Nieuwe Garde Weblogs

§ ¶

Ik heb overal...

Na een week vol waterskien, van schansen glijden, parachutespringen en niet te vergeten pottenbakken is vandaag de zevende dag aangebroken. Kortom: rust. En dus staat er vanmiddag een bezoek aan de sauna en de schoonheidsspecialiste gepland.                               

Helaas zie ik er momenteel uit alsof ik rechtstreeks uit het BlijfvanmijnLijfhuis kom. Ik ben beurzer dan een banaan die een week onderin een schooltas heeft gezeten. Daar zullen de bejaarden in mijn stamsauna vanmiddag raar van opkijken vrees ik.

Hoe zou Lara Croft dat toch doen?

§ ¶

BBQ

                   
                   

En dan moet je er ook nog een leuke tekst bij bedenken. Om 1.22 uur 's nachts. Met teveel rose achter mn kiezen en een buik vol geroosterde marshmellows. Dan maar een quizzzzzz. De foto rechtsonder. Wie weet wat het is?

§ ¶

OPROEP

WIE GAAT ER VANAVOND MEE BBQ-EN AAN HET PATERSWOLDSE MEER???

We verzamelen rond zevenen op de parkeerplaats bij de molen. Vervolgens proberen we iemand van een steiger af te schoppen, lukt dat niet dan gaan we wel in het gras zitten. Ik regel wat wegwerp BBQ-s en plasic bordjes en bestek. De rest moet je zelf doen. Weescht welkom!

§ ¶

Keuzes, keuzes

Eindelijk zomer! Vriendin L. woont praktisch naast het Menzis-hoofdkantoor en had de rose gisteravond al koud staan. Toen M. en C. ook nog langskwamen met in hun kielzog wat orgastische hapjes kon het feest beginnen.

Ik hou van de zomer, van mij mag het tien maanden lang dertig graden zijn. En dan twee maanden sneeuw. Het enige nadeel aan de zomer is dat ik zo slecht kan kiezen:





Drie smaken in een bakje. Wat zou jouw favoriete combinatie zijn? (Overige fruitsmaken e.d. ook toegestaan)

§ ¶

Janine snapt het niet

Ik vind zenuwen maar stom. Waar zijn ze goed voor? En waarom komen ze altijd op momenten dat ik ze niet kan gebruiken? En waarom blijven ze soms weg op momenten dat ik juist verwacht dat ze er zouden zijn?

Bijvoorbeeld:

parachutespringen: niet zenuwachtig.
presenteren bevrijdingsfestival Groningen: medium zenuwachtig.
het leiden van een paneldiscussie voor jongeren met een handicap,
onder wie heel veel ADHD-ers en autisten: niet zenuwachtig.
optreden in volle discotheek met 1000 boeren: niet zenuwachtig (wel depressief)
lunchdate met vriend van vriendin M. in gezellig eetcafe in Amsterdam: zenuwachtig in het kwadraat, zich uitende in het vertellen van onsamenhangende verhalen in warpspeed, dit alles gemixt met een zeer onnozel hinnikend lachje en veel gepluk aan mijn gezicht. (zeer onsuccesvol)

Ik ga zo met de trein naar Zwolle, alwaar ik een congres moet presenteren voor Zorgverzekeraar Menzis. En het stomme is: ik weet dus niet of ik er zenuwachtig voor zal worden. Of helemaal niet.

Let's face it: op mij valt geen peil te trekken.

---------------
Update:
Eenmaal binnen tussen de mannen-in-pakken was ik behoorlijk nerveus. En toen Roger van Boxtel doodleuk aankondigde dat ze een 'werkelijk geweldige dagvoorzitter hadden aangetrokken' (ik dus, want op een congres heet dat niet presentator, neeee, dagvoorzitter) ontsnapte mij een hinnikend lachje. Maar verder ging het best goed. En toen ik naderhand stiekem wat evaluatieformulieren doorneusde was ik best tevreden (foto uiteraard genomen met geheime microcamera in mijn lippenstift). Zenuwen zijn vast ergens goed voor. Denkt u ook niet?

§ ¶

Livin' Proof

 

De parachutesprong die ik gisteren maakte was voor mijn werk. Zodoende had ik de luxe van TWEE cameraparachutisten die mij vergezelden. En dat was afgezien van de fantastische instructeur aan wie ik zat vastgeketend. Ik kan u verzekeren: als je aan IEMAND vastgeketend moet zitten, dan toch het liefst aan Peter. Ik vermoed dat hij zelfs Patty Brard met PMS nog volslagen relaxed het vliegtuig uit zou krijgen.

 

Heb je altijd al willen skydiven maar heb je je twijfels: twijfel niet langer! Bel de crew van skydiveanywhere!

Meer foto's hier, hier, hiero en warempel hier nog eentje!

§ ¶

Here in heaven

'Stel he. Stel dat er stiekem wel een hemel is, en ik mag er als afvallige toch in... Dan zal ik als eerste jouw moeder opzoeken'. Het was een paar uur voor mijn parachutesprong en A. en ik namen op MSN nog even mijn laatste wensen door. 'Wat moet er op je grafsteen komen?' vroeg hij. 'Geen idee. Jij bent de schrijver, dat moet jij verzinnen' vond ik.
 'Het zou mooi zijn als God iedereen voor zijn dood nog een kwartier MSN-tijd gaf', verzuchtte A.
Dat leek mij een prima grafschrift.

