Mannenlogica
'Ik eet alleen salade hoor, ik moet afvallen. Ik voel me enorm dik
sinds iemand me in het RTVNoord gastenboek heeft lopen afzeiken'.
De man tegenover mij kijkt me hoofdschuddend aan. Fronst. Zwijgt
wijselijk. Staat op en loopt naar binnen. En een paar minuten later
keert ie terug op het terras. Met een aardbeiensorbet en twee lepels.
Zeg daar maar eens nee tegen.
Ergernis
Net gehoord op RTL7. Ron Brandsteder is uit de mottenballen gehaald
voor het programma 'Dancing with the stars' en zegt, na het zien van
het dansje van Inge de Bruijn:
'Dit deed me denken aan de appeltaart van mijn moeder. Lekker klef'.
Ik
eh
Kan IEMAND die man van de buis halen, of hem tenminste vertellen dat de jaren '80 voorbij zijn?
Nagekomen bericht
En hier wel even op de juiste band stemmen he...!
Dat kan ons aller Joost wel gebruiken na z'n oorontsteking. Want je wilt niet weten Hoe het voelt...
(Afgezien van het feit dat het gewoon een erg vet nummer is. En er zit een hondje in de videoclip!)
§ ¶Trek het (je) niet aan
Het is gevaarlijk rustig op mijn weblog de laatste tijd, waarvoor mijn excuses. Zes dagen in de week werken, huizen kopen en verkopen, een documentaire draaien, vriendschappen proberen te redden en Noorderzon vieren gaat een mensch niet in de koude kleren zitten. Het is een slap excuus, ik weet het.
Gelukkig is daar in bittere stresstijden het RTV Noord gastenboek; podium voor enthousiaste fans, vergaarbak van trouwe kijkers vol positieve feedback.
Iemand suggereert dat de laadklep beter zou zijn geweest met remy van mannekes en janine abring. Als ik nou IETS positieve discriminatie vindt zijn het die 2 wel. Een diskjockey die zich zelf liever hoort dan de muziek, praat alsof hij zijn mond vol heeft met knikkers, komt nergens aan de bak. De giechelende en huppelende janine abring vindt vooral ZICHZELF heel leuk. En ja sorry hoor, maar koop niet van die strakke broeken, het oog wil ook wat!
Ik WEET inmiddels uit ervaring dat mensen ALTIJD wel iets te zeiken hebben. Zelfs al ben je de goddelijke Katja Schuurman zelve, dan zeggen Nederlanders nog: 'Ze is wel molliger geworden he. En hoeveel coke zou ze snuiven?' En toch laat ik -stiekem- mijn humeur verpesten door ene Jaap Bergmans uit Leek. Wat maar weer bewijst dat ik totaal ongeschikt ben voor de landelijke televisie.
Nu ben ik slechts een onbeduidend regionaal mikpuntje, in Hilversum verword je tot nationale schietschijf.
Ik zou geen broek meer aandurven.
§ ¶
In blijde verwachting
'Ik word zo'n aanstaande moeder die alleen nog maar over haar kind kan
kwezelen', riep ik, mijn handen theatraal de lucht in stekend. 'WAT de
FOK? Ben je zwanger ??' Vriendinlief verslikte zich bijkans in haar koffie verkeerd.
Nee, beste kijkbuiskinderen en regionale roddelpers, ik ben niet
bezwangerd. Ik gebruikte het aanstaand moederschap als metafoor voor
mijn niet aflatende geneuzel over mijn nieuwe huis. Welke keuken welke
tegels wat voor verf toch maar behangen en mijn nieuwe bank zit
eigenlijk helemaal niet zo lekker heb ik geld genoeg voor een andere.
Ik zou bijna 1 klein detail over het hoofd zien: het feit dat mijn
huidige stulpje nog moest worden verkocht.
Gelukkig had ik daar, zo weten vaste lezers van dit log, de Blauwogige
Makelaar voor ingeschakeld. Vanmiddag kwam ie een TE KOOP poster
brengen voor achter mijn raam. Niet omdat dat, nu Funda
bestaat, nog kijkers genereert overigens. 'Zo'n poster zet vandaag de
dag niet echt zoden meer aan de dijk', gaf de Blauwogige
Makelaar toe. 'Ik vind het gewoon leuk als ik door de stad rijd om dan
mijn eigen naam te zien staan'.
