Nieuwe Garde Weblogs

§ ¶

Doktersroman

Nu de lente in aantocht is en het iets blotere segment uit mijn kledingkast langzaam weer in gebruik raakt duikt meteen weer een oud probleem de kop op. Al jaren heb ik last van Michael Jackson-neigingen. En dan heb ik het niet over slapen met jongetjes (tenminste, niet jonger dan een jaar of 21) maar een milde vorm van pigmentvlekken. Al geruime tijd ga ik door het leven als een soort dalmatiër in negatief.

Ik kan me nog levendig de dag herinneren dat ik de vlekken ontdekte. Half ontkleed stond ik, een jaar of 17, vertwijfeld voor de spiegel. ‘Hoe kom ik DAAR nou aan’, jammerde ik tegen mn spiegelbeeld. ‘De vraag is niet: hoe kom je eraan, maar hoe kom je er vanaf’, oreerde mijn toenmalige vriendje, terwijl hij zijn arm inspecteerde op eventuele Besmettingsverschijnselen.

Mijn huisarts was de buurman van mijn ouders, dus had ik nog diezelfde dag een afspraak om mijn vlekken te laten checken. Nou dien ik erbij te vermelden dat buurman/dokter nogal een verstrooid type was. Zo placht hij altijd naar mijn naam en adres te vragen als ik op zijn spreekuur kwam, ook al woonde ik al jaren een deur verder. ‘Naam? Eh, och ja, natuurlijk, Janine, hallo. En je adres? Ah, sorry, nee, dom van mij, nummer 52, natuurlijk’, murmelde hij standaard vanachter zijn leesbril.

Met gevoel voor dramatiek vertelde ik over de weerzinwekkende vlekken waar ik sinds weken mee bedekt was. Buurman/dokter keek me begrijpend aan over zijn halve brillenglazen en verzocht me vriendelijk of ik hem even wilde volgen. Hij opende een deur en gebaarde mij naar binnen te gaan. En zo stonden we even later samen in een gangkast. In het halfdonker ontwaarde ik nog net een rode stofzuiger en een plank met doosjes medicijnen. Toen trok hij de deur dicht en werd alles zwart. De geur van stof en ontsmettingsmiddel prikte in mijn neus.

Buurman/dokter stond dicht achter me, hij schraapte zijn keel en ik voelde zijn adem in mijn nek. ‘Zou je eh- je trui even omhoog kunnen doen?’ vroeg hij met onvaste stem. Een opkomende paniek baande zich een weg van mijn tenen via mijn buik naar mijn dichtgeknepen keel. Ik was zeventien, ik had teveel postbus 51-spotjes gekeken en ik wist vrijwel zeker dat het aanranden van patiënten beslist geen onderdeel was van de eed van Hippocrates. Even overwoog ik een strategisch knietje, maar ik wist zo snel niet hoe je dat aanpakt als het potentiële slachtoffer vlak achter je staat.

‘En zou je je BH los willen doen?’ Welja, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, dacht ik, inwendig briesend. Mijn aarzeling duurde net lang genoeg om dokter/buurman te doen opschrikken uit zijn bijkans autistische medicus-modus. In een plotselinge reflex deed hij een stap naar achteren, ramde de deur open en viel bijna achterover de kast uit.

Met een ongetwijfeld knalrood hoofd, niet wetend of ik nou moest lachen of huilen, staarde ik buurman/dokter aan vanuit de kast. In zijn hand hield hij iets wat leek op een dik uitgevallen vulpen. ‘Misschien eh’, stamelde dokter/buurman, ‘Misschien moet ik even uitleggen waar ik mee bezig ben’.

Vanaf die dag weet ik, met dank aan buurman/dokter, dat ik last heb van een onschuldige, niet besmettelijke pigmentziekte. En ik leerde dat je mensenvlekken, wil je ze goed kunnen beoordelen, met een ultraviolet lampje moet bekijken.

En dat bekijken, lieve lezers, moet in volledige duisternis geschieden.

§ ¶

Hobby

        


    Mag ik van u uit de categorie 'Hoe bestrijd ik een voorjaarsdip': DVD's kijken vanuit een badkuip?

§ ¶

Extra light friet

Nog EEN Zeeland pic dan.
Zeeuwsch meisje is tegenwoordig niet alleen zuunig, maar ook op dieet!

                   

§ ¶

Je bent groenteman...

... je gaat met pensioen, en je koopt een leuk recreatiewoninkje aan het strand bij Renesse.

Hoe noem je je huuske dan? Duinzicht? Zeelands trots? Ons nest?

Neeee, dat kan creatiever....

§ ¶

Clock is ticking

En dan hier eindelijk de foto-update van afgelopen Paasweekend. Kinderen en honden vormden kortgezegd de hoofdmoot. Allebei even aandoenlijk en knuffelbaar. En ik moet toegeven: met mn armen om zo'n lieverd begon het toch te kriebelen. Als klein meisje wist ik al dat ik er ooit zelf aan zou beginnen, en nu ik ouder ben wordt de drang alleen maar sterker. Ok, ik moet dan minder gaan werken, en het is vast een hoop gedoe. Een grote verantwoordelijkheid ook. Maar je krijgt er ZOVEEL voor terug. Neem nou alleen die onvoorwaardelijke liefde.

Na een weekendje familygezelligheid op de boerderie in Zeeland weet ik het zeker. Heeeeel zeker.



IK WIL EEN HOND.

en wel snel.

Nu alleen nog een man die m kan helpen uitlaten.

§ ¶

Relativiteitstheorie

Zwelgen, piekeren en tobben: het is zoiets als kauwen op oude kauwgom. Volstrekt nutteloos en energieverspillend, maar soms doe je het ongemerkt uren achter elkaar.

