Nieuwe Garde Weblogs

§ ¶

New Arrivals

Ruim een half jaar zat de visite op kussens op de grond. Mijn nieuwe bank, in oktober besteld, werd in januari bezorgd. Een week lang heb ik aan mijzelf en mijn bank getwijfeld. Had ik m echt in deze zeventiesdonkerbruine kleur besteld? Op een vrijdagochtend ben ik met een kussen onder mijn arm de meubelzaak in gewandeld om de staal er nog eens naast te houden. Wat bleek: de stickertjes achterop de stofstalen zaten los en de bank was in een verkeerde kleur afgeleverd. Jan des Bouvrie had zich omgedraaid in zn graf, was ie dood geweest. Ik kon het bijna niet geloven maar vandaag kwam ie alsnog. Mijn bank. In de goede kleur.

Het was sowieso nogal een interieurrijke week, want de gadgets van de RTVNoord zolder zijn ook gearriveerd. Omdat het bedrijf waar ik werk deze zomer gaat verhuizen was er laatst een grote zolderopruiming. De omroep zit al vanaf 1946 in dit gebouw dus lag er onder dikke lagen stof de meest fantastische zooi. Blij als een kind laadde ik een kitscherige schemerlamp en een bijkans antiek nooduitgangbord in mijn autootje. De sceptische blikken van collega's deden me niks. Liever rare ouwe relikwieen in mijn kamer dan een huis vol Zweedse jongensnamen!

           

§ ¶

Save your Smile

Het is niet zo'n goeie week, qua fanmail. Werd ik onlangs nog verblijd met een huwelijksaanzoek en een verzoek tot persoonlijke sponsoring, deze week is men vooral boos op mij.

Eerst was er de kwestie met de SS-riem (zie hieronder). En nu maken mensen zich boos omdat ik heb lopen lachen bij een crematorium. Een mijnheer stuurde me een ambachtelijk getypte brief waarin hij me aanraadde een cursus Beschaving en Fatsoen te volgen. Ik sta daar overigens best voor open. Maar mag je niet lachen op een begraafplaats of in een crematorium? We gingen naar een jeugdvoorstelling over rouwverwerking, en uit die voorstelling bleek juist dat humor en de dood heel goed samengaan.

Ik kan mij levendig de begrafenis van de vader van een vriend herinneren. De tranen liepen over mijn wangen. Aanvankelijk van verdriet, maar iets later ook van de slappe lach die ik uit alle macht probeerde weg te slikken. (Dit had te maken met de StarWars muziek die werd gespeeld op het moment dat de kist de kerk uit werd gedragen. In mijn gedachten kon het gevaarte ieder moment opstijgen en als morbide spaceship de kerk uitvliegen).

Ik ben niet oneerbiedig. Groot verdriet werkt vaak onbedoeld op mijn lachspieren. De absurditeit van de dingen om mij heen bundelt zich in mijn buik, borrelt omhoog als een kriebelhoestje en komt mijn mond uit in een schaterlach. Soms is dat ongepast en dus pijnlijk. Maar inmiddels heb ik geleerd dat deze ogenschijnlijk slechte eigenschap ook goede kanten heeft.

Schuift de grond onder mijn voeten vandaan, glijden mensen als los zand door mijn vingers of word ik wakker in een ziekenhuis: op een zeker moment klinkt hoe dan ook een grinnikende lach. Namelijk die van mijzelf. Want op sommige momenten is lachen gewoon het enige wat je nog rest.

§ ¶

Venusnijd

Soms is het publiek bij een voorstelling grappiger dan de spelers op het podium. Niet dat de spelers van de Comedyshow die ik gisteravond zag niet de moeite waren, integendeel! Heb sinds Opsterkwater en BoomChicago eindelijk weer eens Echt leuke impro(visatie)comedy gezien. Maar daar ging het nu even niet om.

Wat de aandacht trok van een groot deel van de mensen in de zaal was het los in de heupen zittende meiske dat in de deuropening stond. Haar oorspronkelijke functie was geloof ik kaartjesverkoopster. Maar ik had een vermoeden dat haar ambities niet op het kaartjesverkopende vlak lagen.

De voorstelling was nog niet begonnen. De aanwezigen (hoofdzakelijk studenten, type capuchontrui of roze bloesje met glinsterkettinkje) nipten wat aan hun bier en knikten cool met hun hoofd op de maat van de muziek. Zo niet het Kaartjesverkoopstertje met Ambitie. Zij zag haar kans schoon haar ware talenten te tonen. Minstens vijf minuten lang stond ze te dansen in het licht van een Nooduitgangbord alsof ze zich in de spotlights van Broadway waande. En ik moet toegeven: dat deed ze niet onverdienstelijk. Vandaar dat ik haar, volgens algemeen geldende vrouwenlogica, meteen een uitsloverige aandachttrekkende bitch vond. Ik draaide me om om een smalende opmerking te maken tegen mijn gezelschap toen ik plots iets opmerkelijks waarnam.

Alle vrouwen, zonder uitzondering, echt ALLE vrouwen in de zaal zaten met dezelfde hatelijke minachtende blik naar het dansende Kaarstjesverkoopstertje te loeren. Was dit een aflevering geweest van Buffy the Vampire Slayer dan hadden zij a. roodgloeiende ogen en verborgen hoorntjes gehad  en b. ervoor gezorgd dat het Kaartjesverkoopstertje nu ergens in een koelcel lag met een kaartje aan haar grote teen. Ik zag samengeknepen ogen, verontwaardigd getuite lippen en grinnikend gefluisterde rotopmerkingen. En een enkele man die af en toe een goedkeurende blik op het nog immer flashdancende Kaartjesverkoopstertje wierp.

'Stel nou he', zei ik tegen mijn mannelijk gezelschap. 'Stel dat het een man was geweest die zich zo fysiek stond uit te leven in de deuropening. Denk je dan dat alle mannen in de zaal dan zo zuur naar hem zouden staren?' Dat was natuurlijk een retorische vraag. Het vrouwelijk ras is kortzichtig, vals en jaloers. Vooral dat laatste. Wij kennen geen genade als het gaat om Andere Vrouwen met grote borsten, wiegende heupen of lange blonde lokken. Als vriendin G. en ik een mooie vrouw voorbij zien komen wisselen wij een blik van verstandhouding uit. We knijpen onze ogen tot spleetjes en zeggen uit de grond van ons hart: Kutwijf.