Ik overleefde vanmiddag mijn val. Maar belandde desalniettemin in de hemel.

Iedereen die wel eens door bewolking is heengevlogen kent het magische gevoel van boven het wolkendek belanden. Eerst is er grauwe somberheid, dan even niksig wit, en dan: fel zonlicht, een oneindig uitgestrekt wattenlandschap onder een knalblauwe hemel. Mijn vrije val beleefde ik boven dit donzen dekbed. Ik zakte tien seconden door het spannende witte niks en dobberde langzaam weer richting vliegveld Oostwold. De adrenalinerush voelde als een plotselinge verliefdheid.

De landing was dan ook onverwacht hard en behoorlijk pijnlijk. Met een klap belandde ik met beide beentjes op de grond.

Ik kan niet wachten om eens alleen te mogen springen.
Ook al betekent dat dat ik een duurzame relatie zal moeten aangaan met mijn parachute.

§ ¶

... en valt er uit!

(gepost door Lykle)

MSN-fragment van G. en L.:
18:00:46 g: denk je dat ze nog leeft?
18:01:44 l: ik heb r ge-sms-t
18:01:47 l: nog niets gehoord
18:01:56 g: o jee
18:02:30 l: ook als ze niet dood is, zit ze nog twee uur zo propjevol adrenaline dat ze die sms-toetsjes helemaal niet kan bedienen
18:02:47 g: hahahahah yeah right, net als de vorige keer zeker?
18:03:02 g: toen was ze nog niet geland en toen zei ze al: nou, dat is ook niet spannend.

SMS van Janine, om 19:59 uur: "Ik leef nog, het was waanzinnig!!!"

§ ¶

Janine kijkt naar de lucht...

...en ziet een heldere hemel, een blauwe wolkenlucht, een moedig zonnetje. Blijft dat zo tot en met vanmiddag, dan betekent dat... Parachutespringen! Duimt u even met mij mee, bidt u ook even tot Jan Pelleboer?

§ ¶

Thank u for the music

Muzikanten. Op de middelbare school was ik er al niet bij weg te slaan. Musicals, schoolbandjes, ik deed overal aan mee. En dat is best knap, voor iemand die niet kan zingen en die haar laatste pianoles kreeg toen ze twaalf was. Maar ik wist me er altijd wel tussen te wurmen. Was het niet als tekstschrijfster, dan wel als vriendinnetje-van-de-leadzanger. En anders zocht ik gewoon mijn toevlucht tot de tamboerijn.

Vanmiddag kwam het middelbareschoolgevoel opeens weer boven. Niet gehinderd door enige muzikaliteit mag ik me toch weer bemoeien met een geweldig project. Een vooralsnog uiterst geheim project, natuurlijk, dus de details laat ik nog even achterwege. Maar het wordt LEUK. Dat weet ik zeker. En de muziek ontroerde dusdanig dat drummer Jetse en producer tekstdichter Arjen het niet drooghielden...

               

§ ¶

Schansje springen

Wie wel eens van Groningen naar Delfzijl is gereden via de Provinciale weg heeft m kunnen zien staan. Hij torent dan ook flink boven de bomen uit. Twintig meter hoog, om precies te zijn. Dat is hoger dan je denkt. Een plastic sleetje onder je billen, een zwemvestje aan en een helmpje op je kop. Twintig meter bijna loodrecht naar beneden, een zwieper omhoog en met een halve salto in het water. Zou jij het durven?

http://www.breakout-verwondering.nl/index2.html

§ ¶

Vintage? Vlooienmarkt!

                                        

§ ¶

Ja, ik wil!

                                                                                                                      (foto: Folkert de Jong)

Achter mijn huis ligt een loods van een voormalige glasfabriek. Een plek die zeer in trek is bij graffittikunstenaars. En daardoor is het ook een komen en gaan van fotografen. Goedwillende amateurs en professionals, die -vermoed ik- allemaal denken dat ze de enige zijn die deze unieke plek in Groningen hebben ontdekt. In een middagje balkonzitten komen er met tussenpozen soms wel vijf verschillende fotografen voorbij.

Vanmiddag beleefde de oude glasfabriek een primeur: een bruidsreportage!
Ik ben benieuwd wanneer de eerste schoolklassen en jaarclubjes arriveren.
                                   
                         

§ ¶

Miss Baksel

'En dan doe je je duim erin, zo... En dan komt de rand vanzelf omhoog'. Pottenbakken dus. Zoals zij het deed zag het er best simpel uit. Ik keek naar haar handen, die geroutineerd met zachte druk een gleufje drukten in de klei. En ik keek naar mijn eigen handen.  'Maar... Hoe doe je dat als je hele lange nagels hebt?' vroeg ik lichtelijk bezorgd. 'Die nagels moeten eraf', grapte de pottenbakster. 'Daar in die la ligt een nagelschaartje'. Ik grinnikte. Maar de pottenbakster lachte niet terug. De pottenbakster was bloedserieus.