Waar vind je ze nog, makelaars met ontwapenende
eerlijkheid EN humor. Dat mijnheer mijn logeerhond vervolgens een 'vies beest'
noemde heb ik hem maar vergeven. (Met moeite, maar toch)
De poster heb ik niet opgehangen. En ik denk ook niet dat dat nog gaat gebeuren. Want vanmiddag kwam de eerste kijker het pand bezichtigen. En die bood meteen de vraagprijs. Hoezee!
Champagne, iemand? Want dat is een van de -vele- voordelen van in blijde verwachting zijn van een nieuw huis.
Je wordt niet dik, niet misselijk en je mag gewoon blijven doordrinken. § ¶
Mosterd, maaltijd, yadayada
Vele andere loggers gingen me inmiddels voor, maar wat boeit het. 10e werd DERTIG en dat werd gevierd. Snokking vet. In het Vondelpark. Met teveel rose. Chips. Lichtgevende polsbandjes. Alleen de algemene verlichting liet iets te wensen over. Wie tijdens een enkele cameraflits goed oplette zag 1 seconde lang wie er eigenlijk nog meer op het feestje waren.
Gelukkig hebben we de foto's nog. En dit was overigens het cadeau.
§ ¶Petter meets Shirley
Hallo Janine,Bovenstaand mailtje kreeg ik een paar weken geleden, van een mij totaal onbekend persoon. De man in kwestie, Uif (nee niet HUIB, Uif), zag mijn wagentje op dit weblog en mailde vol enthousiasme dat ie dezelfde auto had. Alleen een tintje donkerder.
Shirley groet Petter!
Wat een geluk dat er in het land der ouwe-saab-lullen ook nog leuke mensen
zijn die het hebben begrepen.
Vandaag kwam Uif het bewijs leveren. All the way vanuit Amsterdam, met negentig kilometer per uur over de snelweg naar Groningen.
Dat schreeuwde natuurlijk om een Kodak Moment.
Kids met Dinkey Toys. Twee volwassen mensen die hun trots op vier wielen fotograferen. En dan aan een voorbijganger vragen: "Zou je ehm.. Misschien een foto willen maken van ons met onze auto's?" § ¶
Privekwestie
Ik zit op mijn werk. Een Pluk van de Petteflatliedje klinkt zachtjes uit een van de boxen. Kippenvel, de haartjes op mijn onderarmen gaan rechtop staan. Ik wrijf mezelf warm terwijl het hier binnen niet echt koud is. De radio staat net te zacht om de woorden te verstaan maar dat hoeft ook niet. Ik weet waar deze radioreportage over gaat.
Het Pluk van de Petteflatliedje wordt gedraaid op de begrafenis van de kinderen die in Tolbert zijn vermoord. Een helder jongensstemmetje schalt door de ruimte. De muziek sterft weg. De vader houdt een emotionele toespraak. Je hoeft de radio niet harder te zetten om te kunnen horen dat hij huilt.
Deze week zond RTVNoord een interview uit met de moeder van de vermoorde kindertjes. Ze wilde geen enkel ander medium, noch tv, noch krant, te woord staan. Exclusiviteit heet dat in journalistieke termen. Zelfs de Telegraaf haalde quotes uit dat bewuste interview.
Zeven camera's stonden vandaag bij de begrafenis van het jongetje en het meisje. Waaronder die van RTVNoord. Ik luister naar het Pluk van de Petteflatliedje en ik vraag me af: waarom moet zoiets op radio en tv? Wil ik zien hoe de moeder zich over het kleine witte kistje buigt? Wil ik horen hoe de stem van de vader breekt als hij zijn kinderen vraagt een kusje te geven aan tante Jos in de hemel?
Of is dat een stap te ver. Is een begrafenis een prive-aangelegenheid.
Waar trek je de grens tussen journalistiek en sensatiezucht?
§ ¶Wel is dat den?
Handtekeningen vragen. Ik heb het altijd een raar fenomeen gevonden. Van filmrecensent Robbert Blokland hoorde ik dat zelfs filmjournalisten Brad Pitt voor n krabbeltje achtervolgen op het filmfestival van Cannnes. Maar wat MOET eens mens ermee?
