Harm en ik
Leuk hoor, een ouwe bak rijden, maar het is wel een prijzige
aangelegenheid. Trapt er een of andere K*Tpuber mijn zijspiegel eraf,
moet er wel een tweedehands Saab96spiegeltje weer aan. En ik ga al
weken Dukes of Hazzardstyle mijn autootje in, aangezien het cilinder
van het slot van mijn linkerportier stuk is. Maar een nieuw cilindertje
haal je niet even bij de garage op de hoek.
Daarom vandaag op aanraden van de Saabclub Noord Nederland naar
Overschild getuft. Daar, in een klein Gronings dorp, zou de Godfather
of
Saabs zich ophouden. The ultimate Saabguru, king of all Saabrepairmen:
Harm van der Laan. Nou ben ik van nature
wantrouwig als het gaat om vriendjes, tandartsen en garagehouders. Ze
verneuken je waar je bij staat, doen je moedwillig pijn of kloppen
onnodig veel geld uit je zak.
Harm zag eruit zoals ie klonk aan de telefoon. Stug maar
goedmoedig. Met een bril, een baard en een sigaar. En het eerste dat ie
zei toen hij mijn wagen zag stelde me meteen gerust. Hij trok zijn pet
wat verder over zijn hoofd, verplaatste de dikke cubaan van zijn
linker- naar zijn rechtermondhoek en mompelde: 'Die auto ken ik ergens
van. Lubach toch?'
En inderdaad,
dat was de vorige eigenaar. It's a small Saabworld afterall! Harm mag blijven.
ElkedagRuSt
Mijn vriendschap met Mar10e begint eindelijk vruchten af te werpen, want HIER was het mij natuurlijk allemaal om te doen:
Ik figureer in een tekening van haar vrindje RuSt! Woohooo! (Ik ontdekte het net pas, want ik check zn log niet elke dag, dus u moet op zn log 1 tekeningetje terugklikken, maar dat geeft niet want de overige tekeningen zijn ook de moeite waard, dus gewoon doorklikken tot je een ons weegt).
Van een tweepersoonsluchtbed opblazen wordt een mens overigens best duizelig.
§ ¶Imkersingle
Een tijdje geleden schreef ik over de weblogwedstrijd voor singles op MV/life. Een column waarin ik hard van leer trok tegen het hele idee van de 'happy single' als nieuwe kekke doelgroep en het fenomeen weblogwedstrijd voor singles. De reactie van MV/life heeft het stukkie nu ook ontdekt en ene Erik heeft gereageerd! Zie hier.
Ik zal eerlijk toegeven dat Erik een goed, helder betoog heeft geschreven, en absoluut goede argumenten aandraagt:
Wil je hen, als single, beiden aanspreken, dan zul je het toch over het singlebestaan moeten hebben. Ik zie ook niet in wat daar stigmatiserend aan is. Ik zie het bestaan van het Agrarisch Dagblad op geen enkele manier als stigmatiserend voor boeren en ik heb nog nooit gehoord dat het aan het blad Kijk te wijten is dat jonge nerds onwenselijk samenklitten. De wedervraag is eigenlijk: waarom mag in deze informatiemaatschappij iedere doelgroep een medium of platform hebben, van imkers tot hardrockfans, maar is dat bij singles 'irritant'?
Misschien had ik mijn betoog persoonlijker moeten kleuren, door te vermelden dat ik MIJZELF nooit als onderdeel van een homogene doelgroep, zoals imkers en boeren, heb gezien. Ik vind het toevallige gebrek aan een vaste relatie geen identiteit, beroep of collectieve hobby. Je bent niet af en toe imker, of zo nu en dan boer, maar misschien heb ik morgen WEL opeens een relatie (pin me dr trouwens niet op vast). En dan ben ik nog steeds dezelfde Janine. En doe ik nog steeds dezelfde dingen.
IK zou me binnen een 'singlescommunity' als MV/life, op een 'alleenstaandenvakantie' of 'activiteitenclub' totaal niet thuisvoelen, omdat ik gewoon niet snap waarom je sociale leven zou moeten afwijken van iemand die WEL een relatie heeft. Zeker nu mensen steeds vaker en langer vrijgezel zijn barst het van de leuke mensen om leuke dingen mee te doen, en ik heb zélfs wel eens het gerucht gehoord dat sommige gebonden mensen wel eens omgaan met niet-gebonden types (maar dat heb ik allleen van horen zeggen).