Na vandaag een halve dag in lethargische chagrijnigheid te hebben doorgebracht (wat is het kloteweer toch kut, wanneer wordt het nou eens lente, waarom heb ik zoveel paaseitjes lopen vreten mn reet is te dik, hoe krijg ik deze berg werk weggewerkt ik moet nog vijftig zinnen Tommy-ondertiteling intikken GATVERDAMME en waarom heb ik niet meer geld ik wil op vakantie) klikte ik lusteloos mijn msn schermpje open. Harjan, een kennis uit een niet zo ver verleden knipperde donkerblauw onderaan mn scherm.

Dag Janine... hier Harjan...

ik heb een flink autoongeluk gehad... en heb het maar net overleefd.... was allemaal best heftig... dat was op 18 november... en ik ben nog altijd bezig om weer ooit te leren lopen... ik zit in Beatrixoord....

       ben helaas je nummer kwijt... omdat mijn mobiel gesneuveld is tijdens 't ongeluk.... mijn nummer is hetzelfde gebleven... 06-..(...)

 

Wild knipperend met mn ogen, als Aldith Hunkar die het nieuws leest, zat ik volkomen van mn stuk gebracht achter mn scherm.

Ik leerde Harjan kennen toen ik hem interviewde omdat hij met zijn Rollersoccerteam had gewonnen van een Duits team. Rollersoccer, voetbal op inline skates dus. Harjan was een appetijtelijke en goedlachse verschijning op wieltjes, zo'n type dat met zn ogen dicht de Friday Night skate kon volbrengen onder het vertellen van wat slechte grappen. Nu, een jaartje later, is het de vraag of ie ooit nog normaal zal lopen. Ik vind het onwerkelijk. Soapkarakters, DIE raken hun geheugen kwijt op cruciale momenten, vinden hun evil twin terug als ze gescheiden zijn bij geboorte en raken verlamd in ongelukken zodat het de vraag is of ze ooit nog normaal zullen lopen. Maar lieve leuke skatejongens moeten in mijn realiteit gewoon eeuwig doorzoeven, ja! 

Met een grote boog spuug ik mijn oude kauwgom de prullenbak in. Mijn dikke paasei-reet en ik gaan maar eens wat DOEN. Kick ass!

§ ¶

Oost West Paasbest

Met camper en al naar Zeeland, komend Paasweekend. Mijn Ibookje gaat mee, maar weet niet of ze in de duinen ook wifi hebben... Daarom alvast fijne Paasdagen gewenscht!
Enneh... een kleine tip voor alle paaseizoekers... Kijk eens in de archieven, want er ligt er ook eentje bij de geek die ooit mijn laptopje pimpte. Meer zeg ik niet!

§ ¶

Meet the Flinstones

Gespot in een etalage in de Folkingestraat in Groningen:

§ ¶

Can you hear me?

Zie hier een regisseur wiens naam ik vergeten ben, achter hem de achttienjarige Erin en achter haar de vijfentwintig jarige John (die er overigens uitzag als achttien maar dat terzijde). Alias young Tommy en    euh... Tommy, dus. Een avondje backstage bij de (repetities van) rockmusical Tommy en ik kreeg weer helemaal het jaren tachtig FAME-gevoel. Overigens wel nadat ik met grote opluchting had geconstateerd dat het geen Van den Ende productie betrof en de band dus niet Flipperkasttovenaar van de Wie speelt.

Nou ben ik persoonlijk geen musicalliefhebber (ik vind musicalbezoek eigenlijk alleen geoorloofd tijdens een weekendje Londen of bezoek aan Broadway) maar na een paar uur mingelen met superenthousiaste, supermuzikale en niet te vergeten supergestroomlijnde Amerikanen en Australiers liep zelfs ik 'See mee, Touch me Feel me Heal me' te neurien in de coulissen. En wat een GAVE show!! 

Van 26 tot en met 30 maart in de RAI in Amsterdam, volgende week donderdag en vrijdag in Martiniplaza in Groningen. Ook voor musicalhaters...

§ ¶

Make me Beautiful

 

Surfend op de website van Vara Live kwam ik op de 'Prachtige Borsten als Paasgeschenk'- pagina terecht. Afgelopen dinsdag waren in de uitzending twee dames te gast die in aanmerking willen komen voor een gratis borstvergroting via deze website. Mijn mond met collageenvrije lipjes viel open toen ik het volgende lijstje met arrangementen ontwaarde:

Lichaamspakket Borstvergroting + liposculptuur 1 zone

Centerfold Pakket Borstvergroting + liposculptuur + lipvergroting

Cover Girl Pakket Mini-facelift + peeling + lipvergroting

Huwelijkspakket Liposculptuur 3 zones aan de prijs van 2 zones

Post Partum Pakket Liposculptuur 5 zones aan de prijs van 4 zones

Vooral de laatste twee spreken tot mijn verbeelding. 'Lieve schat wil je met me trouwen?' 'Ja, lieverd, Ja! Maar alleen als je eerst die dikke reet van je laat wegzuigen!'.

En ik wist dat kinderen krijgen funest is voor je figuur, maar VIJF zones laten leegzuigen...? VIJF??? Welke zouden dat dan zijn? Ik kom niet verder dan buik, billen en benen....

§ ¶

Paasmarathon

Ze moest naar de kapper. Ze moest nieuwe kleren. Maar er moest ook nog een katje worden bekeken, een site worden omgekat en een mail rondgestuurd over virtuele paaseieren (daarover later meer). Daarom zat ik vannacht driftig te tikken op het persbericht dat ook nog de deur uit moest. Vanavond is ze op TV, want komend weekend gaat Mar10e (hier rechts op de foto, opdat u haar direct herkent) wederom een grote uitdaging aan....
Tien voor zeven, Nederland 3, Vara Live! Klik op meer voor het persbericht.

update: nu al een fout ontdekt, damnit: voor de goede orde, komend weekend gaat de klok een uur VOORUIT...
...meer...