En zo stond ik vanmiddag voor een van de grootste dilemma's in mijn journalistieke carriere. Zou ik mijn kijkers een kijkje in de wondere wereld der Pottenbakken ontzeggen, of moesten mijn zorgvuldig gecultiveerde nagels het ontgelden?

Het werd een concessie. En dus heb ik nu negen nette nageltjes en een stompje van een duim.

p.s.
Mark was het beste jongetje van de klas en had de 2 P's meteen goed (al is het parachutespringen niet doorgegaan vandaag). Het eindresultaat was helaas te slecht om de oven in te mogen. En dus gaat de misvormde hondendrinkbak aan je neus voorbij! Het is hard, maar het is niet anders.

§ ¶

Laaghangende wolken

Het begon in de kleuterklas. Maandenlang leefde ik naar mijn verjaardag toe. En toen de grote dag daar was kotste ik de cakejes over juf Geertje heen. Mijn moeder had ze gebakken, van die sponzige dingen in gekartelde papiertjes. De gekleurde sprinkles had ik er zelf over mogen strooien. De rest van mijn verjaardag bracht ik door in bed.

Sindsdien word ik achtervolgd door het fenomeen Ziek zijn bij Belangrijke gebeurtenissen. Zo mocht ik in 2001 naar de Top of the Pops Awards in Manchester, als 'artiest'. We zaten in een hotel met Ruud de Wild, Sita en Johan en Mirjam van Twarres. We hadden ons rode lopermoment (dwz: we wandelden naar de studio, gingen door de achteruitgang naar binnen, wachtten daar op de komst van de limousine die ons even later voor het gebouw weer afzette. Want zo gaat dat) en zagen de soundcheck van Jennifer Lopez. Ik voelde me niet lekker maar hield dapper stand. Bibberend van de koorts begroette ik Mariah Carey, Nathalie Imbruglia en Nelly Furtado, zag ik het oprteden van Travis en stond ik bij de bar naast Mel B. Daar stortte ik uiteindelijk in en werd ik door mijn muzikale partner in een taxi gezet. Zodat ik de VIPS-only afterparty, het hoogtepunt van de avond, misliep. (Mijn enige kans om champagne te drinken met Ronan Keating, verdorie).

Vanmiddag zou ik gaan parachutespringen. Daar ik gisteren hoofdpijn had vermoedde ik dat het vandaag nog wel een graadje erger zou zijn. Ik ging tenslotte iets LEUKS doen. Maar bij het ontwaken voelde ik me kiplekker. Geen vuiltje aan de lucht. Te mooi om waar te zijn.

Inderdaad. Want parachutespringen kan niet met laaghangende bewolking.

En nu is niet alleen de lucht, maar ook mijn hoofd bewolkt.

§ ¶

Janine krijgt proces verbaal

De deurbel.

Ik lig op de bank, ik heb hoofdpijn. Ik heb al drie dagen hoofdpijn en aangezien ik morgen moet parachutespringen leek het de dokter verstandiger als ik vandaag plat zou blijven liggen. Parachutespringen met migraine is vast geen goed plan.

De deurbel dus. Ik overweeg om niet open te doen, maar ik gluur vanaf de trap (ik heb een bovenwoning) toch even door de voordeur om te zien of het iets bekends is. Ik zie twee mannen in uniform. Slik.

'Mijnheer Meijer, Milieudienst', stelt het linkeruniform zich voor. Dus DAT is nou mijnheer Meijer, de man van de milieudienst die mij laatst dat dreigende briefje stuurde. Ik had mij mijnheer Meijer heel anders voorgesteld. Groot, met een snor, streng staalblauwe ogen onder borstelige wenkbrauwen. De echte mijnheer Meijer is een kop kleiner dan ik, heeft een brilletje en probeert autoritair te kijken. Ik voel gegiechel opkomen maar weet het tenauwernood te onderdrukken. Of ik zijn briefje heb gehad, en waarom ik niet heb gebeld. Mijnheer Meijer kllinkt als een teleurgestelde minnaar. 'Waarom sturen jullie niet gewoon een acceptgiro? Of staan jullie met z'n tweeen in uniform voor de deur om mij eens goed bang te maken?' informeer ik nieuwsgierig. Daar hebben mijnheer Meijer en zijn collega (De Bruiijn? Van Swieten?) geen pasklaar antwoord op.

Ik ren naar boven om mijn identiteitsbewijs te pakken, want dat moet. Mijnheer Meijer en Van Swieten blijven bij de voordeur staan. Mijn paspoort ligt in de keukenla. Toch ren ik koortsachtig zoekend door mijn huis. Ik speur naar volle batterijen, voor mn fotocamera. 'Momentje nog hoor, ik kan m even niet vinden!' schreeuw ik leugenachtig naar beneden. Tot drie keer toe prop ik een nieuw stel batterijen in mn camera (hard hoestend, om het zoemgeluid te maskeren) maar het ding weigert dienst. Grmbl. Ik had jullie zo graag een foto gegund van mijnheer Meijer, verschrikt kijkend in het felle flitslicht.

