walging (6)
er ontbreekt iets
als reflectie op het jaar op zoek naar hoogtepunten realiseer ik me dat 2007 een emotieloze sleur
was, alle momenten die perfect zouden moeten zijn geweest hadden een
bijsmaak, zoals voorspeld (dit alles mede dankzij het faillissement van gamepark waardoor de beste handheld gameconsole, de xgp, niet op de markt kon komen)
2007 starten met de zin "de tijd dat wij nog iets zouden kunnen
veranderen en in het heden of in
toekomst in alle oprechtheid en met een reden gelukkig zouden kunnen
zijn is naar mijn mening lang vergaan" was misschien geen goed plan,
helaas start ik 2008 met het enige voornemen meer Sartre te lezen.
het beste moment was toen ik met mijn voeten in de zee stond, helaas leid ik een meta-leven (zoals ook het brein achter xkcd), niks is echt en oprecht, dus gingen mijn mijmeringen over de situatie, hoe anderen deze beleven en wat ik er over zou kunnen schrijven. ik liet me niet meevoeren met de schoonheid van de plek en de situatie, kwam in deze gedachten niet op plekken waar ik nog nooit eerder geweest ben.
ik plan tot nu toe mijn perfecte leven (life understood is life lived). organiseer leuke avonden niet om er van te genieten, maar om te kijken wat ik nu echt leuk vind om te doen. ik sta in een bar te luisteren naar een fantastisch optreden van mijn zus, het grootste gedeelte van de avond kijk ik perplex om me heen en vraag me af hoe ik in godesnaam hier terecht gekomen ben. bedenk 's nachts half slapend pas welke fantastisch scherpe reacties ik had kunnen geven in dialogen.
op deze manier ben ik straks overleden zonder een moment _in_ het leven te hebben gestaan. vraag me af wat ik daar aan kan doen.
walging (5 'bail out now!')
This is it... if you want to bail out, hit Control-C.
ik vind mijzelf vaak in situaties waarvan ik niet snap hoe ik er in godsnaam in gekomen ben. ik lever mijn collegekaart in en loop een kantoor uit, zonder studie, zonder doordacht plan.
ik weet dat het niet anders kan. dat doorgaan, projecten matig afronden en met zesjes mijn eindexamen afsluiten absoluut geen zin heeft, maar elke stap die ik zet, weg van de decaan, voelt vreselijk onnatuurlijk.
vind het voornamelijk vervelend dat leven opeens puur uit cliche's bestaat, geen reden hebben op te staan danwel naar bed te gaan, ik moet 'aan mezelf werken' en elk nummer op de radio gaat over mij:
hij zat altijd op het pleintje, bij ons voor de deur, met zijn veel te
harde stem en zijn penetrante geur. en maar protesteren tegen het
redenloos bestaan en dat als wij achter de ramen niet snel tot inkeer
kwamen de wereld zou vergaan.
oh! i do not hail to your roman gods, and you are not my emperor! by
cernunnos, the blood of my enemies shall stain the sand of this cursed
arena red this day!
ik neuk trix, ik neuk max en vieze wim die neuk ik straks, zo hard, zo hard, zo hard zo hard zo hard.
do not listen to goteki, do not listen to goteki, it will destroy your stereo!
boom boom boom boom, i want you in my room
one of these days your eggs are going to hatch, and some very strange birds are going to emerge.
well i woke up this morning and i shaved off my head, by the time i
realised what i had done i was already dead. i went to see the
gatekeeper who was waiting by Heaven's door, he said 'i hope you
brought a good supply of, you know...'
i am the operator, of my pocket calculator.
in het schrijven van blogentries erger ik me vaak aan de hoeveelheid zinnen die beginnen met 'ik', danwel aan de enorm slechte manieren om te voorkomen dat dat woord aan het begin van een regel staat (zie deze zin). IK heb helemaal geen zin om het over mezelf te hebben, IK raffer besprekingen van eigen werk zo snel mogelijk af zodat IK kan luisteren naar de besprekingen van anderen. dus het word nog grappig om te zien hoe ik me elke dag met tegenzin ga focussen op mezelf, analyseer wat er mis is met mij, onderzoek wat ik wel leuk vind.
en dat net op het moment dat ik bedacht heb dat mijn houding ten opzichte van andere mensen slecht is.
blijkbaar laat ik _in real life_ toch nog wel een beetje los over mezelf, want ik vond mezelf een paar dagen geleden wederom in een situatie waarvan ik niet wist hoe ik er in kwam, laat staan dat ik wist wat ik er mee aan moest. er zit een meisje huilend op mijn bank, als ik vraag wat er is antwoord ze dat ze bang is dat ik van plan ben zelfmoord te plegen.
ik had zin om de avond en vriendschap te verpesten met een 'hoe weet jij dat?', maar zo sadistisch ben ik niet.