§ ¶

Hidde Bedankt

Arme Hidde. Maandenlang had hij zch verheugd op het concert van zijn held Spinvis. En gisteren was het dan eindelijk 21 maart.

Hidde wordt 's ochtends wakker, slikt een paar keer en constateert een schurende keelpijn. Een pijn die zich in de loop van de dag ontwikkelt tot een stevige keelontsteking, inclusief hoge koorts, een nare rochelhoest en knallende koppijn.
Hidde blijft lang in de ontkenningsfase. Hij is tenslotte een man, een man die naar Spinvis wil, maar het gevecht is zinloos. Trillend en kotsend verdwijnt hij uiteindelijk onder zijn dekbed.

Ik ken Hidde niet. Maar zo zou het gegaan KUNNEN zijn. Want dankzij (zieke? zwakke? misselijke? lakse? overwerkende?) Hidde Muije en de goede conncecties van Arjen L. met de drummer van Spinvis konden wij gisteravond naar het uitverkochte concert in de Kleine Komedie. Daarom, graag even in koor:

HIDDE BEDANKT
HIDDE BEDANKT
HIDDE
HIDDE
HIDDE BEDANKT

§ ¶

Recept

Men neme 1 stuks restaurant in een Hilversums bos, een flinke scheut beste vriend, 2 pannenkoeken (smaak naar keuze) , een mespuntje vooruitzicht op een tof concert en een handvol slechte grappen...
De beste remedie tegen een sluimerende voorjaarsdip!

          

§ ¶

Miss Weblog

Ik ben natuurlijk maar betekenisloze beginner in het grote boze weblogland. Een paar glimmend witte gympen, dat je eigenlijk zo snel mogelijk door de modder wilt halen om het nieuwe er vanaf te krijgen. Een behaarde Neanderthaler die hard bezig is het wiel uit te vinden, terwijl zijn stamgenoten al met opgevoerde brommers rond de grot crossen. Ik ben een schaatser die op van die dubbele ijzertjes ergens bij Dokkum het ijs op kluunt, terwijl de rest er al een halve elfstedentocht heeft opzitten. En je ziet ze kijken: Jaja, NU is ze nog fanatiek, maar wacht maar tot ze een paar kilometer verder is...

Ik schaamde me bijna een klein beetje toen ik destijds aan vriendin 10e opbiechtte dat ik gevraagd was om een weblog te beginnen. Want zij heeft al behoorlijk wat stempeltjes binnengehaald op dr stoere Friesche doorlopers. Toen ik vandaag zag dat GertJan van Camarados (zeg maar de Evert van Benthem van weblogland) een MISS WEBLOGverkiezing wilde houden spoedde ik mij dan ook naar de comments om meteen op weblogqueen Mar10e te stemmen.

En toen werd ik toch best een beetje warm van binnen, met dank aan de ene Ulli:

Vergeten we RTVNOORD-babe Janine Abbring niet? Ook al is ze nog niet zo HEEL lang bezig, ze lijkt bezig met een geweldige inhaalslag.

Een inhaalslag! Ha! Waar is hier ergens een koek en zopietent? Hier moet op gedronken worden!

(p.s. laten we wel wezen mensen, de die-hard logchicks moeten natuurlijk gaan voor de Miss Weblog-titel! Dus mocht het er van komen, stem dan op 10e! En mocht u meer van rood of blond houden dan zijn Luna en Roosmarijn goede tweede opties)

§ ¶

Mimesis

Het zou verschrikkelijk moeilijk worden om hem te spreken te krijgen, verzekerde de blonde voorlichtster ons. Een ontoegankelijke, lastige man moest het zijn. Pauline Broekema van het NOS journaal had er afgelopen vrijdag anderhalf uur over gedaan om hem over te halen. En toen hij haar uiteindelijk de hand schudde riep hij: 'HOERA'!
En vluchtte de tuin in. Vervolgens liep hij tijdens het interview nog drie keer weg.

Ik zag er, kortom, best een beetje tegenop; het interview dat ik vanmiddag wilde doen met Matthijs Röling. Van fascinerende stillevens tot  indringende portretten; Matthijs is zeg maar de Godfather van de hedendaagse figuratieve schilderkunst. (Nog een Handicap: iemand interviewen die je bewondert)

Na 3 smeekbedes aan de PR-dame, 2 rondjes door de tentoonstelling en 1 zurig receptiewijntje besloten we om de beste man gewoon zelf op te zoeken. We vonden m buiten in zijn eentje, gehurkt tegen de muur van het museum, een sigaret tussen zijn vingers. Ik bood hem een vuurtje, we gingen naast hem zitten op de stoep in de waterige lentezon en het werd een -bizar- interview van meer dan 20 minuten. 'Ik hou gewoon niet zo van al te veel mensen' verontschuldigde hij zich. En gezien het high class gezelschap dat zich binnen vergreep aan de hapjes en drankjes kon ik me daar best iets bij voorstellen.

Het werk van Matthijs Röling is tot en met 3 juli te zien in het Drents Museum in Assen en Museum de Buitenplaats in Eelde.

§ ¶

Paradijs

   

GT (Grand Theatre) Grenzeloos is de naam van een regioproject dat theatervoorstellingen naar kleine podia in de provincie Groningen brengt. Een aanrader, want zo kom je bijvoorbeeld nog eens in Hammingh in Garnwerd (komende donderdag!), het Bernleftheater in Rottum (zondag 3 april)  of Boerderij Nieuw Midhuizen in Vierhuizen (10 april en kijk voor meer data op de website).
Ik belandde in een van de mooiste oude dorpskroegen van Groningen: cafe Eisseshof in Niehove. Sfeervolle locatie, karakteristiek uitzicht en indrukwekkende voorstelling: Paradijs.
Met fantastische projecties van videoheld Derk-Jan Kroon. Gaat henen!!