§ ¶

Freud vs. Google

Even een ingewikkeld staaltje webloglinken. Collega GertJan hoorde mijn interview met Luna en was meteen gecharmeerd van haar weblog (net zoals duizenden andere Nederlanders). Luna beschreef hoe je middels Google een prima psycho-analyse van jezelf kan maken. Kijk naar de zoektermen waarmee mensen jouw site weten te vinden en Google zegt je wie je bent.

Nou ziet dat lijstje zoektermen van GertJan er als volgt uit (ik verzin dit NIET zelf, het staat op zijn weblog):

GertJan, Janine Abbring, Carola Smit, Radio Noord, weblog Gertjan, pierre kartner, Halfords, Febo, Nathalie, Muziekfabriek, Cappucino, Noten, spinazie en weblog Abbring.

Goed. Aan deze psycho-analyse ga IK mijn vingers niet branden...

§ ¶

MiSSverstand

Oproer bij TV Noord vandaag. Een boze kijker heeft de redactie gebeld om te klagen over mijn kleding. En dus werd ik in de gang aangesproken door de directiesecretaresse: 'Had jij gisteravond een SS-embleem op je riem in de uitzending!?'

Ik moest werkelijk 3 minuten nadenken voordat ik snapte wat ze bedoelde (we nemen het muziekprogramma Label DNF altijd van tevoren op, dus de uitzending van gisteravond is voor mij alweer een maand geleden). Toen kwam ik tot de conclusie dat het mijn riem met diamanten doodshoofd geweest moet zijn. Onschuldige kitsch, in mijn ogen. Maar het stomme is: na enig googlewerk zag ik dat het er inderdaad best op lijkt. Hoewel het SS-embleem dus niks meer en niks minder is dan een doodskop. En om nou alle doodskoppen over 1 kam te scheren... ?

§ ¶

Janine op huizenjacht Part 1

'Ik wil er niet op hoor!' piepte de makelaar toen ik sneaky een foto van het huis met hem erin probeerde te maken. De makelaar was jong, ambitieus en had felblauwe ogen. 'Ach joh blijf nou staan, da's leuk voor op mn weblog', bedelde ik. Maar hij was de gang al ingedoken. Doelloos stond ik met de camera in mn handen. Om toch iets te doen te hebben maakte ik nog maar een foto van de schouw.

'Maarreh..' klonk het vanuit de gang. 'Wat is eigenlijk een weblog?'

 

-------------------

Update: Kreeg net een telefoontje. Van de makelaar. 'Zeg eh... Ik weet inmiddels wat een weblog is hoor. En ik zag toevallig dat ik er ook op eentje sta... '

Ik en mn grote mond.

§ ¶

Heimelijke genoegens

Een Kinderuberraschung kopen, het melkchocolade-ei nog in de winkel stukbijten en het gele plastic ding ongeopend wegkeilen.
Aan een korstje peuteren.
De wekker vroeg zetten op een vrije dag, wakker worden van de buzz, het kreng uitdrukken en lekker verder slapen.
Mensen bespieden.
Een grote bos bloemen kopen voor mezelf, met een uitgestreken gezicht 'ja' zeggen als het bloemenmeisje vraagt of het een cadeautje is en met genoegen het folie en de strikken er weer af rukken zodra ik thuis ben.
Pianospelen met de koptelefoon op en hard en vals meezingen.

Door een deur pal naast de hoofdingang naar binnen mogen bij het Anne Frank Huis terwijl half toeristisch Amsterdam in de rij staat.

Heerrrrlijk. Ik ben een slecht Mensch.

§ ¶

Dialoog in nachttrein

           
          


'Wie was dat?'

- 'Mijn vriendin'.

'Fuck die kuthoer man. Laat het gewoon lekker zitten. Ik begin er gewoon niet aan weetje. Je moet je niet binden. Nu nog niet. Misschien over vijf jaar ofzo, of tien. Kijk. Als ik vanavond op dat feest he-le-maal lam word he, niet dronken dus, maar lam, en ik ontmoet een wijf, en dan hoeft ze niet eens geil te zijn ofzo, als ik lam ben ik denk: ik ga jou vanavond keihard van achteren neuken.... Nou, dan moet dat dus gewoon kunnen'.

- 'Ja misschien heb je wel gelijk ja. Maar ik vind 'r wel echt leuk. Ze moet alleen niet steeds van die kutopmerkingen maken, die mij een kutgevoel geven weetje'.

'Ik vind Sylvia ook echt leuk, daar gaat het niet om. Ik heb r vandaag de hele dag liggen neuken, hartstikke gezellig enzo, maar ze moet niet denken dat ze de volgende dag alweer kan bellen. Dinsdag ofzo, woensdag, ga ik  dr wel weer eens zien. En daarnaast heb ik nog Melissa. Die is niet echt leuk ofzo, maar wel heel geil. Melissa vindt het lekker op kei-hard geneukt te worden. Als ik dat eens bij Sylvia probeer, nou die begint meteen te piepen zovan 'auw je doet me zeer'.

-'...........'. (De jongen knikt begrijpend)

'Eigenlijk... Eigenlijk zou ik het liefst iets hebben met Sylvia, en dan daarnaast af en toe die Melissa even keihard neuken. Gewoon, om te af te kunnen reageren. Maarja, dan ga ik me dus weer schuldig voelen tegenover Sylvia. DUS begin ik er niet aan. Vaste relaties. Niks te nadele van die vriendin van je hoor. Best lekker. Alleen dat accent van dr man'.

---------------
Een gesprek tussen twee twintigers, in de nachttrein van Rotterdam naar Amsterdam. Godzijdank zaten ze een bank achter me, aan het andere kant van het gangpad. Ik had buikpijn van het in stilte lachen. Ze deden niet eens moeite om zacht te praten! Wart zat tegenover mij (dus in het zicht van de jongens) en wist BIJNA de hele reis zijn gezicht in de plooi te houden. Wat een acteur, wat een briljante pokerface! Respect!

Wart heeft nog een foto weten te maken van de Casanova in kwestie. Wat vinden jullie: online zetten of niet?