Maarrrr: gezien de animo voor singlesinitiatieven en platforms als MV/life zijn er kennelijk singles die zichzelf WEL als homogene doelgroep beschouwen. En behoefte hebben aan lotgenotencontact en een impuls in hun sociale leven. Zeg maar de 'imker-singles'.
Ikzelf vind dergelijke initiatieven even logisch als vakanties voor contactlensdragende mensen met voetschimmel of een internetcommunity voor rechtsdragende Groningers. Ik dacht dat de meeste toevallige vrijgezellen daar net zo over dachten, dat zij zich OOK niet 'verbonden' voelen met elkaar en dat juist alleen de mensen MET een relatie het stempel 'PAS OP! SINGLE HOMOGENE DOELGROEP' op mensen zonder relatie plakken. Erik heeft mij doen inzien dat dat niet zo is.
Dan zet ik alleen nog vraagtekens bij de volgende zin in zijn tekst, een uitroep aan het eind van de eerste alinea: 'Wat willen ze nou'? Kan ik hieruit concluderen dat Erik zelf een gebonden iemand is...? Die zich toevallig bezighoudt met de beslommeringen van de homgene doelgroep Happy Singles?
§ ¶Janine komt tijd tekort
En zo gebeurde het dat ik op 1 maandagavond 2 repetities tegelijkertijd
had. Toneel en muziek. En dat terwijl ik voor beide disciplines weinig
talent heb! Zodoende voelde ik me vanavond nederig en blij
tegelijkertijd. Gelukkig was de
toneelrepetitie ergens in de wijk Oosterpoort en de
muziekrepetitie in oefenruimte Het Viadukt, hemelsbreed een paar
honderd meter van elkaar vandaan. Komende donderdag duiken we met de
band de studio in, daarna vertel ik hier meer over, mocht het u
interesseren. Maar alvast een single bestellen behoort tot de
mogelijkheden! (insert knipoog)
Toen ik ruim twintig jaar geleden 'Hoornseplas' playbackte op een
familiefeestje had ik niet kunnen bevroeden ooit nog eens samen op het
toneel te staan met Groninger grootheden als Frank 'Rooie Rinus' den Hollander en
Alina Kiers (Peter 'Pe Daalemmer' de Haan was helaas verhinderd maar doet wel mee). En
wie had kunnen vermoeden dat er in Hans Alders een ware Brad Pitt
schuilt! Ik verheug me nu al op de onvermoede toneeltalenten van Jacques d'Ancona. Oetsie Poetsie! Meer info volgt.
Uit het RTVNoord Gastenboek
'Jullie doen uiteraard je best om het zo goed mogelijk te doen. Maar het valt mij steeds weer op, dat er geen na-controle is op teksten in teletekst. Let daar gewoon wat beter op, dan komt het véél proffesioneler over'.
Herontdekking
Het roept wel fabeltjeskrantflashbacks op, maar volgens de Engelse foodbitch dieetgoeroe
Gillian McKeith is het supergezond, niet duur, snel klaar en bovenal best te hachelen lekker!
En dus zit ik 's ochtends aan de smurrie die ik al een jaar of 20 niet
meer binnen had gehad: Havermout!
Rest mij de prangende vraag: als die Gillian zo verdomde goed eet als
ze beweert, waarom ziet ze er dan nog altijd zo beroerd uit? Of is ze
het wandelende wetenschappelijk bewijs dat een teveel aan wortelsap
dopogen en -insert woordspeling- hazetanden veroorzaakt?
Onweer op komst
Hoe persoonlijk kan een weblog zijn?
Sommige loggers (zoals MeisjeMeisje en HerrDoktor, beide uit Groningen) schrijven onder een alias en weten hun ware identiteit goed verborgen te houden. De Nieuwe Gardeloggers staan met naam en foto op de site, zodat wij de Nieuwe Garde enigszins een gezicht kunnen geven.
Wie kan googelen weet binnen 2 clicks wie ik ben en wat ik doe. Ik kan dus wel heel vlijtig een secret identity aannemen (een hoornen bril opzetten is genoeg, als ik Clark Kent mag geloven) maar dat zou betekenen dat ik ook niet meer kan vertellen wat ik meemaak, doe en denk. Daarom is dit log een lifelog. En zeker niet, zoals het geweldige Creative Facts '100% vrij van narcisme'.
Maar waar leg je de grens? Wat geef ik prijs en wat dient voor de lezer verborgen te blijven? Soms gebeurt er van alles, achter de schermen. Het rommelt achter de horizon, de wolken hangen laag, er is onweer op komst.