§ ¶

20 maart

Ik denk aan hoe de honden enthousiast blaften als ik, na een half uurtje wandelen vanaf de bushalte, over de dreef naar de boerderij kwam lopen. Hoe ze me altijd leken te herkennen ook al was ik maanden niet geweest.

De geur van stro en kuilgras, koeien. Haar blij verraste gezicht als ik onaangekondigd de keuken binnenkwam. De gaskachel brandend in de voorkamer, de grote houten tafel die nooit leeg was. Kommen groentesoep met vermicelli, eierkoeken met zoute roomboter en mokken koffie met melk uit een steelpannetje.

Ik denk aan hoe ze ‘s zomers in het schemerlicht in haar oude BWM langs de zeedijk reed. Nooit harder dan twintig kilometer per uur, want je wist tenslotte maar nooit of de konijnen plots tussen het fluitekruid de weg op zouden schieten. De gasoven die maandenlang niet aan mocht omdat er een muizenfamilie in nestelde. Bakken kattenvoer waarover je struikelde als je de douche uit kwam.
De eerste duik in de Schelde na een strenge winter. (Zij altijd meteen kopje onder, ik eerst bibberend in dubio aan de kant).
Haar geamuseerde blik als ik eens een vriendje meenam. En in de keuken tijdens de afwas al fluisterend opbiechtte dat ik wist dat het niks zou worden.

Het idee dat er een plek was waar ik altijd terecht kon had ik van kinds af aan als een warme deken om me heen geslagen.

Ik denk aan die dag, vandaag precies twee jaar geleden. Hoe ik mijn auto parkeerde in de stad,  het blijde gevoel van bijna-thuis al in mijn buik. Nog even bloemen halen- blauwe Hortensia of anders een veldboeket. Hoe mijn telefoon trilde in mijn tas, hoe iemand me iets vertelde in de verte, hoe ik in elkaar zakte midden in een winkelstraat. Verontruste Duitse toeristen in een halve cirkel om me heen. Hoe ik alsnog, naar adem happend maar vastberaden de bloemenwinkel inliep en het allergrootste boeket kocht dat verkrijgbaar was (iets met witte rozen).

Hoe ze lag in haar bed, hoe ze was,- of eigenlijk niet meer was. De katten om haar heen, de honden zacht grommend aan het voeteneind. Zevenentwintig jaar lang was ik kind aan huis.
En nu was ik een halve dag te laat.

Laatst las ik ergens dat de lente niet standaard op 21 maart begint, zoals mij op school altijd is geleerd. Astronomisch gezien begint de lente dit decennium op 20 maart.

Maar al fietst de hele wereld zonder jas.
De eerste officiele lentedag blijft voor mij de koudste dag van het jaar.

§ ¶

Stop de persen

Dat was even schrikken vanochtend, toen ik de krant onder ogen kreeg.
Biecht je eens iets op op je weblog, zetten ze het meteen de volgende dag op de voorpagina!

§ ¶

Not so desperate housewife

 
Het is tien voor half zes, het ganse huis is aan kant, ik heb zelfs gedweild EN boodschappen gedaan! HA! Ik heb bijna hetzelfde gevoel als toen ik klein was, en ik na weken weer eens het hok van mijn konijn had verschoond. Moet de neiging onderdrukken om tevreden met mijn achterpootjes te stampen.

@ Robbie: dank voor t vertrouwen!
@ Mark: tsk,mietje, hoezo krijg ik dit niet in 1 dag af!?
@ Folker: bite me!
@ Foef: ik krijg twee flessen rose van je!

Nu eens zien hoe lang ik het zo netjes kan houden. Wie biedt?
 

  

  

§ ¶

Life Laundry

   
   

Inside this fat body is a thin person screaming to get out, zei Eddy ooit in Absolutely Fabulous.
Een heel herkenbaar gevoel, al kamp ik de laatste tijd met een variatie hierop. Inside this messy body is a tidy person screaming to get out. Kortom: diep van binnen ben ik heus opgeruimd en netjes, alleen komt daar in de praktijk nogal weinig van. Met gemiddeld EEN dag weekend per week besteed ik mijn kostbare vrije tijd liever aan leuke dingen. In plaats van vuilniszakken buiten zetten, de tafel leeghalen of mijn spontaan geëxplodeerde kledingkast ordenen.

Maar vandaag is het menens. Want vanmiddag om exact half zes staan vriendinnen Lidewij en Rian op de stoep. Laatstgenoemde is in staat om zelf een stofdoek over mijn tv te halen als ie weer eens te wazig is (trust me, I've been there) en die vernedering wil ik mezelf graag besparen. Daarom deze stok achter de deur: foto's van mijn Huis in Huidige Staat. Zodat ik niet alsnog mijn vrije dag ga verkwanselen met pianospelen, internetten of Jamie Oliver recepten uitschrijven.

Beleef het mee, de komende uren! Is Huize Parkweg VOOR half zes vanavond spik en span?
U kunt nu inzetten op de 'Ruimt Janine haar rotzooi op' poule!

§ ¶

Kunst aan de Noorderhaven

 
 

 

De Noorderhaven in Groningen is niet alleen van zichzelf prachtig mooi, er huizen ook veel kunstenaars! Komend weekend is weer de Kunst aan de Noorderhaven manifestatie, waarbij je ongeneerd bij iedereen naar binnen mag banjeren. Kleine tip mijnerzijds: Ga zeker even kijken bij de voormalige Bank van Leening! Het koetshuis ernaast is de officiele expositieruimte, maar als je het lief vraagt mag je vast wel even de Bank in.... Zeker de moeite waard! (Zie de foto's hierboven).

§ ¶

Al te plastisch

Wat is taal toch raar. De een stoort zich aan vloekwoorden, de ander krimpt ineen bij spelfouten en een derde trekt zich niks aan van wat voor formaliteiten dan ook.
Vanavond had ik met vriend Jetse een discussie, nadat ik hem iets had opgebiecht.