'Ik ga nu proces verbaal aantekenen. Wilt u nog een verklaring afleggen of wilt u de zaak misschien laten voorkomen?', vraagt mijnheer Meijer. Ik kies eieren voor mijn geld. De boete is vijftig euro. De laatste keer dat ik in een rechtzaak verwikkeld was won ik glansrijk. Zo gelukkig ga ik vast niet nog een keer zijn.

Dan hoor ik beneden een voordeur opengaan. Het grijze hoofd van mijn bemoeizuchtige ouwe vrijster van een onderbuurvrouw verschijnt om het hoekje. Mevrouw Koekebacker. Ze kijkt verlekkerd omhoog. 'Jongens' roep ik met extra luide stem. 'Zie wie we daar hebben, mijn nieuwsgierige onderbuurvrouw Koekebacker! Kunnen jullie even naar haar zwaaien?' En dan blijkt mijnheer Meijer grappiger dan ik dacht. Hij steekt vrolijk zijn hand omhoog en roept: Daaaaag!
Mevrouw Koekebacker trekt haar hoofd terug, de voordeur slaat dicht met een klap.

Dat was die vijftig euro meer dan waard.

§ ¶

No Countryclub

Per toeval belandde ik op No Countryclub, een site van fotograaf. Vol bewondering klikte ik door zijn foto's. Beelden van dieren en indrukwekkenden landschappen, vastgelegd in Denemarken, Italie en India.

Prachtig prachtig prachtig. Als laatste bekeek ik de portrettengalerij. En zag opeens het lachende hoofd van een meisje dat ik ken. Terug naar de homepage, naar de naam van de maker.  David Vlietstra. Geen hippe Italiaan of Scandinavische kunstenaar maar gewoon een oude bekende uit Groningen! En in de categorie Miscellaneous stuitte ik op een tweede toevalligheid...

§ ¶

De 2 P's

 

Er staan deze week nog 2 spannende dingen op het programma. Dingen die een normaal mens niet dagelijks doet. Een ervan heb ik al eens gedaan, de ander zou ik uit mezelf NOOIT doen maar het gaat er vrijdag toch van komen. Ik heb me laten vertellen dat je daar erg vies van kan worden. Beide activiteiten beginnen met een P. Wie het raadt maakt kans op het eindproduct van een van de 2 P's....

§ ¶

Blokbuster in Cannes Part V

 

... waarin Robbert 's ochtends een snurkende Rene Mioch op de bank in de woonkamer aantreft en naar de fameuze MTV Party gaat...

...meer...

§ ¶

Jomanda slaat terug - alsnog

Wie vanavond Vara Live heeft gezien hoeft het nu volgende stukkie niet te lezen- en heeft, net als ik, vanavond vast met open mond voor de TV gezeten. Een wakkere VARA-redacteur heeft namelijk een oud Kopspijkers fragment opgeduikeld. Een fragment van een paar geleden, waarin Jack Spijkerman Jomanda de vergulde ondersteek uitreikt vanwege de groffe leugens die ze zou verspreiden.

Jomanda's ogen spoten vuur toen Jack Spijkerman haar leugenachtig noemde. (Op dit punt was ik heel even afgeleid door het blauwe indianenshirt met wolf dat Jomanda droeg, maar voor het verhaal doet dat er nu even niet toe). Jomanda hief haar vinger ten hemel en brieste iets in de trant van: 'Niet IK, maar JIJ bent leugenachtig, Jack Spijkerman! Daar zullen de mensen nog wel achter komen'. Jack was hierdoor overduidelijk even uit het veld geslagen. Hij schreeuwde nog wat terug over 'wat een onzin', flikkerde de gouden ondersteek neer en maakte zich uit de voeten. Maar het mooiste moest nog komen. 'Jouw ware aard komt nog wel aan het licht!' orakelde Jomanda verder.

'En het zal te maken hebben met het cijfer 10'.



Ik moet het 'r nageven: Nostradamus heeft beroerdere voorspellingen gedaan.

 

---------------

Update

Via GeenStijl kan je het fragmentje terugzien...

§ ¶

Janine is BOOS, nee, HELS

Ik maak me niet vaak druk over kleinburgerlijkheid. Als ik een boete krijg voor te hard rijden (al is het voor 53 kilometer rijden waar je 50 mag) dan maak ik braaf geld over naar Leeuwarden. Houdt een agent mij aan wanneer het licht op mn fiets het weer eens niet doet dan lach ik schaapachtig en trek meteen maar mn portemonnee. Ik snap best dat er regeltjes zijn, en dat ik gestraft dien te worden als ik deze overtreed.

U voelt de MAAR al aankomen.

Sinds een tijd heeft Groningen ondergrondse vuilcontainers. Toen die bij ons in de buurt werden aangelegd kreeg ik een schijnheilig briefje van de milieudienst. De vuilcontainers zouden ei-gen-lijk binnen een bepaalde afstand van ieder woonhuis moeten liggen, maar in mijn straat was dat een bee-tje verkeerd gegaan. En dus ligt het kreng helemaal om de hoek en moet ik elke keer met vuilniszakken twee trappen af en een takke-eind sjouwen. En tot overmaat van ergerlijkheid zijn de containers vaak vol. En moet ik -haast of niet- het takke eind weer terugstrompelen, twee trappen op en hup de vuilniszakken op het balkon.