Ik wacht op de eerste klap en die allesverfrissende regenbui. § ¶
Slangenbeet/Amsterdam revisited
Mijn aangeboren provinciale aversie tegen onze schoone hoofdstad neemt af naarmate ik de
frequentie waarmee ik Amsterdam bezoek opschroef. Anders gezegd: hoe
vaker ik in Amsterdam ben, hoe leuker ik het ga vinden.
Fijn vanuit
A.'s appartement de singel oplopen, vers fruitsap drinken bij de
Juicebar, beetje shoppen in de achterafstraatjes en een verse salade
eten bij de Urban Picnic... Of (zie
hierboven) terrassen met Zus en Kima. Laatstgenoemde liet mij
kennismaken met een nieuw alcoholisch fenomeen: de Snakebite. Dit
bestaat uit bier en cranberrysap en drinkt weg als ranja. Net iets voor
iemand als ik dus, die na 2 wijn al in staat is de ober op zijn mond te
zoenen.
Misschien had mijn euforische gevoel van gisteren en vandaag ook te
maken met de huidige temperatuur. HOU TROUWENS EENS OP DAAROVER TE
ZEIKEN MENSEN! IS het es lekker zomer in Nederland, is het WEER niet
goed.
Loom in de trein hangend ontdekte ik trouwens weer een mindere kant van
Amsterdam. Ik lag met mijn ontblote voetjes op de bank voor mij,
slippertjes netjes op de grond. Geen conducteur die mij een 'Doe
je dat thuis ook, schoenen op de bank?' zou kunnen toebijten.
Toch keek
de dienstdoende kaartjesknipper fronsend naar mijn relaxte zithouding.
En toen ik eens een blik op mijn voeten wierp zag ik waarom. Na een
halve dag shoppen zagen mn voeten pikzwart! Dat heb ik in Groningen nou
nooit. Kan iemand dit verklaren?
Time Flies....
Op het moment dat ik dit schrijf zit de jongen rechts op deze foto, A., in een vliegtuig naar Canada. Hierbij dient vermeld te worden dat A. vliegangst heeft. De laatste keer dat we samen ergens heen vlogen zette hij zijn nagels bij het opstijgen in mijn bovenbeen. Ikzelf ben niet zo snel bang te krijgen. Als A. alleen vliegt (of in dit geval met vrienden) belt ie me dan ook standaard kort voor het opstijgen op: 'Nou, we gaan zo. Heb je nog iets wat je tegen me wilde zeggen?' Traditiegetrouw probeer ik hem te sussen door te zeggen dat autorijden gevaarlijker is dan vliegen, dat vandaag geen goede dag is om te sterven en dat ik van m hou. Het helpt natuurlijk allemaal niks.
A. vliegt, de tijd vliegt, de foto hierboven is het bewijs. Jonge koppies op een vergeeld singlehoesje. Volgend jaar is het alweer vijf jaar geleden dat we per ongeluk op nummer 2 belandden in de Nederlandse hitparades. Het verdiende geld loste op als sneeuw voor de zon, gelukkig bleef de vriendschap (al heb ik niemand in mijn leven zo vaak en hartgrondig verrot gescholden als hem).
Voor de vierde keer vandaag werp ik een blik op de klok. Zou het opstijgen goed gegaan zijn? Hopen dat de turbulentie een beetje meevalt. Hoe lang is het eigenlijk vliegen naar Canada...?
Toch een beetje vliegangst.
Al is het plaatsvervangend. § ¶
Cabaretsex
Vriendin en ontwerpster 10e maakt teveel
stoere dingen om op te noemen, maar een van haar nieuwste creaties
wilde ik jullie niet onthouden. De nieuwe website van Rooyackers, Kamps en Kamps, nu met versch
weblog!!
Te bereiken via de tot de verbeelding sprekende urls www.cabaretsex.nl,
www.hebbenjullieerzinin.nl en www.rooyackerskampsenkamps.nl.
Vooral om Wart moet ik hardop lachen, zijn imitatie van the Empereror
is ongegevenaard. Hieronder ziet u hem terwijl hij wordt aangevallen
door een zeldzame killer bagel.
Zapvakantie
Andermans vakantie is niet boeiend. Laten we wel wezen, mensen. Tenzij
diegene Mount Everest heeft bedwongen en daarbij een ernstige vorm van
teenbevriezing heeft opgelopen (en daar dan weer snel wat snapshots van
heeft gemaakt) zijn andermans vakantiefoto's even boeiend als de
televisieregistratie van de bruiloft van Sylvie Meis. Gek genoeg rust
op het bekijken van vakantiefoto's een soort onuitgesproken sociale
regel.