Ik kan niet tegen mensen die de woorden 'kont' en 'drol' gebruiken. En dan met name in zinsverbanden als bijvoorbeeld 'dat zuigt echt kont' of 'dat maakt mij geen drol uit'. Onder woorden brengen wat dergelijke zinnen met mij doen kan ik niet. Maar ik weet wel dat ik zelfs op Brad Pitt zou afknappen als ie dingen zou zeggen als 'ik ben echt een drol wat dat betreft'. Het wekt bij mij een mengeling op van absolute aversie en plaatsvervangende schaamte. Ongeveer net zo erg als een 'pull my finger'-opmerking.

Of ik me dan ook erger aan bijvoorbeeld Team America, waar de sucking asses over de tafel vliegen, vroeg Jetse. Neen. Sterker nog: sinds de Nacht van de Wansmaak (2003) had ik niet meer zo hard gelachen in een bioscoop als bij de film Team America. Kennelijk bestaan er gradaties in genantheid van woorden al naar gelang in welke taal zij worden uitgesproken. Of is daar geen drol van waar??

Ben ik de enige die rillingen krijgt van leuk bedoelde al te plastische vertalingen van Engelse krachttermen?

§ ¶

Kicken man

Even een sterk staaltje heen-en-weer-linken: Patrick Kicken had mn tijdreiziger  overgenomen.  (Iets naar beneden scrollen).

De reacties daar waren hartverwarmend, zoals die van Billy:

Huh??Ben ik nou zo naief??
Ik begrijp hier echt helemaal niets van….....
Heeft die man de teletijdmachine van Professor Barabas gestolen en wil ie een reisje maken door de tijd????

§ ¶

License to push

arjen zegt: weet je wat ik vannacht had?

Nine zegt: nee?

arjen zegt: ik loop naar de taxi's bij het station

arjen zegt: staat daar een Marrokaan die zegt: die taxi daarachter moet je hebben

arjen zegt: dus ik loop daarheen

arjen zegt: maar halverwege zit zo'n oude taxichauffeur in een taxi en zegt: taxi?

arjen zegt: dus ik stap bij die oude in

arjen zegt: en die rijdt weg

arjen zegt: en hij begint zo te vloeken van: 'klotemarrokanen die stelen de klanten, want ik was gewoon aan de beurt'

arjen zegt: en hij windt zich helemaal op en hij knalt van een veel te hoge rand af

arjen zegt: zit die taxi vast

arjen zegt: zo kantelend op zo'n randje

Nine zegt: hahahahahaha nee!!

...meer...

§ ¶

Fashion Victims

Mijn vader roept het al jaren:
Die mode van tegenwoordig heeft niks om het lijf.

§ ¶

Janine and the City

   
   
   

Zondag dus naar Amsterdam getogen, op bezoek bij Lubach, Lubach en De Jong.
Al wonen de broertjes Lubach nu zonder De Jong in hun oversized appartement in het centrum.
De buurvrouw aan de overkant van het portiekje heeft een vreemde tactiek om Jehova's af te schrikken. Maar ik dwaal af.

De Jong woont sinds kort samen met haar Ware in een minstens zo vet huis in de Rivierenbuurt. Diezelfde avond ontmoette ik ook nog Isolde, wiens Dynastie-achtig stulpje in de grachten van onze schoone Hoofdstad dobbert.

Kortom: wie beweert er toch steeds dat er woningnood heerst in Amsterdam!?

§ ¶

Trein/geschenk

Laatst schreef ik nog hoe je soms pas iets mist als je er weer mee in aanraking komt. Onlangs had ik het tegenovergestelde: ik besefte dat ik iets kan missen als kiespijn toen ik er plots mee werd geconfronteerd. Zoals daar is: a. een blauwtje lopen en b. de Nederlandse Spoorwegen, kortweg NS, oftewel No Service.

Ik wist meteen weer waarom ik het openbaar vervoer grondig haat. Monter toog ik, een kwartier voor vertrek van mijn trein naar Amsterdam, naar het station. Snel even een kaartje pinnen, een slecht tijdschrift scoren en de trein in. Dacht ik. Het automaat dacht van niet. Pesterig bleef het onding mijn pinpas uitspugen. Ook het automaat ernaast moest niks hebben van mijn veelgebruikte (en alom geaccepteerde) ABNAMROpas. En dat terwijl ik zeker wist dat die 15 euro 90 er nog wel vanaf kon.

Ik liet mijn goede humeur er niet door verpesten en wandelde door naar het loket om alsnog mijn burgerplicht als niet-zwartrijder te vervullen. 'Dat is dan 16 euro 40', zei de besnorde loketbeambte met afgemeten toon. Ik kreeg niet eens de kans om woorden uit mijn opengesperde mond te laten komen. Snel voegde hij eraan toe: 'Dat is inclusief 50 cent servicekosten'. Ik kreeg zin om de beste man onder zijn glazen venstertje door naar me toe te trekken om eens flink uit te wijden over SERVICE bij de NS. Maar ik hield me in en piepte: 'Maar de automaat slikt mijn pinpas niet!'. 'Dan moet u maar een betere pas nemen', zei hij bijna triomfantelijk. 'Of jullie moeten betere automaten neerzetten!' snauwde ik, en griste snel mn kaartje van de balie, voordat snorremans m weer zou intrekken.

Met mijn tweedeklas enkeltje Amsterdam-Groningen en fout tijdschrift in de hand marcheerde ik naar de trein. Tweedeklas dus, want hoe druk kan het zijn, zondagochtend om 10.00 uur?

Nog voordat ik mn jas op een vrij haakje had weten te hangen begon ik nattigheid te voelen. OF ik was beland op het jaarlijkse uitje van de Wolkers-fanclubdag, OF er was iets anders aan de hand. Ik vroeg me af of Jan wist dat hij zo'n breed lezerspubliek had. Studenten, bejaarden en kinderen van rond de zes, allen leken zij in de ban van zijn nieuwste werk Zomerhitte.