§ ¶

Net gehoord in de supermarkt

Oud vrouwtje met biljet van vijftig euro in haar hand zegt tegen kassajongen:
'Heeft u ook briefjes van vijfentwtintig?'
Jongen tuurt even in kassalade en antwoordt: 'Euh... Nee'.

Oud vrouwtje kijkt teleurgesteld en mompelt: 'Oh jammer, dan loop ik zo wel even langs het postkantoor'.

§ ¶

Sexy Schooljuffrouw

Vandaag mag ze weer naar school. De Friese schooljuffrouw die een weekje in de hoek moest, omdat ze in dr blootje in een blaadje was gaan staan. Een leuk onderwerp dus voor Halte Halftwee, mijn miniradioshow waarin ik plaatjes draai naar aanleiding van een actueel onderwerp. Picture of me van Ronan Keating staat al op de lijst. Iemand nog leuke suggesties?

Op Luna's weblog las ik de ware gang van zaken rondom Harkemagate, het groffe sexschandaal dat dit weekend in alle kranten stond. En aangezien Luna alias Chantall redactrice is bij de Foxy en zij erbij was toen de gewraakte foto's werden gemaakt: vanmiddag een exclusief telefonisch interview met Chantall/Luna! De uitzending is hier vanmiddag terug te luisteren... 

Voor de goede orde: mijn geilschorre stem is niet customized voor dit sexy onderwerp, maar nog immer een nawee van mijn verkoudheid. Misschien moet ik m cultiveren door elke avond een schreeuwsessie in te lassen? Als ik niet de tieten heb van Katja Schuurman, dan in ieder geval haar stem...

§ ¶

Waar is Janine eigenlijk?

In Assen. Bij RTV Drenthe. Met een laag make up op haar hoofd en kleren die vriendin Gabriel voor haar heeft uitgezocht. Nog twintig presentatieteksten en twee bands te gaan. Buiten schijnt de zon. Gisteren scheen de zon ook. Toen was ik bij Mar10e die eindelijk haar tijgertje heeft opgehaald!  Even daarvoor zat ik in het Achterhuis in Amsterdam. Toen ik even later Wart tegenkwam en hem vertelde dat ik in het Anne Frankmuseum was geweest zei hij: 'En? Lag ze dr nog?' Een grap waar ik als maatschappelijk correcte presentatrice van het Bevrijdingsfestival Groningen natuurlijk HELEMAAL niet om kon lachen.

De avond DAARvoor was ik in Rotterdam. Bij de Kickoff van Nieuwe Garde Rotterdam. Dat was vet, alleen had ik nogal koorts. Vandaar dat ik vroeg vertrok en mijn stem helaas moest achterlaten in de Schiecentrale. Gisteren kon ik niet praten. Vandaag klink ik als Katja Schuurman na drie dagen ontgroening. Dat is behoorlijk lastig als je presenteert. Volgens het mannelijk deel van de crew klinkt het best geil.

Mijn camera zit vol foto's van dit alles. Foto's die eruit moeten. Maar nu nog niet dus. De zon schijnt nog steeds. Ik ga er maar eens in zitten. Zou je nog bruin worden als je een half flesje foundation op je gezicht hebt?

§ ¶

Rouw op mijn dak

Is het een geheime bijeenkomst van een nieuwe scientology-georienteerde sekte? Een seance van satansaanbidders? Een warming-up van acteurs in een crematorium?

Inderdaad, dat laatste. Hoewel de term warming-up in een crematorium misschien wat ongelukkig is gekozen. Indrukwekkende voorstelling gezien van theatergezelschap Traxx, over rouwverwerking en afscheid nemen. Een mevrouw die voor me zat begon zelfs te huilen...

Binnenkort in een crematorium bij U in de buurt!

§ ¶

Bij de Surinamer/Rottige Roti

Waarom. Waarom. Waarom.

Waarom denkt het vleesetende deel van de mensheid toch altijd dat wij vegetariers een culinair hoogtepunt beleven met kaasplakken, omeletten of botweg hele gekookte blauw uitgeslagen eieren? Zou jij het door je strot krijgen? Nee toch?

§ ¶

Dilemma II

 

Stel nou he.

Stel dat, in een hypothetisch geval, je iets gedaan hebt dat niet mocht. Maar op het moment dat je het deed wist je niet dat het niet mocht. Integendeel, op dat moment leek het leuk, spontaan en vanzelfsprekend. En het ging ook best goed. En je kwam nog verdomde hoog op dat ding. Maar het mocht dus niet. Sterker nog: achteraf hoor je dat het ab-so-luut verboden was om ook maar iets AAN te raken. Terwijl jij als een soort gummibeer on crack... Nouja. Illegaal dus.

Stel dat er nou ook nog tv-opnames zijn gemaakt van datgene wat je deed dat absoluut niet mocht. Zou je het dan uitzenden?

Puur hypothetisch dus, he.

------------------
Update

Er is van hoger (en mijn eigen) hand besloten om het niet uit te zenden. Dit omdat wij onze goede relatie met niet nader te noemen partijen niet willen verstoren. We wisten niet dat het niet mocht en we zullen het nooit weer doen. Bent u benieuwd naar waar ik het over had en bent u woonachtig in Noord Nederland? Kijk dan morgenavond Geen Kunst. Ergens, bijna op het einde... Zit een kleine aanwijzing. Of twee. Is het wat het lijkt? En kijk eens goed naar Kirstens voeten....

En nu weer over tot de orde van de dag. Ik heb griep. Geloof ik. Verdorie.

§ ¶

Dilemma

   

Rusteloosheid is een van mijn slechtere eigenschappen. Gevoed door een onbestemd gevoel van ontevredenheid heeft mijn rusteloosheid soms vernietigende gevolgen. Relaties zijn er op stukgelopen, banen zijn opgezegd. Ik voer voortdurend discussies met mijzelf en dat vreet behoorlijk wat energie. Berusten in een situatie. Het klinkt zo makkelijk, maar ik ben er zelden toe in staat.