De thuisblijver wordt geacht
a. naar de eventuele aanwezigheid van vakantiefoto's te vragen
b. deze met een zo geinteresseerd mogelijke blik minstens vijf seconden per foto te bekijken (hardop in jezelf tellen mag)
c. minstens eens per 5 foto's een relevante vraag te stellen met
betrekking tot de inhoud van de foto's ('Ben je die grot ook
ingeweest?' 'Liepen die dingen daar gewoon in het wild rond?' 'Haha,
hier had Koos zeker een paar sangriaatjes teveel op he!'?)
Als tegenprestatie voor het interesse tonen in de vakantiefoto's dient
de vakantieganger de thuisblijver tegemoet te komen in de vorm van een
zo lelijk mogelijk souvenir, dat bij voorkeur nog voordat men de douane
op Schiphol is gepasseerd al in de koffer uit elkaar valt.
En dan heb ik het nog niet eens over het aanhoren van vakantieVERHALEN.
Dat is zo mogelijk nog erger! Volgens mij is de belangrijkste reden dat
mensen niet graag alleen op vakantie gaan dat ze achteraf hun
ervaringen met niemand kunnen delen. Vakantieherinneringen zijn er om
opgehaald te worden,- maar ook hier geldt een belangrijke
onuitgesproken sociale regel:
Je moet er bij zijn geweest.
(Onderstaande foto's graag minimaal vijf seconden per stuk bekijken,
relevante vragen m.b.t. de inhoud gaarne per omgaande in de comments.
Wie de meeste interesse weet te veinzen sleept een doosje Turks Fruit
in de wacht!)
Hows the weather
Nine zegt: het is hier GODDELIJK
WARRRRRRRM
Nine zegt:
rustig
Nine zegt:
vanmiddag verkassen we naar het iets drukkere Kas
Nine zegt:
en hoe ist daar, qua weer en qua Martine en de rest van de Amsterdam Posse
martine zegt:
slecht weer
martine zegt:
koud
martine zegt:
we hebben de verwarming aan
Nine zegt:
ECHT????
§ ¶Groeten uit...
de PUUR, alwaar ik omringd door tassen met allerlaatste impulsaankopen
en flessen zonnebrand op de valreep nog een reisverzekering aan het
regelen ben onder het genot van een kop jasmijnthee.
Jawel, beste
mensen, ik heb namelijk VAKANTIE. De komende 14 dagen zal ik in Turkije
doorbrengen. Eens zien of ze daar ook internet hebben. En of ik de
details van mijn trip ga prijsgeven.
Ik grijns, ik groet u, buiten regent het , binnen in mij straalt een hoopvol zonnetje. Dag! § ¶
Patatje niet hoeven doen
Misschien is het handig te vermelden dat bovenstaande foto zondagochtend om elf uur is genomen. In de Brasserie in Groningen. U (mede Stadjer) weet wel, dat gezellige etablissement in de Poelestraat waar je altijd lekkere broodjes kon eten in een ongedwongen sfeer.
Ik heb het vermoeden dat een nieuwe bedrijfsleider de scepter zwaait. En met een iets te forse zwaai heeft ie per ongeluk meteen de kok en enkele personeelsleden neergemaaid. De nieuwe bedrijfsleider houdt kennelijk van plastic neprieten stoelen, het verdubbelen van broodjesprijzen en patat om elf uur 's ochtends. Dat krijg je namelijk standaard bij de sandwiches. Kan iemand die man even een halt toeroepen? § ¶
MiWaCo
'Als het lekker weer is zitten dan de terrasjes dus helemaal vol he'.
'Dit is de Folkingestraat. Ehm..- hier doen de winkeliers dus
niet aan koopzondag zie ik. Maar normaal is het HEEL leuk en levendig'.
'De lekkerste broodjes, sapjes, smoothies, dat is de PUUR. Als ie tenminste open is'.
'Sushi? Ja ik geloof het wel. Vast wel'.
'Je moet nog wel een keer terugkomen als het wat lekkerder weer is
hoor. En in augustus is het Noorderzon, dan MOET je langskomen, dat is
supergezellig'.
Ik hou van Groningen. Ik zou -op dit moment- nergens anders willen
wonen. En al helemaal niet in Amsterdam. Hoe graag ik ook in onze
hoofdstad ben voor vrienden, zus en shoppen. Ik ben en blijf een
provinciaaltje. Laat de winkels hier op zondag dicht zijn, lekker
rustig. Laat ik niet midden in de nacht sushi kunnen eten, dat kan toch
niet gezond zijn. Laat Jack Johnson alleen in Paradiso en niet in de
Oosterpoort spelen, aan anderhalf uur reizen is nog nooit een mens
gestorven.