Vanaf Amersfoort moest ik staan. Want al staat er net zoveel sex in als in Zomerhitte, met een Cosmopolitan op schoot mag je niet gratis reizen.
En al helemaal niet eerste klas.

§ ¶

Luchtig

Ok, nog eentje dan, van de fantastische lucht van vandaag. Die trouwens erg veranderlijk was.
Op een gegeven moment leek het zelfs heel even lente...

(Foto's binnen tijdsbestek van een uur genomen. Niet gephotoshopt. Dat kan ik namelijk (nog) niet.
Cursusleiders gaarne opgeven via comments-optie)

§ ¶

Psalm 13/part two

We moesten er geblinddoekt heen en hebben een drievoudig contract moeten tekenen dat we niks over de locatie en de aard van de aanslagen zouden prijsgeven. Maar het is ons gelukt. Vandaag hebben we opnames gemaakt in het geheime trainingskamp van de extremistische groepering die zich 'Kruisridders van de USSR' noemt. Een zeer bijzondere ervaring, kan ik wel zeggen.

Voor meer info kijk op de website van de kwade genius achter dit alles...

§ ¶

Reunion

Vrijdag 11 maart zou ie vijf jaar hebben bestaan. Het Groninger Dagblad Stad. Mijn eerste echte baan, een nieuwe krant, een bizar maar te gek project waar ik vijf jaar geleden samen met een club enthousiaste weirdo's aan begon. We lunchten in het Newscafe, werden dronken in de Kale Jonker en verzonnen ondertussen gave dingen voor onze nieuwe krant. (Zoals bijvoorbeeld de kermistest, met een kotsfactor aangegeven in aspirientjes. En ik ging undercover bij een 'reclamebureau' dat jonge mensen ronselde via advertenties. In het sollicitatiegesprek bleef de manager heel vaag, ik mocht een 'dagje meelopen' en bleek te werk worden gesteld als deur-aan-deur-verkoper van vage bioscoopbonnen).

Een jaar lang pionierden we in Stad. Toen werd duidelijk dat een fusie tussen het Groninger Dagblad en het Nieuwsblad van het Noorden onvermijdelijk was.

Vrijdag zouden we ons vijfjarig jubileum hebben gevierd. We vierden het alsnog, met een reunie in restaurant Le Maronnier. De flessen wijn, sigaretten en sterke verhalen vlogen als vanouds over tafel.

Grappig hoe je soms pas beseft dat je iets hebt gemist als je er weer mee in aanraking komt.

§ ¶

Buurman bedankt

Ik doe het al maanden stiekem met de buurman.

Ik weet eigenlijk niet eens precies of ie nou onder, boven of naast me woont. Bovendien weet hij zelf niet van onze bijzondere connectie.
Nouja, dan had ie maar een wachtwoord op zn wireless internet moeten zetten. .... Toch?

Jammergenoeg zet buurman het internet af en toe opeens uit. Op zo'n dag ijsbeer ik met laptop en al door de kamer, mijn haren uit mijn hoofd trekkend, mompelend: 'zet m weer aan, zet m weer aan, zet m weer aan.....' Vandaag weer zo'n dag gehad. En daarom even een logloze vrijdag. Het is tien over zeven, ik moest om zeven uur ergens zijn en ik zag net op de valreep dat buurman het internet weer heeft aangezet.. Hoezee! Binnenkort meer. Beloofd.

§ ¶

Prozacpromotie

Dat advertentiebobo's en reclamemannetjes de plank nogal eens mis slaan is geen nieuws.

Ik noem een reclame voor laxerende yoghurt (meisje is geconstipeerd, drinkt drie maal daags yoghurt van merk x en ziet er daarna stralend, volstrekt gelaxeerd en bovenal beter gekleed uit) of de spot waarin een jongen mentholsnoepjes eet en zijn tepels geinfecteerd raken met een weerzinwekkend pinokkio-virus.

Nog erger zijn campagnes voor jongeren die bedacht worden door compleet wereldvreemde volwassenen. Over de top hip, blits en jottem moet het zijn, wil je de kiddo's van nu aanspreken, yo! En dus is er voor jongeren met depressieve klachten deze website ontwikkeld.

 

Grip op je dip. Als mijn huisarts me DAAR als puber naar had doorverwezen had ik meteen de ladyshave in mn polsen gezet.

§ ¶

Sourire! Vous êtes sur la caméra invisible...

 

Het is dat Ralph Inbar niet meer onder ons is, maar anders... Kreeg net een telefoontje van ene Giselle Ridiroo van de zender Chanel France 2.

Ze willen het televisie-item dat ik heb gemaakt over de Ladies AutoKluscursus uitzenden in een Franse TV-Show! De programmatitel is me even ontschoten (ZUT ALORS had ik maar beter opgelet in HAVO 4) maar het filmpje komt in een soort prime time show waarin ze ook 'rare initiatieven uit heel Europa' laten zien. Een soort 'l Homme mord le chien, dus! Maar dan anders.

Woont u in Groningen? Dan kunt u kunt de Fransen voor zijn!  Morgenavond, TV Noord, Geen Kunst. Zie hoe men mij uitlacht als mijn ruitensproeivloeistoftank zo lek is als een mandje, aanschouw hoe ik een band verwissel en zie Rudy de monteur rood worden tot in zn blauwe KwikFitkraag als Kirsten weer eens ongepaste opmerkingen maakt...