Mijn grootste innerlijke strijd is al maandenlang dezelfde. Blijf ik in de dynamische stad of kies ik voor de ruimte van het platteland? Mijn huis, hoe groot ook, benauwt me, de stad vliegt me soms naar de keel. Wandelend met mijn logeerhond in het bos of langs het water hak ik vastberaden de knoop door: ik wil Buiten wonen. Ik wil tuin, groen, ruimte. Zittend op een terras in de binnenstad, of op momenten dat mijn deurbel gaat en vrienden spontaan op de stoep staan draai ik mijn zojuist genomen beslissing weer terug. Zo pingpongt het al maanden, jaren in mijn kop. Wel-niet-wel-niet-wel-niet-IK DOE HET.....    NEE TOCH NIET.

Vandaag, surfend op internet, (er staat een kerk te koop op het Groninger platteland voor 1 euro!), inventariserend wat er eigenlijk nog aan mijn huis moet gebeuren, was ik mezelf meer dan zat. Als ik met mij bevriend was had ik mezelf al lang een schop onder mijn kont gegeven. En dat is precies wat ik heb gedaan. Het deed best zeer.

Morgen ga ik naar de makelaar.

   

§ ¶

Maandagavond/Zin in zomer

§ ¶

Opgesloten

          

Hussein Chalayan, de kunstenaar van wie ik sinds vandaag fan ben, deed vandaag ook Academie Minerva aan. Omdat zijn agenda overvol was moesten we de beste man snel even in de kunstacademie bij zn mouw grijpen. Maar waar het interview te doen? Op de prachtig oranje banken in de bibliotheek, zo tipte Harold ons hulpvaardig. De bieb was al gesloten maar dankzij een Mannetje met een speciale liftsleutel konden we dr toch uit op de vierde bibliotheekverdieping. Hussein en assistente spoedden zich na het interview naar beneden, mijn collega's en ik kletsen nog even na en wachtten tot de lift weer naar boven zou komen. Dat duurde best lang. Heel erg lang zelfs. Een lichte paniek maakte zich van ons meester. De deur naar het trappenhuis was op slot, de nooduitgang kwam uit op het dak. Gelukkig deed de telefoon het wel en bood Harold voor de tweede maal die dag uitkomst. Bedankt, Harold!

Ik kan overigens ergere plekken bedenken om vast te zitten dan in een ruimte vol met kunstboeken. Jullie ook?

§ ¶

Fashion Victim

Stomme films vond ik -soms- vermakelijk maar een film zonder tekst kon mij nog nooit ontroeren. Mode vond ik interessant, maar niet wereldschokkend. Natuurlijk, ik ben een vrouw dus ook ik kan blij worden van het vinden van Het Perfecte Truitje. Maar kleren als kunstvorm konden mij vooralsnog niet raken. Viktor en Rolf vond ik prachtig (om mezelf niet meteen als een cultuurbarbaar neer te zetten) maar ontroeren deden de jurken niet.

Het leuke aan kunst is dat het je soms dwingt je mening volledig te herzien.

En zo heb ik vandaag met open mond naar een stomme film zitten kijken. Ik was gefascineerd en ontroerd, en er werd geen woord in gesproken. Ik heb jurken gezien die me deden fronsen, lachen of stilvallen. Mode, architectuur, filosofie en film vloeiden naadloos in elkaar over. Ik was perplex.

Gisteren vertelde ik dat ik een hippe modeontwerper moest interviewen, vandaag leerde ik dat Hussein Chalayan veel meer is dan dat. Hou  je van mode dan is zijn overzichtstentoonstelling in het Groninger Museum een must. Hou je niet van mode maar wel van film of gewoon van fantastische concepten, dan... Enfin, u snapt me wel. Hussein Chalayan. Ik ben fan.

§ ¶

Schni Schna Schnabbel

Drie uur 's nachts. Moe. Gezoend met  Burdy. Dat die achtjarige Danny Hoekstra  ZO lang mag opblijven zeg. Bouke hield het nog sneller voor gezien. Ik ga naar bed. Morgenochtend om negen uur werken, fris en fruitig voor een interview met hippe modeontwerper. En waarom heb ik in Godsnaam mijn telefoonnummer gegeven aan een onbekende man uit Delfzijl? Moet. Slapen. Nu.

§ ¶

En wat doe je dan...

...als je tussen het presenteren door wel erg lang moet wachten? In de sfeervolle kleedkamer spelen met de selfrelaxer natuurlijk!

§ ¶

Lykle Analyseert

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt: maarrr, heb je nu nog ruzie met 'P.'?

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:da's een echte cliffhanger, namelijk

Nine zegt:nee, we zijn weer vrindjes

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:dankzij het etentje

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:dus nu kan ie weer een half jaar 'onderduiken'?

Nine zegt:nee, hij heeft het uitgemaakt!

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:hahahaha

Nine zegt:dus eigenlijk moet ik nog een hoofdstuk schrijven idd

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:dan zou je helemaal boos moeten zijn

Nine zegt:mag ik deze conversatie op mn log zetten?

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt:jawel joh

Lykle | Ooooohmmmmmmmmm zegt: ik stel overigens bij deze vast dat de toegevoegde waarde van vriendschap met een vrouw in casu P. dus nog steeds nul is

 

§ ¶

Onder de pannen

Maandenlang was ik boos op vriend P. Gisteren hebben we gedineerd, na een onderlinge mediastilte van maanden. Ik verweet hem structureel onderduikgedrag en hij verweet mij allerhande zaken die er nu niet toe doen (een weblog is de ultieme manier om lekker alleen JOUW kant van de zaak te laten zien).

P. had een relatie met een allerliefst meisje. Een meisje dat echter niet De Ware was, zo wisten P., zijn voltallige vriendenkring en de bakker op de hoek al vanaf het prille begin. Toch zette ie stug door en liet hij zich zakken in het moeras der gemakzucht waarin zovelen verdwalen als ze eenmaal onder de pannen zijn. Waarom uberhaupt nog de deur uit als je ook gewoon met je partner op de bank kan vegeteren?

Gek genoeg bestaat het clichebeeld dat juist vrouwen zich als hulpbehoevende bloedzuigers op hun vriendjes storten. Truus wil de weekenden gezamenlijk naar de huishoudbeurs en haar schoonouders.  Terwijl Klaas zijn vrienden wil blijven zien op de voetbalclub. Dat idee. Maar in mijn realiteit zijn het juist de mannen die je kan afschrijven als ze eenmaal aan de vrouw (of man, for that matter) zijn! Terwijl de meeste van mijn gebonden vriendinnen bewust moeite doen om vriendschappen te onderhouden.