Maar WAAROM loop ik mijn stad dan zo vreselijk te verdedigen als
Amsterdamse vrinden een weekendje langskomen? Herkent iemand dit kromme
urban minderwaardigheidscomplex?
Janine schoont op
* klik kloink *
Het geluid komt uit de keuken. Het is het geluid van het
afwasmachineklepje dat zich opent en het afwasmachineblokje dat uit het
klepje in de machine dondert. Ik zal het ding nog zeker twee keer
moeten vullen met vuile vaat voordat het aanrecht helemaal leeg is.
Raar hoe vertrouwde geluiden je opeens weer zonderling voorkomen als je
ze een tijdje niet hebt gehoord. Het hele weekend zat het huis vol
vrienden, lachen, Ipodtunes, eten, drinken, cadeautjes, pianospelen,
logeren.
Ik zag de zeehondjes in Pieterburen, Claudia de Breij in de
stadsschouwburg en kreeg een rondvaart door de Groninger grachten. De
laatste logee heeft net de voordeur achter zich dichtgetrokken.
En plots is het opvallend stil in huis.
Gelukkig hebben we de foto's nog.
Uit het reactieveld
ik heet OOK janine en ik ging gister trouwen, maar ik ben weggerend en nu voel ik me een beetje "runaway bride"..... en jij? mja...... toen kwamn ik later thuis staat mijn man er (waar ik dus nog iet mee getrouwd was( hij was dus nog niet mijn man)) met een knuppel alles kort en klein te slaan, maar mijn huis was al heel erg klein, nu nog kkleiner......maja.... dat was minder leuk..... heb jij daar ook last van'... ik wel!!! mijn man (die nog niet egt mijn man was) was dus redelijk laaiend enthousiast toen ik zei dat we tog maar op huwelijksreis gingen.... we gaan nu naar frieslaaah... erg moi da bij de boere en we gaan te waskip (=logeren gaan) bij mien oomke, gezel met zun drie im bet!!.... da van mien man ut leuks!! maja je hoort nog van e!!!
Groettjes janine
----------------
Euhm. Juist.
§ ¶Vergeetachtige Jan(ine)
Bij het openen van mijn mailbox vanochtend schrok ik me de pleuris. 'Hallo Janine', las ik. 'Moet ik nog broodjes voor jullie regelen voor vanavond? Groetjes, Willy Tiekstra, Radio Westerwolde'. Ik kreunde.
Ik sloeg mezelf voor het hoofd. Ik vervloekte mijn volslagen chaotische aard. Vergeten.
Gisteren was ik voor mn werk op Schiermonnikoog. Half zeven de boot terug betekende half acht aan de wal, half negen bij Noord en toen moest er nog een radioreportage gemaakt worden.
Vandaag volgde er een Halte Halftwee (radioprogramma) tot twee uur, gevolgd door een stortvloed aan boze bellers omdat ik Bonnie st Clair had beledigd, moest ik een tv-item maken van mijn Schier-verhaal, terwijl er tussendoor ook nog even een huis moest worden bezocht. (Had ik trouwens al verteld dat ik de blauwogige makelaar-die-niet-wist-wat-een-weblog-was nu zelf heb ingehuurd? Voor wie het interesseert?) Kortom: STRESS. De avond wilde ik besteden aan het voorbereiden van het afscheidsfilmpje voor collega Kirsten, die donderdaag haar grote farewell party heeft. Neen dus.
Want ik was -samen met Kirsten- te gast bij Radio Westerwolde. In Vlagtwedde. Drie kwartier rijden vanaf Groningen. Eenmaal daar was het natuurlijk hartstikke gezellig, daar niet van. Maar Kirsten wist dan ook niet dat ik ERNA nog weer aan het werk moest...
Waarom ik dit relatief oninteressante verhaal aan u, mijn webloglezer, voorleg? Om medelijden te krijgen, natuurlijk. Want het is nu tien voor een 's nachts en ik zit eenzaam en verlaten in dit godvergeten enge grote pand aan het Martinikerkhof. HELP.
Ter vrolijke afsluiting van dit relaas een van mijn favoriete vragen die Radio Westerwolde-Willy ons vanavond voorlegde:
Als je een dier was, welk dier zou dat dan zijn...?