Gisteren was het weer zover. En ik had haast. En het regende. En ik dacht: STIK maar in je fuckvuilniszakken. Ik zet ze naast de container, dan moeten ze de boel maar vaker legen.

Vandaag lag er een briefje op mijn deurmat. Er wordt een onderzoek naar me ingesteld. Een overijverige mijnheer van de Milieudienst heeft kennelijk de moeite genomen om tussen mijn oude koffiefilters, resten zachte geitenkaas en beschimmelde vaatdoekjes naar adresgegevens te zoeken. Ik kan, kortom, een fikse boete tegemoet zien. En ik kan jullie alvast melden: ik ga m dit keer NIET betalen. Ik ga brieven schrijven tot ik erbij neerval. Procederen als het moet. Mijnheer Mijer zal niet weten wat m overkomt.

§ ¶

Single Schmingle

Iemand wees me op een landelijke weblogwedstrijd. Die van singlescommunity MV/Life. Ik verslikte me in mijn koffie. SinglesWATTE?
 
WAAROM moeten sommige singles zichzelf toch zo stigmatiseren?? Singleness, het lijkt wel een soort nieuwe sexuele geaardheid. Een minderheid, die moet vechten voor een Gelijkwaardige Plek in de Maatschappij. Internetmagazine M/Vlife als digitaal COC voor singles, met alleenstaandenreizen, internetdating en activiteitenclubs. Misschien wordt het tijd dat ik uit de kast kom. 'Pap, Mam, jullie hadden misschien al wel een vermoeden; ik ben single'. Het zal even moeilijk zijn, maar uiteindelijk accepteren ze het vast. Alleen wat zullen de buren denken...?

Terug naar die wedstrijd. Je mag alleen meedoen als je single bent (hoe controleren ze dat? Telt casual sex ook mee? Komt de M/Vlife redactie tandenborstels tellen of condooms uit mijn nachtkastje plukken?) en als je een weblog hebt -I Quote- die voor een belangrijk deel gaat over persoonlijke ervaringen met het single bestaan, als bewuste single of juist als zoekende single. Bloody hell. Wat ben ik dan?

In ieder geval geen bewuste single, als Brad Pitt aanbelt mag ie best binnenkomen voor een biertje.
En zeker geen zoekende single, want ik weet dat relaties niet zaligmakend zijn en ik heb een hardnekkige samenwoon-fobie (hence mijn singlezijn). Afgezien daarvan gaat mijn weblog niet grotendeels over mijn single leven. En dat is maar goed ook want is het je wel eens opgevallen dat hoe vaker je het woord single gebruikt HOE IRRITANTER HET WORDT!!??

Naast dat je een zoekende en/of bewuste vrijgezel moet zijn, word je als deelnemer geacht een grote rode banner op je weblog te plaatsen. Zodat iedereen meteen kan zien dat je meedoet aan de wedstrijd. En dat je al maanden droogstaat. Een deskundige jury, onder wie datingcoach Irma beoordeelt de websites. Ze heeft er zo te zien erg veel verstand van.

Toch jammer dat ik niet aan de voorwaarden voldoe. De prijzen liegen er namelijk niet om: een alleenstaandenreis bij deze flitsende reisorganisatie of een jaarlidmaatschap op een online matchingservice voor hoger opgeleiden.

Ik trouw nog liever meteen met Quasimodo.
Maar dan houden we wel ieder ons eigen huis aan.

§ ¶

Saabshadow

§ ¶

Amazing Discovery

       
       

Iedere zondagmiddag op Yorin! De Doeners, Gobo, Sprocket en natuurlijk Reizende Oom Roel.
Daar blijf ik voor thuis. En u?

§ ¶

Janine en de ruzie met de RVD

'En wat gaan jullie haar precies vragen?'

De dame van de RVD keek ons belangstellend edoch dwingend aan. Over vijf minuten zou ik voor het eerst in mijn leven iemand van het Koninklijk Huis interviewen. En ook al ben ik niet bepaald pro-monarchie, ik vond het best spannend. We waren op het Doe Maar Dicht Maar festival en Prinses Laurentien was eregast.

We hadden geen idee wat we haar moesten vragen. Wiens idee was het uberhaupt om haar te interviewen? 'Misschien kan ze een strofe uit haar favoriete gedicht voordragen?' opperde collega Kirsten monter. De RVD dame keek alsof Kirsten net had opgebiecht dat ze de derde bastaarddochter van Bernhard was. Ik voelde een slappe lach opkomen vanuit mijn onderbuik. Oh god oh god oh god dit ging helemaal de verkeerde kant op. Zeg iets intelligents, zeg iets intelligents, schreeuwde ik geluidsloos tegen mezelf.
Maar er kwam niks.