Misschien komt het doordat ik een meisje ben. Misschien zitten al mijn gebonden mannelijke vrienden achter mijn rug om hele dagen bier te hijsen met hun maten.

De jongens van de band of de voetbalclub bieden de man een welkome afwisseling van het getrut in een relatie. Maar wat is de toegevoegde waarde van een vriendschap met een vrouw?

§ ¶

Sbellingskwestie

Als dochter van een voormalig leraar Nederlands ben ik in de loop der jaren gemuteerd tot een spellingsmonster. De neiging om voortdurend met een rode pen op zak te lopen en fouten door te krassen op posters, flyers en uithangborden kan ik maar met moeite onderdrukken. Ik ben de nachtmerrie van iedere dyslect. Betrapt u mij dus eens op een (tik)fout, wrijf het me in, barst uit in hoongelach. Ik verdien niet beter.

Ooit was ik voor mn werk op een eroticabeurs. Je kon er kiezen uit honderden vibrators, er was een kraam met pluchen knuffelbeesten (?) en als je wilde mocht je op de foto met een mevrouw. Kortom, verschrikkelijk geil allemaal. Maar het allergeilst vond ik wel de dame die bij een kartonnen bord stond. Haar haar was bijna even neongeel als het bord. Met benzinestift stond er op geschreven dat je hier een Labdance kon krijgen. Tien minuten lang stond ik te dralen tussen de dildo's, toen besloot ik dat letterneuken best kan op een sexbeurs. Navraag bij desbetreffende dame leerde mij dat dit echt de correcte spelling was. 'Wat gek', peinsde ik hardop, 'Het komt toch van het woord lap, dat schoot betekent?'

'Ja, dat wel', zei de Kim Holland-lookalike stellig, 'maar je schrijft het met een B'. Ze knikte er zo hard bij dat haar borsten schudden in het zwarte bovenstukje. Nou heb ik van m'n leven nog nooit een labdance gegeven (even verderop gaf ene Cynthia trouwens een lapdanche) dus wie was ik om te twijfelen aan de woorden van deze professional?

Toch blijf ik met een vraag zitten.

Zou ik dit stukje nou tikken op een labtop?

§ ¶

Mypod

       

En wat zet je dan als eerste plaat op je nieuwe maagdelijk lege Ipod? Toch maar mijn favoriete plaat van dit moment gekozen.
Het juiste AppleGoeroe antwoord was overigens: Roze, Blauw en... Zilver, dus.

§ ¶

Doe de Apple Goeroe test

De dag bracht mij vandaag twee cadeaus. Een vrije middag in de zon en een heerlijk nieuwe Apple gadget (nouja, nieuw.. nieuw.. voor MIJ nieuw dan).

Maandag is doorgaans mijn vrije dag maar vanmiddag van 1 tot 5 had ik een cursus Dalet voor gevorderden in het Harmoniegebouw. (Voor de niet-radiomakers onder u: Dalet is een radiomontagesysteem, voor de niet-Stadjers onder u: het Harmoniegebouw hoort bij de Rijksuniversiteit Groningen). Zoals gebruikelijk was ik veel te laat. Om elf uur nog even een les Pilates gedaan, hup onder de douche, broodje geitenkaas gescoord en vol goede moed richting Harmonie. Om daar eenmaal aangekomen te beseffen dat ik geen flauw benul had WAAR in de Harmonie de cursus werd gegeven. Keihard teruggefietst naar mn werk, desbetreffende e-mail opgezocht in mn inbox, met een noodgang de trap af naar beneden, alwaar ik opbotste tegen Monique. De vrouw met wie ik de cursus zou volgen. Volgende week maandag, welteverstaan, zoals Monique mij grijnzend meedeelde.

En dus had ik opeens een vrije middag cadeau. Inclusief stralend weer. Van de weeromstuit toog ik meteen naar de Apple winkel om mezelf nog een cadeau te geven. Eerst even de Apple Goeroe gebeld met relevante technische vragen zoals: 'Maar welke kleur zal ik dan nemen!!?'
Als een hoogzwangere vrouw stond ik te dubben tussen kleurtjes, boxjes en sokjes. Bij het afrekenen moest ik de neiging onderdrukken om niet tegen de verkoper te gillen: 'NEE! NEE! IK WEET HET TOCH NIET ZEKER. MAG IK ZE NOG EENS ALLEMAAL ZIEN?'

Blij als een kind zat ik even later met een kop koffie verkeerd op het terras. Wederom even de Goeroe gebeld. 'En? welke kleur denk je dat het geworden is?' 'Even zien....' orakelde Hij, stoned van de pijnstillers maar toch opvallend scherp van geest. 'Eerst dacht je: ik doe de ...*, maar die vond je toch te tuttig. Toen dacht je: die ...* is ook wel gaaf, maar bij nader inzien iets te opzichtig. En uiteindelijk heb je voor de ...* gekozen.'

Mijn mond viel open. De Goeroe had mijn EXACTE gedachtengang in de Applestore omschreven. Is het verband tussen hoge doses pijnstillers en helderziendheid al eens wetenschappelijk aangetoond?

--------------------------------------------------------------------------------

* Vul hier de juiste kleuren in en kijk of JIJ ook Helderziend bent!!


--

§ ¶

De Groten der Aarde

Gespot aan een muur in een Groninger dorpskroeg. En toeristen maar denken: Wie zou die wereldleider met die snor toch zijn....?

§ ¶

Wonderwereld

Een aap die een menukaart leest. Ik heb m vandaag gezien, in Ter Apel (een oord ver bovenin Groningen). Daar, verscholen in een bos, ligt Wonderwereld. Nou dacht ik dat ik na vijf jaar werken in de provincie Groningen alles op toeristisch en cultureel gebied wel zo'n beetje gezien had. De zeehondencreche in Pieterburen, het Groninger Museum, de vesting Bourtange... been there, done that, got a koffiemok from it.

Maar vandaag ontdekte ik bij toeval een nieuwe wereld in Oost Groningen. Met heksen en reuzen, een spannend grottenstelsel waar stokstaartjes met je meerennen, een tropisch oerwoud met schildpadden onder een waterval, een slangentempel en een uilenburcht met de grootste collectie uilen van Europa. Met open mond heb ik er rondgelopen. De tibetaanse monniken die in een nabijgelegen zaaltje een zandmandala maakten waren best boeiend, maar Ik Heb Vanmiddag een Babyuiltje mogen Vasthouden!!!! Een uilskuiken, inderdaad.