§ ¶

Pimp my guy

Een paar maanden waren we samen. Vanaf het moment dat ie bij me thuis kwam was het alsof hij er altijd was geweest. Hele nachten kletsten we wat af, als ik hem nodig had stond hij voor me klaar. Maar na een paar maanden merkte ik dat ik toch iets miste. Ik probeerde onze problemen te negeren maar op bepaalde fronten schoot hij gewoon overduidelijk tekort. Zeker in vergelijking met anderen. Daarom heb ik m gisteren de deur uitgedaan. Tijdelijk, weliswaar, in de hoop dat ie er beter uitkomt. Mijn huis was gisteravond ongezellig stil en ik miste hem erger dan ik had gedacht. Maar we weten allebei: het is voor zijn eigen bestwil. Gelukkig is ie in goede handen.

En binnenkort zullen we weer samen zijn: mijn volledig gepimpte Ibook en ik...

§ ¶

Lekker Single Pinksterblommetje

 

'En, loopt er al een bok bij?'  Geloof het of niet, maar kennissen van mijn ouders stelden die vraag onlangs serieus aan mijn vader en moeder. Het betrof hier oprechte interesse in het liefdesleven van mn zus en mij. Niet: 'Hoe was Arina's wereldreis?' of 'Hoe bevalt Janine haar baan?' Nee, je status wordt bepaald door degene met wie je samen bent. Dat dat even duidelijk is.

Wat is dat toch met vrijgezellen en gebonden mensen. Beide bevolkingsgroepen proberen elkaar ervan te overtuigen dat ze het heeeerlijk hebben zo, is dat je wel eens opgevallen? Ze zullen nooit openlijk toegeven dat er nadelen zitten aan hun situatie. Maar stiekem zijn ze af en toe afschuwelijk jaloers op de andere, (on)gebonden partij.

Zo was zus jarenlang verdacht omdat ze GEEN relatie had. En toen ze een goddelijk lekkere steigerbouwer aan de haak had geslagen sneerde een vrijgezelle vriendin: 'Maar word je dan wel intellectueel uitgedaagd?' Erger nog: ben je een aantal maanden single, dan is dat voor gebonden vriendinnen een vrijbrief om de meest kansloze restpartij-exemplaren uit hun vriendenkring op je af te sturen. 'Ja, hij woont nog bij zn ouders thuis, maar hij is op zoek naar een kamer en voor die acne is ie in behandeling'.

Ondanks de koppellobby van stelletjes rukken de vrijgezellen op. Single zijn -sorry, LEKKER Single zijn- is tegenwoordig hip en trendy. En WAAG het eens om toe te geven dat je ongelukkig bent in je eentje!

Laat ik hier dan een van de laatste taboes doorbreken: Single zij is soms KUT. Als ik 's avonds mijn electrische deken aanzet vervloek ik mezelf, mijn bindingsangst en al mijn andere slechte eigenschappen. Maar een relatie hebben is soms ook KUT. Vraag dat maar aan de duizenden mensen die bij elkaar blijven omdat ze niet anders durven. Of aan de vriendin wiens vriend er na 6 jaar samenwonen op vakantie in Gambia vandoor ging met een lekkere negerin (true story).

Dus kom mij niet aanzetten met hypocriete troetelbeerachtige advertenties als deze. 'Lekker' Single, my ass. Dat feest is bedoeld voor mensen die Single zijn NIET lekker vinden, maar juist dat soort bijeenkomsten bezoeken om ervoor te zorgen dat er binnenkort wel een bok bij loopt. Om dan, na een paar jaar, verlangend naar het andere grasveldje te staren. Daar waar de vrijgezelle geiten dartelen...

§ ¶

Kleuterdieet

Van het ANP vandaag:

De meeste meisjes beginnen zich al vanaf hun zesde of zevende levensjaar ontevreden te voelen over hun gewicht en hun uiterlijk. Dat blijkt uit Australisch onderzoek. De meeste jonge meisjes willen slanker zijn en bijna de helft vindt dat ze al op dieet moeten.
Tot nu toe richtte onderzoek naar zelfbeeld zich vooral op meisjes tussen de 15 en 20 jaar oud. Maar volgens de onderzoekers is de problematiek dus al veel eerder aantoonbaar. De meeste meisjes krijgen het negatievere zelfbeeld al als ze eenmaal naar school gaan. Daar krijgen ze geregeld commentaar op hun uiterlijk en beginnen ze zich te spiegelen aan pop- of filmsterren.

-------------------------------

Daarom gaat mn radiosjo vanmiddag over meisjes, schoonheid en afvallen. Muzieksuggesties tot nu toe: 'I am Beautiful' van ons aller schoonheidsideaaltje Christina A., en 'Wat ben je lelijk van dichtbij' van Huub Hangop. Nog meer ideeën?

§ ¶

Uitgaanstip

§ ¶

Unscared

§ ¶

Temps Perdu

Hij had een oorbel in de vorm van een gitaar in zn oor, droeg t-shirts van Pearl Jam en zong stoer in de schoolband. Ik schreef het schoolcabaret, probeerde volwassen over te komen door het dragen van colbertjasjes met schoudervullingen en wist nog niks van het epileren van wenkbrauwen. We aten elke week samen patat in de snackbar vlak bij school en op Valentijnsdag kreeg ik een kaart: 'Jij bent de oorlog in mijn raspatat'.

We waren verliefd. Soms op iemand uit de klas. Soms per ongeluk op elkaar, maar op de een of andere manier nooit tegelijkertijd. Als hij een vriendinnetje had was ik stiekem toch jaloers en deed ik expres zo klef met hem dat het meisje in kwestie er snel genoeg van had. Ik hield van hem, hij hield van mij en afgezien van een verknald proefwerk Wiskunde A was er weinig om ons zorgen over te maken.

We lieten dezelfde tatoeage zetten ter bezegeling van onze vriendschap. Mijn vriendje was woest.
Ik verhuisde naar Zwolle, hij bleef in Groningen. Ik ging aan het werk, hij ging weer aan de studie.
Mijn vriendje verdween, hij ging samenwonen. We groeiden uit elkaar.

