
Een
fotootje van mijn hoofd in huidige staat. Maar wel in klein formaat. Er zijn grenzen!
Voorzitter Lykle kwam gisteravond nog heel lief op ziekenbezoek en aan
zijn reactie te merken (verholen grijns elke keer als ie me aankeek)
denk ik dat het nog wel een tijdje gaat duren voordat ik weer onder de
mensen kom. Het knaagdier loopt als een rode draad door mijn leven,
moet ik maar denken.
Bang
Na ruim een week zeurende kiespijn kon ik er niet langer onderuit: De
wortelkanaalbehandeling. Door de tandarts ook wel liefkozend 'endo'
genoemd. Nog een nacht spoelen met bekertjes koud water zou ik niet
trekken, dus deze zondag maar eens de nooddienst gebeld.
Toch even wennen, zo'n vreemde tandarts. Maar de gang van zaken leek
alleszins veelbelovend. Met zijn diepe basstem maakte hij vrolijke
grapjes ('even wat verdunde wc-eend in die tand') en als het pijn
deed moest ik mijn linkerhand opsteken. Dan zou hij meteen stoppen.
Mijn eigen tandarts is er eentje van de oude stempel. Die denkt dat
pijn noodzakelijk is om een liefdevole band met je vulling te kunnen
opbouwen. Hij zou bij het afzetten van een been hoogstens een houtje
tussen mijn tanden klemmen.
Het deed niet eens zo heel erg zeer. Ok, het leegraggen van mijn
wortelkanaaal met een pijpenra(g)ger voelde alsof mijn tand een
schoolbord was en de rager een nagel. Maar verder leek het een
bevredigende en relatief pijnloze aangelegenheid te worden. Tot het
moment dat het wortelkanaal moest worden schoongespoeld met een
chlooroplossing. Bedoeld om eventueel achtergebleven 'zacht weefsel' op
te lossen. De tandarts spoot en ik voelde een allesverzengende pijn in
mijn wang trekken. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik gilde
in de stoel van een medicus. (En dat, voor de goede orde, na meer dan
40 hechtingen en een gecompliceerde beenbreuk)
Zacht weefseloplossend spul wil je niet in een bloedvat in je wang hebben.
Eenmaal weer thuis begon mijn linkerwang langzaam op te zwellen. En te
zwellen. En nog verder te zwellen. Totdat ik mijn linkeroog bijna niet
meer open kon doen. En het me tijd leek om de tandarts nog maar eens
met een bezoekje te vereren. In het felle tl licht van de wachtkamer
zag ik dat mijn wang niet alleen dik maar ook blauw was. Een inwendige
bloeding, wist de tandarts mij te vertellen. Niks aan te doen. Ik zal
er alleen nog een aantal dagen last van hebben. 'En je zal er een
weekje uit zien alsof iemand je een flinke mep verkocht heeft'',
concludeerde de boosdoener doodleuk. Ik moest meteen aan MeisjeMeisje
denken. Groningse weblogster met grote bek en klein hartje. Een paar
dagen geleden genadeloos in mekaar geslagen bij het Hoornsemeer.
Via MSN wisselen we de afschrikwekkende foto's uit. Zij van haar
'wasbeerhoofd' en ik van mijn 'hamsterbek'. We zien er allebei niet
uit. En allebei zijn we doodsbenauwd.
Maar ik mag
er dan uitzien als de ex van Regilio Tuur, haar gezicht is
daadwerkelijk
verbouwd door een of andere brute zak. En mijn angst beperkt zich tot
de praktijkruimte van de tandarts. MeisjeMeisje is bang zodra ze de
voordeur achter zich dichttrekt.
Jubileum
Zo zit je op de bank naar Bon Jovi bij Oprah te kijken en het volgende
ogenblik word je overvallen door een vloedgolf van jeugdsentiment en
nostalgie. Niet door Jon Bons aangename verschijning. Maar mijn mobiel
bliept en ik krijg het volgende smsje:
01-DEC-05 00:15
Gefeliciteerd! Onze tattoos zijn vandaag 10 jaar geworden. X