Als er al iets boven Groningen gaat, dan is dat Wonderwereld in Ter Apel.

      
      
      

§ ¶

Laat het los

John Lennon werd bekend met dit inzicht maar de Tibetaanse monniken wisten het al langer: het gaat niet om je bestemming, maar om de reis erheen. Of zoals Acda en de Munnik het parafraseerden: het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Loslaten is het sleutelwoord in dezen. Wij Westerlingen willen graag vasthouden aan iets dat Mooi of Fijn is, maar dat is niet de weg naar geluk.

Deze monniken werkten een hele week aan een zgn zandmandala, een kunstwerk van fijn calcietzand. Als het na uren en dagen monnikenwerk klaar is hangen ze het niet aan de muur. De zandmandala wordt na voltooiing direct vernietigd. Ashes to ashes, dust to dust. Het gaat om het meditatieve proces, niet om het te behouden eindresultaat....

Excuseer mij als ik wat zweverig klink. Na het bezichtigen van de zandmandala bood een van de monniken me namelijk aan om een 'healing' te ondergaan. Een kwartier lang dwaalde ik af, starend in zijn bruine ogen, luisterend naar de monotone mantra's die hij over me uit bromde. Af en toe werd ik opgeschrikt door de koperen bel waarmee hij tingelde. Fascinerend. Bijzonder. Ontstressend. Totdat ik door m'n wimpers gluurde en iets wits in de koperen bel ontdekte. Was het een geheime Tibetaanse boodschap? Kon ik de naam van de monnik die ermee tingelde ontwaren? In plaats van op mijn innerlijke Janine richtte ik mijn aandacht op het witte vlekje in de hypnotiserend heen-en-weerzwaaiende bel. Toen ik doorhad waarnaar ik keek was de magie in EEN klap verdwenen.

Het was een prijsstickertje van 50 euro.

               

§ ¶

Door de bank genomen

Na drie dagen niet kunnen inloggen op mn abnamro-internetbankiersite toch maar eens gebeld met De Bank. En wat blijkt? Ik mag dr alleen nog op met Explorer! Noch Safari noch Mozilla kan www.abnamro.nl laden op mijn ibookje. GRRRRRRRRRRR. Na vijf minuten proberen ('weet u zeker dat u wel verbinding heeft met het internet mevrouw?' JAAAAAAAAA, eikel) werd mij aangeraden om toch maar een 'normale browser' te nemen. VLOEK. Heeft Bill nu ook al de ABNAMRO in zn macht?

§ ¶

Even spoelen

Vanochtend vroeg ben ik tot een diep filosofisch inzicht gekomen.
Er zijn situaties waarin onaantrekkelijke mannen te verkiezen zijn boven aantrekkelijke.

En dan met name in de zorgsector: kappers, masseurs, dokters, tandartsen. Mijn thesis gaat overigens niet op indien voornoemde mannen homosexueel zijn. Maar aangezien wij sinds het educatieve programma 'Herken de Homo' weten dat homo's vaak verdacht veel op normale mensen lijken laat ik heterosexualiteit als randvoorwaarde even buiten beschouwing.

Vanochtend vroeg om iets voor acht bevond ik mij in de wachtkamer van de tandarts. Een grote ronde Prodent-klok tikte droogjes de minuten weg. Zelfs al ben je de eerste patient van die dag, toch laten ze je altijd even wachten. Ik vermoedde dat een verplicht college Spanningsopbouw deel uitmaakt van de studie tandheelkunde.

'Mevrouw Abbring?' zei de assistente suikerzoet, en ik schrok op uit de Donald Duck en uit mijn overpeinzing. Volgzaam liep ik over de marmeren tegels door de lange gang achter haar aan. Maar in plaats van mijn vertrouwde tandarts met baard en midlife crisis trof ik in de behandelkamer een piepjong blauwogig exemplaar. Zelfs met die plastic scheikundebril op zag ie er uit om in te bijten.
Zet mij zo'n bril op en ik verander in een oversized nerdy bromvlieg. En last time I checked stonden een wijd opengesperde mond, gepijnigde blik en rondvliegende brokken tandsteen ook niet op de lijst der zeven schoonheden.

Met een hoofd als een verzopen kat bij de kapper. Bloot en kwetsbaar bij de masseur. Willoos slachtoffer bij de tandarts. In tijden van onaantrekkelijkheid kan ik een mooie man missen als kiespijn.

§ ¶

Looking Good

Je ziet stylist Maik de Boer valsenichterig denken: 'Ik ga mooi niet tegen Mariska Hulscher zeggen dat ze eruitziet als een gabberin van veertig. Zo komt mijn Bourgeois-look alleen maar beter tot z'n recht...'

§ ¶

Moispray

Ever wondered where those cute gay boys learned to talk like that? Like they're citizens of a hard-to-place foreign country. Like Britain. Or Switzerland.

Zou het werken? Gabriel ontdekte even verderop in de shop nog dit alternatief...  Ik kreeg plots een briljant idee. Instant Gronings accent spray! In een verstuivertje met het peerd van ome Loeks erop. Pierre, ideetje voor OPEN? Is volgens mij een gat in de (Grote) markt.

§ ¶

Bling Bling

Een berichtje voor Groninger webloglezers. Vanavond rond tien voor zevenen (herh om half negen, tien, elf etc) is Nieuwe Gardist Annemieke te zien op TV Noord in Geen Kunst. We waren bij het openingsfeestje van haar Sparkleshop.

Met tevens een (te kort sorrie sorrie) framentje van het optreden van Pieternel, die prachtig kan zingen. Tussendoor interviewt Jacques de zangeres wiens huis al jaren te koop staat, Margriet Eshuijs.

Bovendien lopen we rond op de tentoonstelling Kwalen Kwelgeesten en Kwakzalvers in het Kloostermuseum in Ter Apel. Alwaar Broeder Isebrandt eigenhandig een eeuwenoud skelet sloopt door de schedel om te draaien...