Ik had eigenlijk maar EEN brandende vraag voor Laurentien. Iets wat ik me gedurende het hele festival al zat af te vragen. Maar ik had het vermoeden dat de RVD-dame mij ook zo'n oranjebittere blik zou toewerpen als ik die vraag hardop zou stellen. We murmelden wat over 'Welke deelnemer vond zij het beste en schreef Prinses Laurentien als tiener (slappe lach-slik-weg) ook zelf gedichten? De RVD-dame keek nog steeds wat verstoord, maar ze leek tevreden met onze interviewstrategie.
'Dan zal ik nu de prinses even halen', zei ze. Ik beet op mijn lip.

Laurentien bleek een gedicht over een zwaan te hebben voorgedragen toen ze dertien was. En nee, helaas, ze kon zich de letterlijke tekst niet meer herinneren. Het interview verliep prima maar plichtmatig. De RVD dame stond vlak naast de camera, alsof ze eigenhandig op de stop-knop zou drukken bij een verkeerde opmerking.

 'Was dat het? Hadden jullie nog vragen?' zei de prinses lieflijk. En ik kon het niet laten. Ik MOEST het weten. En met mij minstens vijftig andere vrouwen in de zaal die ik naar hetzelfde had zien kijken. De RVD-dame hief haar hand op ten teken dat het interview voorbij was, maar ik negeerde het. Ik keek prinses Laurentien vol overgave aan en vroeg, uit de grond van mijn hart;

'WAAR heb je die supergave schoenen gekocht!?'

§ ¶

Hollandsch Glorie

 
                                                              
     

Jawel: Vandaag was het Open Molendag!

§ ¶

Blokbuster in Cannes Part IV

Oftewel... Paris in Cannes!

...meer...

§ ¶

Janine op huizenjacht Part 2/the sequel

Daar ik mij enigszins vergist had en ik niet een afspraak in de Selwerderstraat had maar in de Bergstraat was er enige hectiek vanmiddag. Gelukkig was de makelaar er nog, na twintig minuten wachten.

       

       

Het eindoordeel:
prachtig huis, heel mooi afgewerkt maar wel wat prijzig. En het huisje aan de Selwerderstaat lag zoveel mooier... Helaas heb ik daar pas veel later n afspraak en dan is het vast verkocht. Waarom heb ik geen makelaar in mn vriendenkring?

§ ¶

Tim doet een Lynndie

Alleen de sigaret ontbreekt, maar je mag niet roken op alumnibijeenkomsten van economie- en marketingbobo's.

De hedendaagse variant op de twee vingers boven het hoofd is niet cultureel correct maar oh zo vermakelijk. Op deze website kan je jouw Lynddies kwijt (of zet je link in het reactieveld!).

§ ¶

Blokbuster in Cannes Part III

Of ben ik gewoon te dom om de film te snappen...?

...meer...

§ ¶

Janine op huizenjacht Part 2

Wel iets boven mn budget, maar met alle juiste ingredienten: grote keuken, ligbad en tuin!
Vanmiddag om kwart voor twee ga ik kijken.

Heeft iemand nog een paar mille over toevallig?

§ ¶

Todays Newspaper

Het slechte nieuws....

En het goede!

§ ¶

Stom Toeval

Vriendje van vriendin Annette, Maarten Westmaas, maakt foto's. Van hunebedden. En dat doet ie niet onverdienstelijk. Neuzend door stapels ingelijste beelden -de foto's zijn ook te koop- viel mijn oog vanavond op een prachtige foto van Stonehenge. Veruit de mooiste plaat die erbij zat. Ik plukte 'm meteen uit de stapel en hield de houten lijst omhoog.

'Ehm',.... begon Maarten. 'Die foto is al verkocht. Aan Rutger'.

Juist. Mijn exvriendje dus.

§ ¶

Voor neef Peter

Omdat ie mn Saab zo mist

§ ¶

Janine schoont haar iPhotobestand op

Weet iemand misschien wie dit heerschap is?

§ ¶

Blokbuster in Cannes Part II

Ok, zn stukkies staan ook in het Dagblad, maar hier lees je ze toch een dagje eerder.... Robbert is aanbeland in Cannes!

...meer...

§ ¶

Het is hier koud

EN HET IS VERDOMME MEI!!

§ ¶

Blokbuster in Cannes, Part 1

Rene Mioch stomdronken van de Sake. Filmjournalisten die vechten om een handtekening. Een week leven op croissantjes en vitaminepillen.

Filmfreak en vriend Robbert Blokland zit voor de tweede maal in zijn leven op het Filmfestival in Cannes. Vorig jaar maakte ik een kleine documentaire over hem en was ie zo vriendelijk om een DV-cameraatje mee te nemen naar Frankrijk. Uit ervaring weet ik dus dat Robberts belevenissen in Cannes even bizar, spannend als hilarisch zijn.

Dit jaar heeft ie geen cameraatje mee. Gelukkig houdt ie wel een dagboek bij! De komende dagen hier te lezen, zeer exclusief en altijd onderhoudend: Robberts belevenissen op het Filmfestival. Hieronder alvast een stukje uit de proloog.