Soit. Als Brad naast je staat in de rij bij de HEMA kan ik me voorstellen dat je daar een schriftelijk bewijs van wilt hebben. Maar onleesbare schrijfsels van regionale zangers, weermannen of presentatoren...? Moet je vrienden en familie echt overtuigen dat je dergelijke grootheden bent tegengekomen in -pak 'm beet- Sellingen of Vlagtwedde?
Handtekeningen vragen is raar. Handtekeningen uitdelen is nog veel raarder en op een vreemde manier genant.
Deze week toer ik met een RTVNoord zomerproject door de provincie. En in elke plaats waar we arriveren staan de kids klaar om handtekeningen te vragen. Toen het zoveelste jongetje naar me toekwam met een balpen en een notitieblaadje tikte collega Reinder Smith het kereltje op de schouder. 'En wie IS dat dat dan eigenlijk?', vroeg hij grijnzend. Zijn wijsvinger priemde in mijn richting.
'Wait ik veul. Ain of andere aktrieze?' § ¶
Blauw op straat
Ooit onthulde ik op dit log een van mijn zwakheden:
het in de lach schieten in pijnlijke situaties. Een van mijn andere
zwakheden betreft mannen met felblauwe ogen. Schuif een man met
azuurblauwe kijkers in mijn blikveld en mijn toerekeningsvatbaarheid
daalt tot ver beneden TBS-level.
De situatie wordt helemaal ernstig als desbetreffende man een Officiele
Functie bekleedt. Inclusief bijbehorend driedelig pak, doktersjas of
uniform. Zo ben ik ooit bijkans flauwgevallen op de eerste hulp door de
indringend blauwe blik van de co-assistent. En mijn huidige makelaar is
puur op zijn ijsblauwe kijkers gekozen. Je zou kunnen zeggen dat blauwe
ogen op mij dezelfde uitwerking hebben als grote borsten op de
gemiddelde man.
Zijn die twee zwakheden afzonderlijk al lastig, gecombineerd zijn ze
hemeltergend erg, zo merkte ik vandaag. Zo was daar 1 pijnlijke
situatie (hinnik, hinnik) veroorzaakt door 1 man met staalblauwe ogen
(total black-out).
Ik reed niet-handsfree bellend over de Hereweg, stopte voor het
stoplicht op de Helperbrink en plots tikte er iemand tegen mijn
zijraampje. Verschrikt keek ik naar links, recht in een paar
indrukwekkend donkerblauwe ogen. Die kleurden goed bij de strepen op 's
mans schouders. De undercover (want- in gewone burgerauto rijdende)
agent vroeg me vriendelijk te stoppen om de hoek. Ik voelde de slappe
lach al opkomen.
'Weet u wat u fout deed?' vroeg de agent in alle ernst, toen hij
eenmaal naast mij had plaatsgenomen. Dat was teveel van het goede. Ik
schoot KEIHARD in de lach. 'Je hebt me betrapt met een telefoon TEGEN
mijn oor, schrijf gewoon die bon uit en klaar', wist ik nog net uit te
brengen. De agent keek me onderzoekend aan. Dit had hij duidelijk nog
niet eerder meegemaakt.
'Maar weet je wel hoe hoog die boete is?' zijn blauwe ogen boorden diep
in de mijne. Hij probeerde stoer-streng te kijken maar er schemerde
duidelijk iets van medelijden door. Ik trok het niet meer. Die ogen,
die blik. Het was kiezen of delen. OF in een enorme lachstuip raken en
een extra boete krijgen voor belediging voor een agent in functie OF
eerlijk zijn. 'Wil je me ALSJEBLIEFT niet zo aankijken?' vroeg ik
tenslotte. 'Of leer je dat ook op de politieacademie, zo streng
kijken?'
Mijn zwakheden hebben me vandaag 145 euro bespaard.
It giet oan
Mijn vrienden zullen nooit meer langskomen. Ik zal verpieteren en vervolgens eenzaam sterven, aangevreten door mijn 3 katten.
De prins op de witte shetlandpony zal misschien verdwalen en onverrichter zake terug naar huis keren.
Laat mij maar verpieteren bij mijn openhaard in de keuken, in mijn slaapkamer met openslaande deuren naar de tuin of in de regen op mijn houten veranda.
IK HEB MIJN DROOMHUIS GEKOCHT!!!!!