                 

Vlnr: Janine, Annemieke, Janine-die-slechte-Paris Hilton-imitatie-doet, en mijn immer kritische collega Kirsten

§ ¶

Dimensioneel Dilemma

Dacht u bij het lezen van de kop boven dit stukje misschien: 'He! Het is toch dimensionAAL?'

INDERDAAD!
INDERDAAD!
INDERDAAD!

Al weken komt er op tv een reclame voorbij waarin een dame roept dat de John Frieda Brilliant Brunette shampoo Multi Dimensioneel is. Ondertussen schuift de wervende slogan ook in grote gouden letters over het scherm.

Ligt het aan mij, ben ik een onnozele brunatte, of kom ik uit een dimensie waar woorden als dimensioneel helemaal niet bestaan??

§ ¶

Er gaat niets boven kussens

Vorige week dacht ik nog dat het om een 1 april grap ging, maar neen. Ruim drieduizend Groningers hebben vanmiddag het record Kussengevecht gebroken. Het begon exact om vijf uur, tegelijkertijd met mijn lesje bodyhape in sportschool Spring's aan de Grote Markt. Hence de overzichtsfoto die ik tussen het steppen en pumpen nog even kon nemen. Toen ik zo'n anderhalf uur later weer buiten stond was ik blij verrast. April doet wat ie wil, en het had zowaar gesneeuwd!


   
   

§ ¶

Nueva Casa

Dit is Stefan. Stefan en ik weten niet zo goed wat we van elkaar zijn. In ieder geval geen vrienden, want in die categorie had ie me niet ingedeeld in zijn nieuwe (eerste!) mobiele telefoon. Wel vullen we elkaar erg goed aan, zo bleek vanavond. Toen er 2 bakjes olijven ter tafel kwamen bleek hij van de zwarte en ik van groene te houden. Meer heeft een mooie avond eigenlijk niet nodig. Behalve dan misschien een prachtig geformuleerde zin, zoals deze: 'De Honoraria van dichters worden doorgaans niet gesubsidieerd'. Verder kan ik, na 2 flessen rose, enkel zeggen dat het een reflectieve fietstocht was naar huis. En nu maar eens slapen. Geloof ik.

§ ¶

Teenage Mutant Ninja Turtles

De NOS had de beelden al aangekocht. De koerier was geregeld. De shots die RTV Noord vanmorgen had gemaakt van een driekoppige kikker zouden heel Nederland, wat zeg ik, de hele wereld over gaan.

Vanmiddag in de kantine had ik -kauwend op mn broodje tuinkers- nog gegruweld bij het ooggetuigenverslag van cameraman Ton Sekuur. 'Ik zat er met mn lens ZO bovenop, drie hoofden, het leek wel zo'n misvormd ding op sterk water', vertrouwde Ton mij toe. 'Kon ie nog kwaken?' vroeg ik nieuwsgierig. 'Ja, maar wel heel raar, en alleen met zn middelste hoofd', verzekerde hij.

Maar goed dat een heldere verslaggeefster bioloog Jan Doevendans er nog even erbij haalde. Want die constateerde droogjes dat het hier niet om een speling der natuur ging. Geen enge mutatie, geen derde wereldwonder. Maar gewoon 3 beesten met de lente in het hoofd.

Oftewel een Kikkertrio.

§ ¶

Jetse, Ozzy, Lauwersoog

Net zoals je vroeger meteen dezelfde avond nog met je pas gekregen Sinterklaascadeaus wilde spelen, zo wilde Jetse graag z.s.m. zijn verjaardagscadeau in gebruik nemen.
Ozzy en ik zijn ook de beroerdsten niet en dus togen we vandaag naar het winderige Lauwersoog.




Best vermoeiend nog, dat Kiteboarden! Vooral het in de gaten houden van de voorbijvliegende Jetse vergde veel van onze inspanning.

§ ¶

Ozzy

Lang voordat de familie Osbourne werd gehyped op MTV noemde ik mijn hond Ozzy.
Nouja, eigenlijk heet ie Ossie.
Ik nam Ossie mee uit een klein dorpje waar een nestje puppies baasloos ronddoolde. Hoewel ik ze het liefst allemaal had meegenomen stopte ik eentje onder mijn jas. Mijn ouders (ik was vijftien) waren bij thuiskomst minder enthousiast. 'Die hond is voor Kerst de deur uit, anders verzuip ik m eigenhandig' bromde mijn vader nukkig. Het was 21 december.

Op 24 december was het hondje noch verdwenen noch verzopen, maar m definitief een naam geven durfde ik niet. (Jingle? Rudolph? George?) Wel zag ik mijn vader stiekem grijnzen achter zijn krant als de kleine zwarte pluisbol over zijn dikke buik omhoog klom om zijn gezicht te likken. En zo werd het Kerstavond (misschien moet ik dit verhaal verkopen aan Jim Henson, bedenk ik me nu). Mijn moeder maakte borstplaat, de lampjes in de Kerstboom glinsterden en onder de boom stond een grote houten Kerststal met stro en gipsen beeldjes. We maakten ons klaar om naar de nachtmis te gaan, het naamloze hondje piepte bij de achterdeur toen we het huis verlieten. En bij thuiskomst was ie foetsie.

We zochten, we riepen, ik huilde, het hondje bleef zoek. Totdat ik de bulderende lach van mijn vader hoorde. In het stro van de Kerststal, vlak naast het kindeke Jezus, lag ons hondje. In een diepe slaap. En daar wij qua gipsen beesten in het bezit waren van enkele schapen en een ezel, maar de os ontbrak... Doopte mijn vader het hondje Ossie. In de veertien jaar dat Ossie/Ozzy bij mn ouders woont heeft mijn vader nooit een verzuippoging ondernomen.

§ ¶

Janine en het mysterie van de hamsterwang

Zo eens in de zoveel tijd duikt de kwestie weer op. 'Heb je soms kiespijn?' wordt er dan met fronsend vorsende blik aan mij gevraagd. Laatst nog, toen ik aan de receptioniste op mijn werk om een aspirientje vroeg. Of eens op een feestje, toen een meisje weinig subtiel tegen me zei: 'Heb jij iets van een vergroeiing aan je kaak ofzo?'