-----------
Update

So far for the exclusiviteit: zie ik vandaag opeens dat Robbert ook een logboekje in het Dagblad van het Noorden bijhoudt! (Tja, die betalen natuurlijk stukken beter dan ik... Het grappige is dan weer dat je hier kan/kon lezen wat pas de volgende dag in de krant verscheen (voor degenen die uberhaupt het Dagblad lezen, natuurlijk)
Well, Robbert kennende blijven dr nog wel wat gory details over. Ik zal streng zijn bij de selectie!

...meer...

§ ¶

Had ik al gezegd...

... dat ik moest huilen aan het einde van Extreem Luid en Ongelofelijk Dichtbij? Wat een geweldig boek. Nu snel Jonathan Safran Foers eerste boek aanschaffen: Alles is Verlicht. Kan niet wachten tot het vakantie is en ik elke dag een boek kan opvreten. Nog 37 dagen. Telt u even mee?

--------
Update:
Arjen wijst me er net op dat de boektitel niet Extreem Luid en Ongelofelijk Dichtbij is, maar ONGELOOFLIJK dichtbij. Inderdaad!!
Gek genoeg is het woord Ongelooflijk niet te vinden in de dikke Van Dale. Wie snapt hoe dat zit?

Update II
Gerry heeft het principe van een weblog (hoe meer comments hoe beter!!) nog niet helemaal begrepen maar mailt me heel lief de volgende info door:

Toelichting

Hoewel in de nieuwe spelling geen dubbelvormen meer voorkomen, kan men volgens het Groene Boekje toch zowel ongelofelijk als ongelooflijk spellen. Eigenlijk zijn die twee vormen ook geen alternatieve spellingen, maar de weergave van een verschillende uitspraak: de doffe e die tussen de f en de l van ongelooflijk kan voorkomen, wordt in ongelofelijk ook in de spelling weergegeven.

Sommigen voelen een stijlverschil tussen de twee vormen. De vorm met -e- komt meer voor in de spreektaal. De vorm zonder -e- doet iets formeler aan, en klinkt ook vaak sterker: ongelooflijk is een graadje erger dan ongelofelijk. In gesproken taal is ook ongelófélijk mogelijk (met beklemtoning van iedere lettergreep): in dat geval wordt de betekenis eveneens versterkt.

Waarvan akte!

§ ¶

Sneu sieraad

 

Na het Live (Arm)strong polsbandje, het Balkenende-tegen-zinloos-geweld polsbandje en het Ik-ben-enorm-cultureel-correct polsbandje is er nu, jawel: het Single-polsbandje!

'Draag de Single polsband en er gaat een wereld voor je open. De Single polsband is er voor de happy single die daar volledig voor uitkomt en geniet van zijn of haar leven als single maar zeker niet de rest van zijn/haar leven alleen wenst te blijven'.

Het ding komt zelfs met een uitgebreide gebruiksaanwijzing. Zo mag je m niet dragen als je gebonden bent. En er zijn 2 versies: eentje voor de hetero- en eentje voor de homo-single. (Bisexuelen wordt overigens aangeraden om twee stuks te dragen). Je moet dan geen kippige single zijn, want het verschil zit m in een klein driehoekje dat rechtop staat - of juist niet:

                   hetero                                                         homo

            

Maar het meest verontrustend vind ik de volgende gebruiksregel: 'De drager van een Single polsband dient er rekening mee te houden aangesproken te kunnen en mogen worden op het single zijn'.

Kortom: met een Single-polsbandje om ben je vogelvrij. Het wachten is nu op polsbandjes voor gebonden hetero's die openstaan voor een affaire, fuck-off polsbandjes voor de ECHT happy single en bandjes voor lesbiennes die het toch wel eens met een man willen proberen.

Tenslotte raad ik dragers van deze Single polsband aan het sieraad te combineren met een preventief bandje tegen zinloos geweld. Want ik word persoonlijk ERG aggressief van dit soort onzin.

§ ¶

WOOOSH...

... en het weekend was voorbij. Het weekend waarin ik mijn eerste vrachtwagenrijles kreeg en leerde dat zo'n ding 16 versnellingen heeft. Waarin ik logeerde in Huize Raadhuisstraat in Amsterdam. Waarin ik tijdens een lunch plots zo zenuwachtig raakte dat ik drie kwartier deed over 1 broodje geitenkaas. Waarin ik zag hoe de spelers van improgroep House of Mangoes hun titel verdedigden tijdens de improbattle bij Boom Chicago (en hoe ze hun titel helaas niet prolongeerden).

Maar bovenal was het het weekend van het Huisverwarmingsfeestje van Mar10e! Op visite bij een weblogqueen en in gezelschap van niemand minder dan de UITVINDER van Pivot* durfde ik geen foto's te maken voor mn weblog. Waarvoor mijn excuses.

(* het fantastische debielbestendige programma waarmee de Nieuwe Garde weblogs zijn gemaakt en waardoor een digidombo als ik in staat is om een weblog bij te houden! )

§ ¶

Vrijheid II

32.000 Man. Tweeendertigduizend. Ik ben blij dat ik dat niet wist toen ik op het podium stond.
Binnenkort een verslag. Met Dennis de DJ, een wel-erg-leuke muzikant uit Madison, Wisconsin,
en het ware verhaal achter De La Soul!