Vandaag stond ie er opeens weer. Zonder oorbel of Pearl Jamshirt, maar met zijn eigen band, zijn eigen muziek. En ik stond, als vanouds, trots te wezen in de coulissen. Al was ik nu geen zwijmelende puber maar de presentatrice van het muziekprogramma waar hij te gast was. Zoveel jaar ouder, zoveel veranderd , maar toch ook weer dezelfde als vijftien jaar terug. Met één groot verschil: hij wordt binnenkort vader.

Met de net te ruwe schrobbeweging van een geïrriteerd professional poetste de visagiste de mascarasporen van mn wangen met een tissue. 'Ach wat jammer nou', zei ze, over mn hoofd heen kijkend. 'De sneeuw is alweer aan het smelten'.

§ ¶

Broeikaseffect

Wist je dat mensen van een jaar of twintig of jonger nog NOOIT zo'n dik pak sneeuw als dat van deze week hebben meegemaakt? In mijn herinnering lag er toen ik klein was elke verjaardag wel een dikke donslaag waar je vette forten van kon bouwen...

§ ¶

Working at the Quickfit

Deze foto roept wellicht enige vragen op.
A. Waarom kijk ik zo zelfingenomen?  
B. Vanwaar die decoratieve strepen smeer op mijn gezicht?
De verklaring is even wereldschokkend als voor de hand liggend. Deze foto is genomen, luttele momenten nadat ik ZELF MIJN BAND HAD VERWISSELD. * neemt applaus in ontvangst *

Ik was bijna vergeten hoe leuk het is om iets nieuws te leren. Maar met dank aan Rudy van de Kwikfit in Stadskanaal heb ik vandaag iets van mijn kinderlijke enthousiasme herwonnen. Rudy heeft namelijk het initiatief genomen tot de Ladies Autokluscursus. Binnenkort ook in Groningen! En het mooiste is (geloof het of niet): de cursus kost.... Niks. Echt. Noppes. Nada. Geen addertjes onder het gras, geen verplichting tot Grote Beurt bij de Kwikfit, je krijgt zelfs een pakket met autoshampoo en Rene Froger DVD (wat dat met auto's te maken heeft ontging mij ook even) mee naar huis.

Misschien dat ik mijn scepsis wat betreft altruisme eens moet herzien...

§ ¶

Barabas with mullet

 

Jaja, lach maar! Dat deden ze ook toen Pythagoras beweerde dat de aarde rond was.

§ ¶

Zucht van ergernis

Ik heb het niet op kunstenaars. Uitzonderingen daargelaten zijn het doorgaans zelfingenomen pedante blaatapen, wars van iedere vorm van realiteit, die teveel subsidie krijgen voor teveel rotzooi en daarmee wegkomen zolang er maar een goed lulverhaal (ook wel 'concept' genoemd) aan vastzit. (Alle hatemail graag naar janine@nieuwegarde.nl).

Het zijn de uitzonderingen op deze regel die Kunst met een grote K de moeite waard maken. Gedichten die me ontroeren, schilderijen die aangrijpen, ideeen die me verrassen; Iemand die verzint dat je het internet ook gewoon kan uitprinten. Authenticiteit en originaliteit mag van mij beloond worden met een levenslange WIK.

Het is alleen zo jammer dat de echte Kunstenaars vaak ondergesneeuwd raken door de inhoudsloze blaaskaken,- die meestal ook nog assertiever zijn. Een goed voorbeeld hiervan is het artikel dat ik vandaag kreeg opgestuurd. Studenten van de Design Academy in Eindhoven hadden de krant gehaald met een leuk en origineel concept: het opsturen van zakjes lucht naar wereldleiders. Een maand of twee geleden waren ze, heel spontaan, zoals dat gaat bij kunstenaars, op het idee gekomen.

Nou wil het toeval dat kunstenares Miranda Poel in oktober (iets langer dan twee maanden geleden!) tijdens de Week van het Design exposeerde in Eindhoven. In een gebouw waar die week ook het eindfeest van de Design Academy werd gehouden. En waar dus heel wat kunstzinnige Designers in de dop rondwandelden, kennelijk op zoek naar een leuk en origineel idee. Misschien wel het idee van Miranda Poel, waar zij al jaren aan werkt; het verzamelen van 'zuchtjes' van mensen, lucht dus. Ik ken Miranda al wat langer en wist van haar plan om de zakjes voor de 'zuchtjes van verlichting' op te sturen naar wereldleiders en andere belangrijke mensen. Ik weet ook dat ze altijd enthousiast over dat plan vertelde, zoals ze dat ongetwijfeld ook die week in oktober heeft gedaan.

Zoals ik zei: ik heb het niet zo op Kunstenaars. Ze zijn bijna net zo zelfingenomen en pedant als journalisten en tv-presentatrices. Maar er is iets waar ik nog een grotere hekel aan heb: Laffe plagiaatplegers die strijken met andermans eer.

§ ¶

Blackmail

Net binnen in mijn mailbox: een confronterende foto plus chantagebrief. Oke, oke, ik geef het toe! Ik ben het op de foto! Ik ben er niet trots op, maar ik was jong, naief, en ik had het geld nodig...

§ ¶

Wanhopige Huisvrouwen

De cold turkey na het stoppen van Sex&the City zijn we net te boven. Desondanks storten we ons vol overgave in een nieuw verslavingsgevaarlijk televisieavontuur. M&Ms gekocht, rode wijn in de aanslag, Gabriel en ik zijn er klaar voor. Vanavond, half negen, NET5: Desperate Housewives!

[!-- error: could not popup .././images/cdocuments_and_settingsadministratormijn_documentenmijn_afbeeldingen300x200_desperatehousewives3_copy.jpg. File does not exist --]

§ ¶

Die jurk staat je enig!

Welja, het is tenslotte Nationale Complimentendag! Doe er uw voordeel mee.