Op geheel mysterieuze wijze lijkt mijn rechterwang zich soms opeens te verdikken. Ettelijke rontgenfoto's bij de tandarts hebben niks opgeleverd en juist die ene keer dat ik ermee naar de dokter wil is de wang als sneeuw voor de zon verdwenen. Misschien is het een soort allergische reactie. Afgaand op bovenstaande foto (zie hier rechts -voor de kijker links- de gewraakte dikke wang) ben ik dus allergisch voor woest aantrekkelijke zingende mannen van 1 meter 95 die op het punt staan te gaan trouwen. Lastig hoor.

§ ¶

Visagie is ook schitterend

 
 

§ ¶

Bet your bottom dollar

Een paradox waar ik soms tegenaan loop is die van de Dag Die Geweldig Moet Zijn Maar Het Dan Niet Wordt. Hoge verwachtingen zijn omgekeerd evenredig met een positieve uitkomst. Wanneer ik vol verwachting een dag tegemoet treed, een dag die volgens de boekjes FAN TAS TISCH hoort te zijn, dan wordt het geheid een middelmatige- of klotedag.

Neem bijvoorbeeld Oud en Nieuw. Een avond die ABBA-iaans happy hoort te zijn. Je trekt je mooiste jurk aan, je plamuurt je hoofd vol glitter, je giet jezelf vol met champagne en om half een lig je katerig in bed. Katerig van de avond, weliswaar, want aan dat ene glaasje champagne zal het niet gelegen hebben.

Het fijne aan de verwachtingen/uitkomst paradox is dat ie omgekeerd ook werkt. Heb je lage verwachtingen, dan kan een dag verrassend goed uitpakken. En dat was vandaag -driewerf hoezee- het geval.

De dag begon met hoofdpijn en het vooruitzicht van een lange zondag hard werken. En dat terwijl de rest van Nederland ging genieten van een Prachtige Lentedag. Grmbl. Maar eenmaal aanbeland in Assen bij RTV Drenthe klaarde de lucht in mijn hoofd. Nieuwe Gardist Joost Marsman kwam spelen met zijn band Is Ook Schitterend en ik kon volop genieten van de zon tussen opnames door. Aan het eind van de middag reed ik op mn gemak naar Stadskanaal (a.k.a. CityChannel) voor een verjaardagsbbq bij vriend Jetse. De tuinkachel brandde, de rode wijn kloek-kloek-kloekte in glazen er ze hadden speciaal voor mij rent-a-puppy ingeschakeld.
Tegelijkertijd met de zon zakte mijn hoofdpijn. In een tuinstoel, in een geleende fleecetrui, in een achtertuin, onder een sterrenhemel

was het opeens een heel gelukkig nieuwjaar.


  




 

§ ¶

Tea I drink with jam and bread

Tijdens het etentje in een Noord Afrikaans restaurantje probeerde Lidewij er nog onderuit te komen. Want afgezien van the Sound of Music (no one messes with Julie Andrews) kan musical haar namelijk niet bekoren. Maar ja, 't was wel gratis en weer eens wat anders dan cocaine snuiven uit Matthew McConaughey's navel (doorgaans onze favoriete zaterdagavondbesteding). En dus bevonden we ons een uurtje later op stoel 1 en 2 van rij 8 van balkon Noord in Martiniplaza. Een review van de Musical Tommy in zeven woorden:
Apetijtelijke frontman, vette driedimensionale graphics, coole band. Alleen jammer dat er ook gezongen wordt, aldus Lidewij.

          

§ ¶

Pimp my Guinea pig

Onlangs zag ik de film About a Boy op tv. Hierin gaat Hugh Grant slampamperend door het leven, profiterend van de royalties van een Kerstliedje dat zijn vader ooit schreef.

Mocht iemand zich afvragen of ik nog wel eens word geconfronteerd met mijn cavia-karaoke verleden: (ben je hier de draad kwijt en krijg je bij de term cavia-karaoke visioenen van pluizige knaagdieren die in een kroeg 'Het kleine cafe aan de Haven' lallen, google dan even) Jazeker. Niet alleen dankzij de vakkenvullers bij de Albert Heijn Helpman die standaard een niet nader te noemen liedje fluiten als ik door het gangpad loop. Ook vanwege het royalty-statement (het loonstrookje van de platenmaatschappij) dat ik elk half jaar krijg toegestuurd.

Vandaag plofte de mij zo bekende All Blacks-envelop weer op de deurmat. En -geloof het of niet- ik verdien er nog altijd geld mee. Het bedrag is weliswaar geslonken van een halve ton in guldens naar 91 euro 55, maar toch. Er zijn dus, ergens in Nederland, (ik ken ze ook niet) mensen die het afgelopen jaar de single hebben aangeschaft. Of een verzamelalbum waar het nummer per ongeluk op stond, dat kan natuurlijk ook.

Ok, ervan leven als Hugh Grant in Londen kan ik niet. Maar dankzij een grap van vier jaar oud kan ik toch nog elk half jaar uitgebreid uit eten. Zou Syb misschien een keertje mee willen?

§ ¶

Sorry schat

Kent u iemand die nog nooit last van hoofdpijn heeft gehad? Kloppende, zeurende, bonkende, schele of stekende hoofdpijn, een of meerdere varianten heeft iedereen wel eens gehad. Hoofdpijn kan verschillende oorzaken hebben en evenzoveel verschijningsvormen. Wij gaan hier iets dieper op alle soorten hoofdpijn in.

Ook kunt u de hoofdpijntest doen. Met de hoofdpijntest kunt u op eenvoudige wijze achterhalen welke soort hoofdpijn u waarschijnlijk heeft.

Aldus las ik op www.hoofdpijntest.nl. Je moet wat, als je al drie dagen rondloopt met een hoofd alsof ie in een bankschroef zit.
Hypochonder als ik ben durf ik de test niet te doen, bang voor een acute hersentumor of ongeneesbare migraine. Maar ik kan moeilijk de hele week zes panadol zaps per dag blijven slikken. Heeft iemand nog Klazien uut Zalkiaanse tips?

------------
Update: nu ik zo mn laatste posts eens teruglees realiseer ik me opeens dat ik overkom als een soort voorjaarsdepressieve gevlekte heks met hoofdpijn en een dik achterwerk. Note to self: positiever beeld van jezelf schetsen op weblog middels ultra flatterende foto's en boeiende verhalen