               
               
               

§ ¶

Vrijheid

Vanochtend vroeg. Bevrijdingsdag. Met mijn haren nog nat van het douchen spring ik op de fiets, om op mijn werk wat teksten te gaan printen. Over een uur of drie moet ik op het bevrijdingsfestival in Groningen gaan doen alsof ik een presentatrice ben. Want zo voelt het.  Ik speel al jaren een presentatrice, en iedereen tuint er vooralsnog in. En altijd ben ik bang om op een zeker moment door de mand te vallen. Dat iemand in het publiek opeens roept: 'Ho wacht eens even! Dat IS helemaal geen presentatrice! Het is gewoon een domme muts die DOET alsof ze presentatrice is!'.

Ik vraag me af of mijn huisarts zich ook wel eens zo voelt. Of Balkenende.

Ik fiets, de zon breekt zowaar een beetje door en hardop fluit ik een slechte compilatie van de liedjes in mijn hoofd. In mijn slaperigheid merk ik de man die me tegemoet fietst pas op als ie vlak bij me is. Ik schrik op als ie me opeens iets toebijt.

'JIJ!'. spuugt ie in mijn gezicht. 'JIJ fluit alleen voor JEZELF!'.

De man, keurig gekleed, keurig rijwiel, is alweer voorbij. Ik ben zo perplex dat ik niets terugzeg. Sterker nog, mijn handen trillen op mijn stuur, ik knijp hard met mn ogen om de tranen tegen te houden. Pas op de Grote Markt maakt mijn ontreddering plaats voor verontwaardiging.

Uit het stadhuis wapperen vlaggen, in de vensterbanken staan bloembakken met afrikaantjes. Ik haal diep adem en begin -zachtjes- weer met fluiten. Ik leef verdomme in een vrij land!

Dat had ik natuurlijk tegen die eikel moeten roepen.

§ ¶

STOP DE PERSEN

Binnenkort hier, new and improved, met dank aan Mar10e: Mijn nieuwe HERDER!

-------------------

UPDATE

En hierboven staat ie dan, mensen: Mijn nieuwe Herder! Eh, header dus. Gaarne feedback en applaus voor maakster Martine!

§ ¶

Euer Henkie

Het aantal groenteboeren en slagers in Groningen is de afgelopen tien jaar gehalveerd. Vandaar dat ik vandaag Henkie, de zingende slager belde. Henkie is slager (goh?) in Nieuw Buinen en timmert daarnaast aan de weg als (u raadt het al) zanger.

Zonet kreeg ik in mijn uitzending LIVE de primeur: Henkie gaat helemaal stoppen met zijn slagerij om zich volledig op zijn zangcarriere te storten!! As we spoke viel er dus WEER een slager weg in het Noorden. Naast dit schokkende nieuws braken Henkie en ik en passant ook nog even het Record Slechte Woordspelingen in 1 Telefonisch Interview. Want het vlees in supermarkten is eenheidsworst, zo grapte Henkie. En dus weet je maar nooit wat voor vlees je daar in de kuip hebt.

Wat voor muziek Henkie, de zingende schlager, eigenlijk maakt..?

Ik geef een hint: hij zingt in het Duits...

§ ¶

Notes to self

Teveel zelfbruiner op je voeten laat je teennagels eruit zien alsof je het Pieterpad blootvoets hebt afgelegd zonder tussendoor ook maar 1 keer te douchen.

Zeggen dat je regionaal best bekend bent tegen iemand die nog nooit van jou gehoord heeft is zo'n beetje het meest genante dat je kan doen.

Een puimsteen is niet geschikt om ruwe ellebogen zachter mee te scrubben. (Bloed. Auw)

Een te krappe spijkerbroek aanschaffen in de overtuiging dat je in de zomer toch een paar kilo lichter bent is zoiets als een doos bonbons aanschaffen om ter decoratie op tafel te zetten.

Eelt is niet sexy.

Baby's zijn totaal oninteressant en je valt ongenadig door de mand als je zonder enige overtuiging 'OH WAT LIEF' kraait.

Je kan proberen iemand uit je hoofd te krijgen, als een labrador die zijn vacht uitschudt.
Maar soms zijn gedachtes hardnekkiger dan de geur van natte hond.

§ ¶

Waar is Janine eigenlijk?

In het hoofd van een negenjarig jongetje. Op de tweede verdieping van een appartement in Manhattan. Op een geheime zoektocht door de straten van New York.

In de Groningse Rivierenbuurt. In een joggingbroek op haar nieuwe bank. Op bladzijde 95 van een nieuw boek. Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij.

§ ¶

Janine op huizenjacht Part 3

Aangeboden: Ideale starterswoning aan rand v/d stad, in bosrijke omgeving. Bijzondere ligging! Indeling: trapopgang, zeer lichte en goed geventileerde woon/slaapkamer (plm 4m2), badkamer met unieke buitendouche, openslaande deuren naar tuin op het Zuiden. Deze woning is zeker een bezichtiging waard!

Tja...

§ ¶

Janine op huizenjacht Part 2

Leuk stulpje hoor... Maar wie moet al dat gras maaien?